Piecza zastępcza a adopcja

Rodzinna piecza zastępcza jest formą zapewnienia opieki dziecku pozbawionemu całkowicie lub częściowo opieki rodzicielskiej.  Jest to przejściowa – okresowa forma opieki nad dzieckiem.

W rodzinach zastępczych umieszcza się dzieci, których rodzice zostali trwale lub czasowo pozbawieni praw rodzicielskich lub gdy władza ta została im ograniczona.

Umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu i po uzyskaniu zgody rodziców zastępczych.

Piecza zastępcza a adopcja

Prawa dziecka w rodzinie zastępczej

Dziecko umieszczone w rodzinie zastępczej ma w szczególności prawo do:

  • utrzymywania osobistego kontaktu z rodziną naturalną i powrotu do rodziny naturalnej,
  • traktowania w sposób sprzyjający poczuciu godności i wartości,
  • praktyk religijnych zgodnych z wolą rodziców i potrzebami dziecka,
  • kształcenia, rozwoju uzdolnień, zainteresowań i indywidualności, zabawy i wypoczynku,
  • pomocy w przygotowaniu do samodzielnego życia,
  • wiedzy o swoim pochodzeniu, dostępu do informacji i wyrażania opinii w sprawach, które go dotyczą.

O czym powinno się pamiętać stając się rodziną zastępczą

Rodzinę zastępczą tworzy się w celu zapewnienia dziecku (dzieciom) opieki z powodu wystąpienia w ich rodzinach różnego rodzaju sytuacji kryzysowych.

Celem działania rodziny zastępczej jest wzmocnienie rodziny naturalnej, tak aby dziecko mogło do niej powrócić wzmocnione i wyposażone w umiejętności, np. tworzenia trwałych związków emocjonalnych.

Utworzenie rodziny zastępczej nie powoduje powstania więzi rodzinno-prawnej pomiędzy opiekunami, a dzieckiem (w przeciwieństwie do adopcji, inaczej zwanej przysposobieniem).

Oznacza to, że dziecko przyjęte do rodziny nie staje się dzieckiem tej rodziny, nie powstają też obowiązki i uprawnienia alimentacyjne czy dotyczące dziedziczenia, stan cywilny dziecka nie ulega zmianie, dziecko nie przyjmuje nazwiska opiekunów, a rodzina zastępcza nie przyjmuje pełni władzy rodzicielskiej nad dzieckiem.

Adopcja a rodzina zastępcza

W odróżnieniu od rodziny zastępczej, rodzina adopcyjna przyjmuje dziecko na stałe i traktuje je jako pełnoprawnego członka rodziny. Rodzice adopcyjni mają pełnię władzy rodzicielskiej wobec przysposobionego dziecka i nie udziela się im żadnej pomocy finansowej na jego utrzymanie.

Po orzeczeniu adopcji przez sąd, ustają wszelkie prawa i obowiązki adoptowanego dziecka wobec jego rodziny naturalnej, jak i prawa rodziny wobec dziecka. Kandydaci na rodziców adopcyjnych są przygotowywani do tej roli w ośrodkach adopcyjnych według zatwierdzonych programów szkoleń.

Rodzinna piecza zastępcza

Rodzinna piecza zastępcza jest formą pomocy dzieciom i rodzinom w kryzysie.W rodzinach zastępczych umieszcza się dzieci, których rodzice zostali trwale lub czasowo pozbawieni praw rodzicielskich lub gdy władza ta została im ograniczona.

                     Rodzina zastępcza jest tymczasową formą opieki nad dzieckiem.

Rodzinę zastępczą lub rodzinny dom dziecka tworzą małżonkowie lub osoba niepozostająca w związku małżeńskim, u których umieszczono dziecko w celu sprawowania nad nim pieczy zastępczej. 

Rodzina zastępcza jest wzorowaną na modelu wychowania rodzinnego formą pieczy zastępczej. Z chwilą umieszczenia w rodzinie zastępczej dziecko dalej prawnie pozostaje dzieckiem swoich rodziców.

