Odebranie praw rodzicielskich matce, która opuściła dziecko

Nadużywanie władzy rodzicielskiej

Kolejnym powodem odebrania praw rodzicielskich może być nadużywanie władzy rodzicielskiej.

Przez termin ten należy rozumieć działania takie, jak rozpijanie, nakłanianie do działań niezgodnych z prawem, zmuszanie dziecka do pracy, która wykracza ponad jego siły i możliwości oraz wykorzystywanie, a nawet wychowywanie dziecka we wrogości wobec drugiego z rodziców. W przypadku takich działań, będących przejawem stosowania przemocy psychicznej oraz fizycznej, sąd obowiązkowo odbiera prawa rodzicielskie.

Rażące zaniedbanie obowiązków

Trzecim powodem odebrania praw rodzicielskich może być rażące zaniedbanie dziecka. Pod terminem tym ukrywają się działania takie, jak porzucenie dziecka, głodzenie, nadużywanie alkoholu oraz uchylanie się od świadczeń alimentacyjnych. Temat ściągania alimentów poruszono w naszym poprzednim wpisie.

Nie każde zaniedbywanie dziecka, jest jednak wystarczającym powodem odebrania praw rodzicielskich. Decyduje o tym wspomniany rażący charakter. Nie muszą to jednak być wyłącznie zaniedbania o dużej wadze – mogą to być także te, które stanowią o złej woli.

Przykładem rażącego zaniedbania obowiązków może być narażenie dziecka na utratę zdrowia i życia oraz jego porzucenie.

Postępowanie i konsekwencje odebrania praw rodzicielskich

Odebranie praw rodzicielskich może nastąpić w toku postępowania wszczętego z urzędu lub na wniosek. Wniosek może wnieść drugi rodzic, szkoła czy prokurator. Postanowienie wydaje się po przeprowadzeniu rozprawy.

Osoba, która domaga się pozbawienia praw rodzicielskich musi zaprezentować dowody, które popierają jej twierdzenia i żądania.

Sąd właściwy do rozpoznania sprawy odebrania praw rodzicielskich to sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania osoby, której postępowanie ma dotyczyć.

Co dzieje się po odebraniu praw rodzicielskich rodzicom? Tracą oni uprawnienia do uczestnictwa w procesie wychowywania dziecka. Wiąże się to zarówno z brakiem możliwości decydowania o przyszłości pod względem edukacji dziecka, a nawet brakiem możliwości podejmowania decyzji w zakresie leczenia w przypadku, gdy dziecko zachoruje.

Odebranie praw rodzicielskich matce, która opuściła dziecko

Odebranie praw rodzicielskich a ograniczenie władzy rodzicielskiej

Poza samym odebraniem praw rodzicielskich i władzy rodzicielskiej istnieje także możliwość jej zawieszenia.

Dotyczy to sytuacji, kiedy istnieją poważne i obiektywne przeszkody, które w znacznym stopniu utrudniają lub nawet uniemożliwiają wykonywanie władzy rodzicielskiej. Jej zawieszenie nie może mieć jednak miejsca, gdy ustaje powód ograniczenia.

Nie zawsze ograniczenie praw rodzicielskich musi się jednak wiązać z zachowaniami, za które winę ponosi rodzic. Wyróżniamy dwa rodzaje przyczyn mogących mieć wpływ na ograniczenie praw rodzicielskich.

Jedną z nich jest zawinione ograniczenie praw rodzicielskich, drugim natomiast niezawinione. W przypadku zawinionego ograniczenia władzy rodzicielskiej zachowanie rodzica można uznać za zagrażające bezpieczeństwu i zdrowiu dziecka.

Niezawinione ograniczenie władzy rodzicielskiej może natomiast wystąpić np. w sytuacji, gdy rodzice nie mogą dojść do porozumienia w kwestii wychowania potomka.

W takim przypadku może dojść do sytuacji, kiedy to władza rodzicielska jednego z rodziców jest ograniczona, natomiast drugi rodzic może decydować o niektórych sprawach dotyczących wychowania dziecka, jednak w najważniejszych kwestiach nie może podejmować decyzji samodzielnie. Ograniczenie władzy rodzicielskiej najczęściej występuje przy rozwodach.

Pozbawienie praw rodzicielskich – co jeszcze należy wiedzieć?

Warto wspomnieć, że nawet w przypadku odebrania praw rodzicielskich rodzic ma prawo do utrzymywania kontaktów z dzieckiem. Oznacza to, że nawet mimo faktu odebrania praw, dziecko może mieć osobistą styczność z rodzicem.

Pozbawienie władzy rodzicielskiej nie ma charakteru trwałego, a odebrane prawa można przywrócić w przyszłości. Dodatkowo pozbawienie władzy rodzicielskiej nie oznacza uchylenia obowiązku płacenia alimentów.

Pozbawienie władzy rodzicielskiej, wbrew niektórym przekonaniom, nie musi być poprzedzone jej ograniczeniem, a sąd może od razu zasądzić odebranie praw.