Wyjątek stanowi adopcja, która nie jest jedną z form pieczy zastępczej. Rodzice zastępczy nie sprawują nad dzieckiem władzy rodzicielskiej, a tylko wykonują bieżącą pieczę.

 Pozostałe obowiązki i prawa wynikające z władzy rodzicielskiej należą do rodziców biologicznych dziecka, o ile sąd opiekuńczy nie postanowił inaczej.

Piecza zastępcza ma na celu zapewnienie dziecku bezpieczeństwa oraz odpowiednich warunków rozwoju i wychowania, a w szczególności kompensacji deficytów reintegracji z rodziną pochodzenia oraz usamodzielnienie życiowe wychowanka. Nie jest to zadanie łatwe i wymaga ogromnego zaangażowania samej rodziny zastępczej, jak i wielu służb.

Przyjęcie dziecka do rodziny zastępczej jest sytuacją bardzo trudną zarówno dla rodziny zastępczej, jak i dla samego dziecka. Dzieci, które trafiają do pieczy zastępczej, są zaniedbane wychowawczo, zdrowotnie, edukacyjnie i emocjonalnie.

Dla wielu osób sprawujących rodzinne formy opieki zastępczej trudnym doświadczeniem, obok codziennej pracy z dzieckiem, szkołą, jest również kontakt z rodzinami powierzonych im dzieci.

Rodziny zastępcze i rodzinne domy dziecka obejmuje się, na ich wniosek, opieką koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej.

Rodzaje rodzinnej pieczy zastępczej:

Piecza zastępcza a adopcja

Rodziny zastępcze:

  1. Rodzinę zastępczą spokrewnioną mogą tworzyć najbliżsi krewni dziecka, czyli dziadkowie lub rodzeństwo (babcia, dziadek, brat, siostra).
  1. Rodzinę zastępczą niezawodową może ją stworzyć zarówno dalsza rodzina, jak i osoby niespokrewnione z dzieckiem.
  2. Rodzina zastępcza zawodowa – to taka rodzina, z którą starosta zawiera umowę o pełnienie funkcji rodziny zastępczej zawodowej – jeden z opiekunów otrzymuje stałe wynagrodzenie miesięczne. Czas trwania umowy: minimum 4 lat. Może w niej przebywać troje dzieci, więcej w wyjątkowych przypadkach, np. rodzeństwo.

Istnieją dwa szczególne typy zawodowej rodziny zastępczej:

  • pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego – jak sama nazwa wskazuje jest to rodzina będąca rodzajem „pogotowia” dla dzieci. W takiej rodzinie dziecko przebywa do 4 miesięcy, jednak w uzasadnionych przypadkach okres ten może być przedłużony do momentu rozstrzygnięcia sytuacji dziecka,
  • specjalistyczna – w takiej rodzinie przebywają dzieci z orzeczeniem o niepełnosprawności, dzieci które mają kłopoty w funkcjonowaniu społecznym oraz małoletnie matki z dziećmi.

Rodzinny dom dziecka – to miejsce, w którym może przebywać nie więcej niż ośmioro dzieci, w wyjątkowych sytuacjach więcej, za zgodą prowadzącego rodziny dom dziecka i po uzyskaniu pozytywnej opinii koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej.

Z osobą prowadzącą rodzinny dom dziecka starosta zawiera umowę o świadczenie usług, z tytułu której przysługuje stałe wynagrodzenie miesięczne. Prowadzący rodzinny dom dziecka może liczyć na finansowe wsparcie powiatu na pokrycie kosztów utrzymania i eksploatacji domu.

Czas trwania umowy: minimum 5 lat.

Rodziny zastępcze oraz rodzinne domy dziecka, na ich wniosek, mogą być wspierane przez rodziny pomocowe.

Skip back to main navigation

Rodzina zastępcza – z jakimi problemami może się zmagać?