Odebranie praw rodzicielskich nie oznacza jednak zerwania więzi. Kontakt z dzieckiem może być cały czas utrzymywany, a dodatkowo dziecko może dziedziczyć po rodzicu.

Więcej informacji na temat testamentów i dziedziczenia znajdą Państwo w dwóch naszych poprzednich artykułach -“Rodzaje testamentów i kwestionowanie testamentu” oraz “Odrzucenie spadku”.

Dziedziczenie zatem występuje mimo zrzeczenia się praw rodzicielskich, ponieważ pozbawienie władzy rodzicielskiej nie likwiduje więzów cywilnych między rodzicami i dziećmi. Dotyczy to także sytuacji dziedziczenia rodziców po dziecku, jeśli umrze ono przed nimi.

Nasza kancelaria adwokacka z Poznania zapewnia fachową pomoc w zakresie prawa rodzinnego. Mamy świadomość, że są to sprawy niezwykle delikatne oraz istotne dla Państwa, dlatego zapewniamy indywidualne podejście oraz rzetelność i obsługę na najwyższym poziomie.

Dramatyczny bój o dziecko. 7-latka siłą odebrana matce

Odebranie praw rodzicielskich matce, która opuściła dziecko Twoja przeglądarka nie wspiera odtwarzacza wideo…

39-letnia pani Monika w jednej chwili najprawdopodobniej już na zawsze straciła kontakt z dzieckiem. 7-latka została jej zabrana, gdy stały na przystanku w Warszawie, wciągnięto ją do samochodu. Okazało się, że wszystko zaplanował ojciec dziecka i wyjechał z nim do USA. – Boję się, że nie zobaczę więcej córki, boję się o jej psychikę, zdrowie. Marzę, żeby ją przytulić, usłyszeć – mówi pani Monika.

1 maja tego roku 39-letnia pani Monika nie zapomni nigdy. Na jednym z warszawskich przystanków autobusowych swoją siedmioletnią córkę kobieta widziała po raz ostatni.

– Dla mnie jest to wstrząsające, niepojęte, karygodne zachowanie. To był bandycki napad, córka została siłą wsadzona do samochodu, po raz ostatni ją wtedy widziałam. Nie miałam możliwości pożegnania się – wspomina.

Policja regularnie myli go z poszukiwanym przestępcą!

Pani Monika wyjechała kilkanaście lat temu do Stanów Zjednoczonych. Tam w 2013 roku wyszła za mąż za mężczyznę, którego znała z lat dziecięcych. W małżeństwie wszystko układało się dobrze do roku 2015, kiedy to urodziła się córka.

– Mąż znęcał się nade mną psychicznie, wyzywał przy dziecku, nadużywał alkoholu, poniżał mnie. Zostało to zgłoszone nowojorskiej policji – mówi pani Monika i pokazuje nam pisma to potwierdzające.

Cztery lata temu kobieta wyjechała z dzieckiem do Polski. Tu założyła sprawę o rozwód. Jednocześnie to samo w Stanach zrobił jej mąż.

“Nie chcemy siedzieć w domu na zasiłku”. Niepełnosprawni tracą pracę

– Sądy amerykańskie działają bardzo szybko. Pierwsza złożyłam pozew rozwodowy z zabezpieczeniem, próbowałam poinformować tamtejszy sąd, że nie mam możliwości stawić się na sprawie choćby ze względów finansowych, ale nie uzyskałam odpowiedzi. Stało się tak, że mąż zaocznie otrzymał pełną opiekę nad córką i pozbawił mnie praw rodzicielskich – opowiada pani Monika.

Trzy lata temu pani Monika w Stanach została pozbawiona władzy rodzicielskiej. Co więcej przegrała również w polskim sądzie. Na mocy konwencji haskiej zdecydowano, że dziecko ma wrócić od ojca.

– Gdy wpłynął ze Stanów pozew rozwodowy, moją sprawę umorzyli. Składałam apelację od krzywdzącego dla mnie, a przede wszystkim dla córki wyroku, ale to też przegrałam. Moja sprawa została potraktowana bardzo powierzchownie, tu nie było zgłębiania się w dobro dziecka – ocenia pani Monika.

– W Polsce zdarza się odmawiać wydania dziecka za granicę, ale bardzo rzadko. Sądy trzymają się konwencji haskiej, bo ma to doprowadzić do stanu sprzed wyjazdu. A w 98 procentach nie ma możliwości, by tak się stało.

Te matki po wyjeździe z kraju są pozbawione całego majątku, karane finansowo, mają wyroki pozbawienia wolości.

Są pozbawione praw, dlatego nie ma możliwości do powrotu ze stanu sprzed wyjazdu – komentuje prawnik Anna Siedlecka.

Miały być rajskie wakacje. Zostali bez pieniędzy

– Nie znam matki, która dobrowolnie oddałaby dziecko. Mój były mąż wiedział, że zajmuje się córką od zawsze, że jest bardzo zżyta ze mną. Sam mówił, że jestem dobrą matką. Jednak sąd nie wziął pod uwagę, że jak dziecko znajdzie się w Stanach, to ja nie będę miała z nim żadnego kontaktu – dodaje pani Monika.

See also:  Dorobek życia do podziału

Przez cztery lata dziecko było przy matce, razem mieszkały w Warszawie. Do 1 maja tego roku. Do pani Moniki i jej córki na przystanku autobusowym nagle podjechał nieznany jej samochód. W ciągu kilku chwil kobieta została rozdzielona z dzieckiem.

Urzędnicy nie pomogli, petentkę oskarżyli o… nękanie

– Stałyśmy z córka na przystanku, trzymałyśmy się za ręce i nagle jakiś mężczyzna złapał ją z tyłu, podniósł. Zaczęłam ją wyrywać, zauważyłam, że podjeżdża tutaj samochód i ten mężczyzna chciał siłą wsadzić moją córkę do tego samochodu. Młodzi ludzie, którzy byli na przystanku, jeden chłopiec zaczął odciągać tego mężczyznę, ale niestety się nie udało – opowiada 39-latka.

Jak mówi, był to zupełnie dla niej obcy mężczyzna.

– Udało mi się wejść do samochodu, na przednie siedzenie pasażera, widziałam, że córka jest z tyłu przetrzymywana przez jakiegoś mężczyznę, po raz ostatni ją wtedy widziałam. Wyciągając do mnie rączki powiedziała “mamo” z ogromnym przerażeniem – wspomina.

Mężczyzna, który wyrwał dziecko nie zdążył wsiąść do samochodu. Szybko wezwano policję. Okazało się, że za całe zdarzenie odpowiada agencja detektywistyczna.

– Ucierpiało dobro mojej córki, naruszono jej cielesność i jej delikatną psychikę. Pod każdym względem było to bandyctwo – zaznacza pani Monika.

– Nikt nie ma prawa odebrać dziecka, również detektyw. Mimo, że przymusowy odbiór ma w sobie słowo “odbiór”, to dziecka nie ma prawa dotknąć nikt. To naruszanie nietykalności dziecka. Nie ma prawa tego robić ani ojciec, ani kurator, ani policja. Naruszanie nietykalności jest przestępstwem i to jest karalne – podkreśla prawnik Anna Siedlecka.

Umorzone śledztwo ws. śmiertelnego wypadku w pracy. Rodzina wskazuje na błędy

Miesiąc po zdarzeniu nikt nie usłyszał zarzutów, a postępowanie toczy się w sprawie. Śledczy zapewniają, że ustalili tożsamość mężczyzn, którzy zabrali dziecko matce i “nie ma zagrożenia, że te osoby będą się ukrywały”.

Próbowaliśmy porozmawiać z detektywem i ojcem dziecka. W odpowiedzi mailowej przekazał m.in.:

“Taka forma odzyskiwania dziecka na pewno nie jest idealna, ale też była jedyną możliwą, zważywszy, że matka izolowała dziecko przez przeszło dwa lata, a organy państwowe okazały się bezradne, gdy trzeba było a) ustalić miejsce pobytu dziecka, b) odebrać je zgodnie z wyrokiem.”

Córka wyjechał z ojcem do Stanów. Dziś pani Monika nie ma kontaktu z dzieckiem i, jak twierdzi, wszystko wskazuje na to, że nigdy już go nie zobaczy. Chce walczyć, ale walka jest trudna, bo przez polski sąd została skazana za przetrzymywanie dziecka.

Przetrzymywanie dziecka przez byłego małżonka! Co robić?

„Jestem po rozwodzie, a były mąż nie stosuje się do orzeczenia sądu! Na ferie zimowe zabrał syna i po tygodniu dziecko nie wróciło do mnie. Przetrzymuje syna wbrew jego woli i wbrew postanowieniu sądu.

Tłumaczy się, że syn nie chce wrócić do mamy, że chce zostać z nim. Były maż nawet nie pozwala porozmawiać z synem.

Co robić, gdy drugi rodzic przetrzymuje dziecko? W jaki sposób mogę odebrać syna? Przetrzymywanie dziecka to jakiś żart”.

  • O mnie ????
  • JAK POMAGAM ❓
  • KONTAKT ✅

Odebranie praw rodzicielskich matce, która opuściła dziecko

To nie żart, ale z przykrością muszę stwierdzić, iż w Polsce surowiej karane jest zwykle przetrzymanie książek z biblioteki, niż zabranie przez rodzica dziecka i ukrywanie go. 

Moje doświadczenie w pracy jako adwokat uczy, że historie lubią się powtarzać.

Moich klientów zawsze zapisuję w telefonie po nazwisku i często zdarzają się sytuację, że nie zapominamy o sobie. Skończyliśmy rozwód, ustalenie opieki nad dziećmi, podział majątku… Jednak przychodzi ten dzień, kiedy dzwoni telefon i w słuchawce telefonu słyszę znajomy głos: „Pani Mecenas, mam poważny problem…”.