Pod koniec 2020 roku około 71,5 tys. dzieci w Polsce przebywało w rodzinach zastępczych, ponieważ ich rodzice z różnych powodów nie mogli zapewnić im odpowiedniej opieki, wspierać ani wychowywać. Ale jest znacznie więcej dzieci, które wciąż przebywają w domach dziecka i szukają bezpiecznego, pełnego ciepła i miłości domu.

Podejmując się sprawowania pieczy zastępczej, należy pamiętać, że jest to ciężka praca, która wymaga cierpliwości, poświęcenia, empatii i wyrozumiałości. Jakie problemy mogą czekać na rodziców zastępczych? Gdzie szukać wsparcia? Czym się różni piecza zastępcza od adopcji? Poznaj odpowiedzi na te i inne pytania.

Spis treści:

  • Rodzina zastępcza – czym jest?
  • Rodzaje rodzicielstwa zastępczego
  • Szczególne typy rodziny zastępczej zawodowej
  • Rodzina zastępcza – wynagrodzenie
  • Kiedy rodzina zastępcza kończy opiekę nad dzieckiem?
  • Czym jest rodzinny dom dziecka?
  • Rodzina zastępcza a adopcja
  • Jak założyć rodzinę zastępczą?
  • Z jakimi problemami może się zmagać rodzina zastępcza?
  • Cierpliwość, miłość i spokój – podstawowe wartości

Rodzina zastępcza – czym jest?

Dla wielu dzieci dorastanie z matką i ojcem jest najnormalniejszą rzeczą na świecie. Niestety nie zawsze jest to możliwe. Bywa, że biologiczni rodzice nie potrafią zadbać nawet o siebie.

Niektórzy są bardzo chorzy, uzależnieni od alkoholu lub narkotyków, albo mieli złe doświadczenia jako dzieci i nigdy nie nauczyli się, jak troszczyć się o innych z dobrocią i miłością. Dlatego często nie jest możliwe, aby dzieci pozostawały w domu ze swoimi biologicznymi rodzicami.

Wówczas trafiają do domu dziecka lub do rodziny zastępczej. Tę drugą może założyć małżeństwo lub osoba samotna, która posiada własne, odpowiednio wyposażone mieszkanie lub dom oraz ma źródło stałego utrzymania.

Rodzice zastępczy odgrywają kluczową rolę w pomaganiu dzieciom w dorastaniu. Pokazują im stabilność i uczą ich lekcji życia, które trwają całe życie i potencjalnie wpływają na przyszłe pokolenia. W przeszłości rola rodzica zastępczego była często postrzegana jako tymczasowa.

Prawdą jest, że część dzieci, które trafiają do pieczy zastępczej, później wraca do swoich biologicznych rodziców, którzy wyszli na prostą, ale w większości to rodzice zastępczy do końca życia zostają tymi ukochanymi rodzicami.

Poza tym dzisiaj coraz częściej postrzega się zastępczą opiekę nad dziećmi jako ważny krok w kierunku adopcji. Wiele dzieci, które nie łączą się ze swoimi rodzinami biologicznymi, jest później adoptowanych przez rodziców zastępczych.

A nawet gdy dzieci wracają do swojego generacyjnego domu lub są adoptowane przez inną rodzinę, rodziny zastępcze często utrzymują z nimi kontakt.

Rodzaje rodzicielstwa zastępczego

W wielu przypadkach rodzice zastępczy są tylko tymczasowymi głównymi opiekunami dziecka, traktowanymi jako pełnoetatowy pracownik. Wyróżnia się jednak trzy podstawowe typy rodzin zastępczych, które można stworzyć:

  1. Rodzina zastępcza zawodowa – to właśnie ta „praca na pełny etat”, w której jedno z rodziców decyduje się na zrezygnowanie z innych obowiązków zawodowych i poświęcenie swojego czasu na wychowywanie wziętych pod opiekę dzieci. Wówczas rodzicielstwo zastępcze traktowane jest jako zawód, praca, za którą wypłacane jest comiesięczne wynagrodzenie.
  2. Rodzina zastępcza niezawodowa – mogą ją stworzyć zarówno osoby niespokrewnione, jak i dalsi krewni dziecka (np. ciocia, wujek, kuzynka). W tym przypadku nie ma mowy o rezygnacji któregoś rodzica z pracy i nie jest wypłacane wynagrodzenie za opiekę nad dzieckiem.
  3. Rodzina zastępcza spokrewniona – dziadkowie, rodzeństwo, ciotki i wujkowie oraz inni członkowie rodziny, którzy zgadzają się na opiekę nad nieletnim, mogą stać jego opiekunami z „pokrewieństwa”. Zwykle do takich sytuacji dochodzi po śmierci rodziców biologicznych lub ograniczeniu czy też odebraniu im praw rodzicielskich.

Każda z tych rodzin może liczyć na nieco inną pomoc finansową ze strony państwa, ale o tym za chwilę.

Szczególne typy zawodowej rodziny zastępczej

W przypadku zawodowej rodziny zastępczej wyróżnia się jeszcze dwa jej podtypy:

  • Specjalistyczna rodzina zastępcza zawodowa ­– to rodzina, która decyduje się zaopiekować dziećmi ze specyficznymi trudnościami zdrowotnymi, intelektualnymi oraz wychowawczymi. Trafiają do niej głównie małoletnie matki z dziećmi, dzieci z orzeczeniem o niepełnosprawności fizycznej lub intelektualnej, dzieci na podstawie Ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich. Co ważne, w takiej rodzinie nie mogą w tym samym czasie przebywać dzieci z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o znacznym, lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności oraz nieletni, którzy wykazują przejawy demoralizacji lub dopuścili się czynu karalnego.
  • Rodzina zastępcza zawodowa, która pełni funkcję pogotowia rodzinnego – wówczas jest traktowana jako azyl, sytuacja przejściowa, w której dziecko znajduje się tymczasowo, zanim znów trafi do rodziny pochodzenia. Do pogotowia rodzinnego trafiają dzieci, które muszą być zabezpieczone w nagłych przypadkach np. w wyniku interwencji policyjnych, sądowych, pozostawienia dziecka w szpitalu itp. Pobyt w takiej rodzinie nie może trwać dłużej niż 4 miesiące, chociaż w niektórych przypadkach może przedłużyć się o kolejne cztery miesiące lub do czasu zakończenia postępowania sądowego toczonego w sprawie dalszego losu nieletniego.
See also:  Dowody w sprawie rozwodowej - nagrania, wydruki

Rodzina zastępcza – wynagrodzenie

Zastanawiasz się, ile dostaje rodzina zastępcza? To zależy od jej rodzaju. Każda rodzina zastępcza, niezależnie od tego, czy zawodowa, czy nie, może liczyć na ulgi dla dzieci oraz wsparcie i pomoc specjalistów. Poza tym wypłacane są następujące świadczenia:

Rodzina zastępcza zawodowa:

  • 1052 zł miesięcznie na każde dziecko,
  • 500 zł miesięcznie z programu „500 plus” na każde dziecko (niezależnie od liczby dzieci i dochodu),
  • miesięczne wynagrodzenia dla rodzica, który zrezygnował z pracy (nie niższe niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę w danym roku).

Rodzina zastępcza niezawodowa:

  • 1052 zł miesięcznie na każde dziecko,
  • 500 zł miesięcznie z programu „500 plus” na każde dziecko (niezależnie od liczby dzieci i dochodu).

Rodzina zastępcza spokrewniona:

  • 694 zł miesięcznie na każde dziecko,
  • 500 zł miesięcznie z programu „500 plus” na każde dziecko (niezależnie od liczby dzieci i dochodu).