ZAPRASZAM CIĘ NA KANAŁ YOUTUBE  – ZOBACZ FILMIK –  CO ZROBIŁA ŻONA ???  – FILMIK

Statystyki pokazują, iż w 99% przypadków przy opiece nad dziećmi występują problemy. 

Każdy chce mieć dziecko dla siebie.

Pierwsza myśl – policja? Nie. Policja nic nie zrobi. Oczywiście pojadą na interwencję, popatrzą, porozmawiają, sprawdzą. Koniec końców odjadą, dziecko zostanie, a my otrzymamy informację:

“Sprawdziliśmy jak wygląda sytuacja. Dziecko ma dobrą opiekę, jest zadbane, nie dzieje mu się krzywda”.  Więcej sprawą zajmować się nie będą i powiedzą, że “właściwym organem jest sąd”. 

Kochamy dzieci i chcemy dla nich dobrze. I nie zawsze ktoś jest tym złym, a ktoś dobrym rodzicem. Czasem nie wyobrażamy sobie po prostu, aby mieć z nimi kontakt w jakichś odgórnie wyznaczonych godzinach, czy dniach tygodnia. Każdy uważa, że umie wychować lepiej niż druga strona, a warunki u niego są do tego doskonałe. Nie możemy się pogodzić z tym, że musimy się dzieckiem dzielić.

Działaj szybko i składaj wniosek o przymusowe odebranie dziecka. 

Jeżeli rodzic przetrzymuje dziecko i uniemożliwia z nim kontakt, KONIECZNIE musimy szybko składać wniosek do Sądu. Możemy to zrobić tylko wtedy, gdy mamy orzeczenie Sądu stanowiące o tym, iż miejscem zamieszkania dziecka jest jego miejsce zamieszkania!

Więcej: Rozwód i Dzieci – Dziecko i Wojna przy rozwodzie

Adwokat Marta Wnuk

 Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48691512933  [email protected]

Co dalej?

Sąd po przeprowadzeniu rozprawy wydaje POSTANOWIENIE O ODEBRANIU DZIECKA. W postanowieniu Sąd określa termin, w jakim zobowiązany powinien DOBROWOLNIE oddać drugiemu rodzicowi dziecko.

  1. Jeżeli zobowiązany do oddania dziecka nie zastosuje się do postanowienia, Sąd – na wniosek pokrzywdzonego rodzica – zleci kuratorowi sądowemu PRZYMUSOWE ODEBRANIE DZIECKA.
  2. Postanowienie o odebraniu co do zasady wykonuje kurator działający przy Sądzie, który wydał postanowienie i który zwrócił się o przymusowe odebranie. 
  3. Z doświadczenia wiem, że są to bardzo trudne sytuacje.
  4. Niestety, zdarzają się przypadki, kiedy nawet postanowienia sądu nie działają. 

Jeśli dziecko płacze i nie chce opuścić rodzica, to raczej nikt siłą malucha nie będzie wynosił. Wszystko pod płaszczykiem dobra dziecka. Historie idealne dla prasy bulwarowej, więc nic dziwnego, że można ich tam znaleźć bez liku. 

 „Artykuł na onet.pl, gdzie opowiadam o alienacji rodzicielskiej – zachęcam do lektury! https://kobieta.onet.pl/stop-alienacji-rodzicielskiej-w-kilkunastu-miastach-polski-zawisly-billboardy/xk9jntj „

  • Zgodnie z prawem, kurator sądowy jest uprawniony do odebrania dziecka od każdej osoby, u której ona się znajduje.
  • Przy wykonywaniu orzeczenia KONIECZNA jest obecność rodzica, z którym według orzeczenia Sądu dziecko ma mieszkać lub osoby przez niego upoważnionej, bądź przedstawiciela upoważnionej przez niego instytucji.
  • Czy odebranie dziecko może być z udziałem POLICJI? 
  • Kurator może ponadto zażądać pomocy organu opieki społecznej lub innej powołanej do tego instytucji lub zwrócić się do Policji, aby udzieliła mu pomocy przy czynnościach związanych z przymusowym dziecka.

Przetrzymywanie dziecka. Co jeżeli nie uda się odebrać dziecka?

Jeżeli przymusowe odebranie dziecka napotka trudności, to kurator zawiadamia prokuraturę, która podejmuje stosowne czynności np. wszczyna postępowanie przygotowawczego w sprawie o czyn karalny. 

Obserwacja praktyki działania prokuratur wskazuje, że organy ścigania nie znajdują podstaw do postawienia rodzicowi ukrywającemu i niewydającemu dziecka wbrew orzeczeniu sądowemu zarzutu (…) jeżeli posiada on pełnię władzy rodzicielskiej.

Przy czym podkreślenia wymaga, że ingerencja we władzę rodzicielską wymaga przeprowadzenia długotrwałego postępowania sądowego.

Często też z uwagi na długi czas ukrywania i izolowania dziecka od drugiego rodzica sądy decydują się na powierzenie władzy rodzicielskiej rodzicowi uprowadzającemu, uwzględniając silne więzi dziecka z tym rodzicem.