Rodzina zastępcza zawodowa specjalistyczna:

  • 1052 zł miesięcznie na każde dziecko,
  • 500 zł miesięcznie z programu „500 plus” na każde dziecko (niezależnie od liczby dzieci i dochodu),
  • miesięczne wynagrodzenia dla rodzica, który zrezygnował z pracy (nie niższe niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę w danym roku).
  • 210 zł miesięcznie na każde dziecko, które ma orzeczenie o niepełnosprawności.

Pogotowie rodzinne:

  • 1052 zł miesięcznie na każde dziecko,
  • 500 zł miesięcznie z programu „500 plus” na każde dziecko (niezależnie od liczby dzieci i dochodu),
  • miesięczne wynagrodzenia dla rodzica, który zrezygnował z pracy (nie niższe niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę w danym roku).

Kiedy rodzina zastępcza kończy opiekę nad dzieckiem?

Zasadniczo rodzina zastępcza może zostać stworzona nawet tylko dla jednego dziecka.

wielodzietnej zastępczej rodzinie zawodowej umieszcza się od trzech do sześciu dzieci równocześnie, przy czym z zasady nie rozdziela się rodzeństwa.

Dlatego czasami przy licznych rodzeństwach zwiększa się ten limit w indywidualnej umowie. W przypadku rodziny specjalistycznej maksymalnie może wychowywać się troje dzieci równocześnie.

Pod względem prawnym piecza zastępcza ustaje po osiągnięciu przez podopiecznego pełnoletności, czyli w wieku 18 lat. W szczególnych przypadkach odbywa się to wcześniej i dotyczy dziewcząt, które skończyły 16 lat i za zgodą sądu zawarły związek małżeński.

Nie oznacza to, że pełnoletni podopieczny rodziny zastępczej zostaje wyrzucony na bruk. Jeśli dalej się uczy, ma prawo przebywać w rodzinie zastępczej do ukończenia szkoły, ale nie dłużej niż do ukończenia 25 lat.

Po tym okresie rodzic zastępczy przestanie pobierać wsparcie finansowe na podopiecznego.

Zdarzają się też specyficzne sytuacje, w których rodzina zastępcza wcześniej kończy opiekę nad dzieckiem. Dotyczą one m.in.

  • rezygnacji rodziny zastępczej ze sprawowanej swojej funkcji,
  • orzeczenia sądu o przysposobieniu dziecka,
  • zmiany orzeczenia sądu w sprawie powrotu dziecka do rodziny biologicznej,
  • zmiany orzeczenia sądu w sprawie umieszczenia nieletniego w innej rodzinie zastępczej lub placówce opiekuńczo-wychowawczej,
  • wydarzeń losowych (choroba, śmierć rodzica zastępczego, śmierć dziecka).

Czym jest rodzinny dom dziecka?

Niektórzy zamiennie stosują pojęcia „rodzina zastępcza” i „rodzinny dom dziecka”. Tymczasem to drugie dotyczy specyficznej placówki (najczęściej domu jednorodzinnego lub większego mieszkania), w którym umieszcza się od 4 do nawet 8 lub więcej dzieci (nie rozdziela się rodzeństwa). W przypadku rodzinnego domu dziecka powołuje się dyrektora, który prowadzi niezbędną dokumentację, a także tworzy plany pracy z dziećmi, które podlegają kontroli Urzędu Wojewódzkiego oraz Centrum Pomocy Rodzinie. Takie placówki są wyposażane w niezbędne meble oraz inne przedmioty codziennego użytku przez władze samorządowe.

Osoby, które prowadzą rodzinny dom dziecka, mogą liczyć na pomoc specjalistów, ulgi dla dzieci oraz wsparcie finansowe w wysokości:

  • 1052 zł miesięcznie na każde dziecko,
  • 500 zł miesięcznie z programu „500 plus” na każde dziecko (niezależnie od liczby dzieci i dochodu),
  • miesięczne wynagrodzenia dla rodzica, który zrezygnował z pracy (nie niższe niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę w danym roku),
  • dodatkowe wynagrodzenie miesięczne (do 1100 zł brutto) za pomoc w pracach gospodarskich dla drugiego opiekuna. Jest wypłacane, gdy w rodzinnym domu dziecka przebywa co najmniej pięcioro dzieci.