Co więcej, rodzice wiedzą, że gdy kłócą się o opiekę nad dzieckiem, to prędzej czy później sprawa zwykle zakończy się wyrokiem i ograniczeniem władzy rodzicielskiej jednego z nich.

See also:  Sprawa o rozwód a opieka nad dziećmi

Pytanie za milion – którego rodzica? Tego, który ma z dzieckiem “słabsze więzi”. A nie da się lepiej budować takich więzi, niż przebywając z dzieckiem codziennie. Nawet wbrew wcześniejszym orzeczeniom sądów.

Moim zdaniem w sporach między małżonkami ważny jest pełnomocnik, który będzie umiał wyjaśnić rodzicom konsekwencje pewnych zachowań. Czasem udaje nam się wypracować konsensus, np. opiekę naprzemienną – o niej przeczytasz https://adwokatodrozwodow.pl/dziecko-pol-na-pol-opieka-naprzemienna/

W razie chęci zadania dodatkowych pytań lub zlecenia sprawy, zapraszamy do kontaktu z Kancelarią.

Kontakty z dzieckiem. Co zrobić, gdy rodzic nie przestrzega decyzji Sądu?

Pozbawienie i ograniczenie praw rodzicielskich. Co oznacza, jak wygląda, jakie wnioski i gdzie trzeba złożyć?

Odpowiedzialność rodzicielska odnosi się do praw i obowiązków, jakie rodzice mają wobec swojego dziecka. Jednak w pewnych sytuacjach prawa te mogą zostać odebrane, zwłaszcza jeśli rodzice nie wykonują swoich obowiązków w sposób właściwy.

Sprawy dotyczące pozbawienia lub ograniczenia władzy rodzicielskiej są zawsze trudne i bolesne dla wszystkich zaangażowanych stron.

W takich sytuacjach niezależnie od tego, jak wynik sprawy wyobrażają sobie rodzice, sądy zawsze na pierwszym miejscu stawiają dobro dziecka. 

Władza rodzicielska od narodzin dziecka

Prawa rodzicielskie powinny być wykonywane z poszanowaniem godności i praw dziecka, a ich celem jest troska o dziecko i jego majątek. Trwają one do osiągnięcia przez dziecko pełnoletności, chyba że zakończą się wcześniej. O pozbawieniu lub ograniczeniu opieki rodzicielskiej decyduje sąd, jeśli istnieją ku temu wyraźne przesłanki.

  • Zgodnie z art. 95 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (KRO) dotyczącego zakresu władzy rodzicielskiej:
  • §  1.
  • Władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw.
  • §  2.
  • Dziecko pozostające pod władzą rodzicielską winno rodzicom posłuszeństwo, a w sprawach, w których może samodzielnie podejmować decyzje i składać oświadczenia woli, powinno wysłuchać opinii i zaleceń rodziców formułowanych dla jego dobra.
  • §  3.
  • Władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak tego wymaga dobro dziecka i interes społeczny.
  • §  4.
  • Rodzice przed powzięciem decyzji w ważniejszych sprawach dotyczących osoby lub majątku dziecka powinni je wysłuchać, jeżeli rozwój umysłowy, stan zdrowia i stopień dojrzałości dziecka na to pozwala, oraz uwzględnić w miarę możliwości jego rozsądne życzenia.

Odebranie praw rodzicielskich matce, która opuściła dziecko

Odebranie władzy rodzicielskiej — co oznacza?

O pozbawieniu opieki rodzicielskiej decyduje sąd, kierując się najważniejszą zasadą prawa rodzinnego, jaką jest dobro dziecka. Może dotyczyć jednego lub obojga rodziców. Decyzja ta zawsze jest ostatecznością, gdy inne środki ochrony dziecka nie przyniosły pożądanego rezultatu. W niektórych sytuacjach wystarczające może być ograniczenie lub częściowe zawieszenie tego prawa.

W związku z powyższym pozbawienie władzy rodzicielskiej może nastąpić, gdy:

  • rodzice w sposób rażący zaniedbują swe obowiązki względem dziecka (np. głodzenie, porzucenie, niepłacenie alimentów);
  • rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej (np. stosowanie przemocy fizycznej lub psychicznej, wykorzystywanie seksualne dziecka, nadużywanie alkoholu, zmuszanie dziecka do pracy, która wykracza ponad jego siły i możliwości, a nawet wychowywanie dziecka we wrogości wobec drugiego rodzica);
  • władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej przeszkody (np. pobyt rodzica w więzieniu, poważna choroba rodzica, porzucenie dziecka, zaginięcie rodzica oraz brak zainteresowania dzieckiem).

Pozbawienie praw rodzicielskich oznacza, że rodzic nie ma prawa do decydowania m.in.

o miejscu pobytu dziecka, leczeniu i dostępie do dokumentacji medycznej, edukacji, wychowaniu, kształtowaniu światopoglądu dziecka oraz decydowaniu o wyjazdach dziecka za granicę.

Nadal jednak jest on zobowiązany do płacenia alimentów i ma prawo spotykać się z dzieckiem, chyba że sąd mu tego zabroni. Z drugiej strony, dziecko również ma prawo do dziedziczenia po rodzicu, który został pozbawiony władzy rodzicielskiej.

Ograniczenie praw rodzicielskich

Ograniczenie opieki rodzicielskiej odnosi się do sytuacji, w której istnieją poważne i obiektywne przeszkody utrudniające lub wręcz uniemożliwiające prawidłowe wykonywanie praw rodzicielskich.

Może to dotyczyć obojga rodziców lub jednego z nich. Ograniczenie praw rodzicielskich nie zawsze jednak musi być związane z winą jednego z rodziców.

Istnieją dwa rodzaje powodów, które mogą wpłynąć na ograniczenie praw rodzicielskich:

  1. Zawinione ograniczenie praw rodzicielskich, jeżeli zachowanie rodzica może zagrażać bezpieczeństwu lub zdrowiu dziecka.
  2. Niezawinione ograniczenie praw rodzicielskich, kiedy rodzice nie mogą dojść do porozumienia, jak wychowywać swoje dziecko, np. po rozwodzie.

Orzekanie o ograniczeniu praw rodzicielskich następuje zazwyczaj na określony czas i może nastąpić z urzędu, lub na wniosek jednego z rodziców.

Ograniczenie władzy rodzicielskiej z urzędu oznacza, że pewne decyzje dotyczące dziecka i jego majątku nie mogą być podejmowane przez rodzica (ów) bez zgody sądu.

Może również obejmować skierowanie rodziców na terapię do specjalistycznej poradni, pomoc kuratora sądowego, a w skrajnych przypadkach umieszczenie dziecka w domu dziecka lub rodzinie zastępczej.

Kto może złożyć wniosek w celu pozbawienia lub ograniczenia praw rodzicielskich?

Wniosek o pozbawienie lub ograniczenie praw rodzicielskich jednego lub obojga rodziców może złożyć każdy, kto wie, że dziecku wyrządzana jest krzywda.

Może to być ojciec lub matka dziecka, dziadkowie, szkoła, kurator sądowy, policja, instytucje edukacyjne (szkoły, przedszkola, żłobki), władze lokalne, opieka społeczna i inne jednostki opiekujące się dzieckiem. Wniosek składa się w sądzie opiekuńczym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania dziecka.

Sąd może również wszcząć postępowanie z urzędu. Decyzja jest podejmowana po przeprowadzeniu przesłuchania. Osoba wnosząca o pozbawienie lub ograniczenie praw rodzicielskich musi przedstawić dowody na poparcie swoich twierdzeń i żądań.

Sprawdź więcej publikacji na temat władzy rodzicielskiej

Co powinien zawierać wniosek?

Wniosek o pozbawienie (ograniczenie) władzy rodzicielskiej nad małoletnim powinien zawierać wszystkie kwestie formalne, czyli:

  • datę i miejscowość,
  • oznaczenie Sądu,
  • podanie imion, nazwisk, numerów PESEL i adresów danych zarówno wnioskodawcy, jak i uczestników postępowania, czyli rodziców i dziecka,
  • opis żądania ograniczenia lub pozbawienia władzy rodzicielskiej rodzica,
  • uzasadnienie,
  • podpis,
  • załączniki, np. akty urodzenia małoletnich dzieci oraz dowody.

Wniosek o ograniczenie praw rodzicielskich składa się w Wydziale Rodzinnym i Nieletnich Sądu Rejonowego, w którego okręgu dziecko mieszka lub ma stały pobyt. Dokument może również zawierać prośbę o ustalenie miejsca zamieszkania dziecka. Jeśli jest prawidłowo przygotowany, sędzia orzeka samodzielnie w postępowaniu nieprocesowym, ale jest zobowiązany do przeprowadzenia rozprawy.

Co warto wiedzieć?

Wraz z pozbawieniem praw rodzicielskich rodzic lub rodzice tracą możliwość uczestniczenia w wychowaniu dziecka.

Obejmuje to brak możliwości podejmowania decyzji dotyczących przyszłości w odniesieniu do edukacji dziecka, jego wychowania, podróży, zarządzania jego majątkiem, a nawet leczenia w przypadku choroby dziecka. Pozbawienie praw rodzicielskich nie oznacza jednak rozpadu związku.

Rodzic nadal ma prawo do utrzymywania kontaktów z dzieckiem, nadal jest zobowiązany do płacenia alimentów, a dziecko ma prawo do dziedziczenia po rodzicu.

Sprawdź także:

Internetowa Akademia Rodziny

Szanowni Państwo,  

w związku z zapisami art. 13 oraz art. 14 ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r.

w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE. z 2016 r.

, L 119, poz. 1) informujemy, że Administratorem Państwa danych osobowych jest:

  • Województwo Zachodniopomorskie
  • Korsarzy 34
  • 70-540 Szczecin
  • Obsługę Województwa Zachodniopomorskiego prowadzi Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego.

Na mocy art. 37 ust. 1 lit. a RODO Administrator (AD) wyznaczył Inspektora Ochrony Danych (IOD), który w jego imieniu nadzoruje sferę przetwarzania danych osobowych. Z IOD można kontaktować się pod adresem mail [email protected]

See also:  Ustalenie ojcostwa, alimenty i pozbawienie praw rodzicielskich

Do zakresu działania samorządu województwa należy wykonywanie zadań publicznych o charakterze wojewódzkim, niezastrzeżonych ustawami na rzecz organów administracji rządowej.

Województwo Zachodniopomorskie gromadzi Państwa dane w celu realizacji zadań wynikających z przepisów prawa oraz Statutu Województwa Zachodniopomorskiego, a w szczególności z ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2018 r., poz. 130 ze zm.).

Podstawa prawna przetwarzania Państwa danych wynika z szeregu ustaw kompetencyjnych (merytorycznych) oraz obowiązków i zadań zleconych przez instytucje nadrzędne wobec Województwa.

Administrator przetwarza Państwa dane osobowe w ściśle określonym, minimalnym zakresie niezbędnym do osiągnięcia celu, o którym mowa powyżej. W szczególnych sytuacjach Administrator może przekazać/powierzyć Państwa dane innym podmiotom. Podstawą przekazania/powierzenia danych są przepisy prawa (np.

wymiar sprawiedliwości, administracja skarbowa, instytucje związane z obsługą szeroko pojętych funduszy unijnych, podmioty związane z obsługą sfery socjalnej – ZUS, PFRON) lub właściwie skonstruowane, zapewniające bezpieczeństwo danym osobowym, umowy powierzenia danych do przetwarzania (np.

 z podmiotami sektora teleinformatycznego i telekomunikacyjnego, przetwarzania danych).

Dane osobowe przetwarzane przez Województwo Zachodniopomorskie przechowywane będą przez okres niezbędny do realizacji celu dla jakiego zostały zebrane oraz zgodnie z terminami archiwizacji określonymi przez ustawy kompetencyjne lub ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz.

1257) i ustawę z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach  (Dz. U. z 2018 r., poz. 217), w tym rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r.

w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych.

Każda osoba, z wyjątkami zastrzeżonymi przepisami prawa, ma możliwość:

  • dostępu do danych osobowych jej dotyczących,
  • żądania ich sprostowania,
  • usunięcia lub ograniczenia przetwarzania,
  • wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania.

Z powyższych uprawnień można skorzystać w siedzibie Administratora, pisząc na adres AD lub drogą elektroniczną kierując korespondencję na adres [email protected]

Osoba której dane przetwarzane są na podstawie zgody wyrażonej przez tę osobę ma prawo do cofnięcia tej zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem.

Przysługuje Państwu prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego na niezgodne z RODO przetwarzanie Państwa danych osobowych przez Województwo Zachodniopomorskie. Organem właściwym dla ww. skargi jest:

  1. Urząd Ochrony Danych Osobowych
  2. Stawki 2
  3. 00-193 Warszawa

W zależności od sfery, w której przetwarzane są dane osobowe w Województwie Zachodniopomorskim, podanie danych osobowych jest wymogiem ustawowym lub umownym. W szczególnych przypadkach ich podanie jest warunkiem zawarcia umowy.

O szczegółach podstawy gromadzenia danych osobowych i ewentualnym obowiązku lub dobrowolności ich podania oraz potencjalnych konsekwencjach niepodania danych, informowani Państwo będziecie przez wydział merytoryczny Urzędu Marszałkowskiego Województwa Zachodniopomorskiego.

Pozbawienia władzy rodzicielskiej

Dziecko od narodzenia aż do pełnoletności ( zasadniczo do 18 roku życia) pozostaje pod władzą rodzicielską obojga rodziców. Z chwilą urodzenia dziecka w małżeństwie lub uznania ojcostwa/ ustalenia ojcostwa dziecka urodzonego poza małżeństwem, obojgu rodzicom przysługuje władza rodzicielska.

Przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ( dalej KRO) nie zawierają jednak definicji władzy rodzicielskiej. Określają natomiast jakie obowiązki i uprawnienia rodziców obejmują wykonywanie tejże władzy. W szczególności rodzice mają obowiązek i prawo do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka.

W ten sposób rodzice mają przygotować dziecko do samodzielnego życia.

Przesłanki pozbawienia władzy rodzicielskiej

Zgodnie z art. 111 §1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego „Jeżeli władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej przeszkody albo jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej lub w sposób rażący zaniedbują swe obowiązki względem dziecka, sąd opiekuńczy pozbawi rodziców władzy rodzicielskiej.

Pozbawienie władzy rodzicielskiej może być orzeczone także w stosunku do jednego z rodziców.” Nadto w myśl art.

111 § 1a KRO, „Sąd może pozbawić rodziców władzy rodzicielskiej, jeżeli mimo udzielonej pomocy nie ustały przyczyny zastosowania art 109 §2 pkt5 KRO, a w szczególności, gdy rodzice trwale nie interesują się dzieckiem.”

Przepisy te wskazują na istnienie szeregu przesłanek, które mogą być podstawą pozbawienia władzy rodzicielskiej. I tak możemy wyodrębnić następujące grupy:

  • trwała przeszkoda w sprawowaniu władzy,
  • nadużywanie lub rażące zaniedbywanie władzy rodzicielskiej,
  • brak ustania przesłanek do umieszczenia dzieci w pieczy zastępczej, w szczególności trwały brak zainteresowania dziećmi.

Trwała przeszkoda w sprawowaniu władzy

Przeszkoda w sprawowaniu władzy rodzicielskiej o charakterze trwałym, to taka, która wedle rozsądnego przewidywania będzie istniała przez długi czas, niedający się ustalić albo wprawdzie możliwy do przewidzenia, ale obejmujący bardzo długi okres czasu, np.

zaginięcie jednego z rodziców, jego wyjazd na stałe lub nawet na czas nieokreślony za granicę, połączony z całkowitym brakiem zainteresowania dzieckiem, umieszczenie rodzica w zakładzie karnym w celu odbycia długotrwałej kary pozbawienia wolności, umieszczenie go z powodu nieuleczalnej choroby w zakładzie leczniczym.

„Podług utrwalonego zapatrywania doktryny i judykatury przez trwałą przeszkodę, uniemożliwiającą wykonywanie władzy rodzicielskiej, należy rozumieć taki układ stosunków, który wyłącza sprawowanie przez rodziców władzy rodzicielskiej na stałe w tym sensie, że albo według rozsądnego przewidywania nie można ustalić czasu trwania tego układu albo – co najmniej – że układ ten będzie istniał przez czas długi.” postanowienie SN z dn. 02.06.2000 r., sygn. akt: II CKN 960/00

Trwałą przeszkodę należy odróżnić od przeszkody o charakterze przejściowym, która stanowi przesłankę do zawieszenia władzy rodzicielskiej, o czym stanowi art. 110 KRO (zawieszenie władzy rodzicielskiej) np. odbywanie kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku.

Nadużywanie lub rażące zaniedbywanie władzy

Po pierwsze podkreślić należy, że nadużywanie władzy rodzicielskiej lub jej zaniedbywanie, które prowadzić może do pozbawienia władzy rodzicielskiej to powtarzalne lub stałe negatywne zachowanie rodzica lub obojga rodziców. Nie stanowi podstawy pozbawienia władzy rodzicielskiej jednorazowe zachowanie rodzica stanowiące co prawda nadużycie lub zaniedbanie władzy rodzicielskiej.

Nadużywanie władzy rodzicielskiej

Nadużywanie władzy rodzicielskiej to takie zachowanie względem dziecka, ewentualnie względem innych osób, które będzie obiektywnie wywierało destrukcyjny wpływ na proces wychowania i rozwoju psychicznego dziecka, choćby nie było to związane z subiektywnym, negatywnym nastawieniem rodzica wobec dziecka.

Może polegać np.

na stosowaniu kar cielesnych, nadmiernym karceniu, wykorzystywaniu dziecka do czynów nierządnych, w tym nakłanianiu go do uprawiania prostytucji; zmuszaniu dziecka do nadmiernej pracy w domu, jak też zarobkowej; wychowywaniu dziecka we wrogości do drugiego z rodziców; doprowadzeniu, przez brak dbałości, do nagannego zachowywania się dziecka w szkole i do braku postępów w nauce; pozbawieniu dziecka jego naturalnego środowiska rodzinnego i bezpośredniej pieczy drugiego z rodziców przez bezprawne zatrzymanie go u siebie, zwłaszcza gdy łączy się to z wywiezieniem dziecka wbrew woli drugiego z rodziców na stałe za granicę ; zamieszkaniu wraz z dzieckiem z nowym partnerem, jeżeli taki układ wywiera niekorzystny wpływ na wychowanie dziecka. Nadto za obiektywnie niewłaściwe uznać należy: nadużywanie alkoholu, zażywanie narkotyków, inne uzależnienie np. od hazardu, rozwiązły lub przestępczy tryb życia (np. utrzymywanie się z kradzieży).

Rażące zaniedbywanie władzy rodzicielskiej

Natomiast z rażącym zaniedbywaniem obowiązków rodzicielskich wobec dziecka mamy do czynienia zarówno wtedy, gdy zaniedbywanie jest poważne, ale również wtedy, gdy zaniedbywanie o mniejszym ciężarze gatunkowym nabiera cech uporczywości i niepoprawności, np. uchylanie się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, zaniechanie kontaktu z dzieckiem, porzucenie dziecka, brak zainteresowania sprawami dziecka.

” Nadużywanie alkoholu, uprawianie przestępczego procederu oraz uchylanie się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka stanowią dostateczną przyczynę pozbawienia władzy rodzicielskiej (art. 111 § 1 KRO)” postanowienie SN z dn. 12.01.2000 r. , sygn. akt: II CKN 834/99.

Leave a Reply

Your email address will not be published.