Rodzina zastępcza a adopcja

Chociaż rodzicielstwo zastępcze i adopcja dotyczą tego samego celu: codziennej opieki nad dziećmi i ich wychowania, różnią się pod wieloma względami.

Przede wszystkim rodzina zastępcza jest formą opieki tymczasowej, a adopcja stałej. Rodzice adopcyjni nie pobierają wynagrodzenia za sprawowanie opieki nad dzieckiem.

Mogą jedynie liczyć na ustawowe wsparcie rządowe, które przysługuje każdej polskiej rodzinie (program „500 plus”).

W przypadku rodziny zastępczej, jeżeli sąd nie postanowił inaczej, obowiązkiem rodzica jest zadbanie o utrzymywanie relacji z rodzicami biologicznymi dzieci lub ich dalszymi krewnymi. Adopcja nie stawia takich wymagań, chociaż specjaliści zalecają, by nie zatajać przed dzieckiem faktu, że zostało adoptowane.

Dziecko w rodzinie zastępczej pozostaje przy swoim nazwisku i nie podlega prawom dziedziczenia oraz obowiązku opieki nad rodzicami zastępczymi na starość. W rodzinie adopcyjnej jest odwrotnie. Rodzice zmieniają dzieciom nazwisko, a one stają się pełnoprawnymi członkami rodziny, którym należą się te same prawa, co dzieciom w rodzinach biologicznych.

Jak założyć rodzinę zastępczą?

Zanim dojdzie do założenia rodziny zastępczej, należy spełnić szereg określonych wymagań i ukończyć specjalny kurs, który prowadzi zazwyczaj lokalny ośrodek adopcyjno-opiekuńczy.

Kandydaci do pełnienia funkcji rodziny zastępczej i rodzinnego domu dziecka powinni skontaktować się z placówką WCPR (Warszawskie Centrum Pomocy Rodzinie). Tam otrzymają szczegółowe informacje na temat procesu kwalifikowania kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej i prowadzenia rodzinnego domu dziecka.

WCPR jest placówką, która również wspiera rodziny zastępcze i pomaga w rozwiązywaniu trudności, które wynikną na etapie pełnienia tej niełatwej funkcji rodzica zastępczego.

Z jakimi problemami może się zmagać rodzina zastępcza?

Zostając rodziną zastępczą, trzeba mieć świadomość tego, że podopieczni często potrzebują więcej empatii, opieki, uwagi i cierpliwości niż inne dzieci.

Wiele dzieci zastępczych nie jest odpowiednio wspieranych w swoich pierwotnych rodzinach. Gdy są małe, nikt nie dba o ich rozwój fizyczny i umysłowy, przez co mogą rozwijać się z opóźnieniem.

Wtedy należy regularnie chodzić na wizyty terapeutyczne na przykład do lekarzy specjalistów, na zajęcia z fizjoterapii lub spotkania z psychologiem.

Wielokrotnie do rodzin zastępczych trafiają dzieci z rodzin patologicznych, po wielu złych przeżyciach. Musisz zdawać sobie sprawę z ich dotychczasowych doświadczeń, traum, lęków i agresji.

Trafiając do bezpiecznej rodziny zastępczej, dziecko zaczyna patrzeć na sytuację w nowej rodzinie przez pryzmat wcześniejszych doświadczeń w starej rodzinie.

Rodzice zastępczy są postrzegani w roli pierwszych rodziców, a dziecko odtwarza swoje dawne doświadczenia z rodzicami zastępczymi. Rodzice zastępczy są niekiedy myleni z byłymi rodzicami.

Nieletni przenoszą na nich uczucia, doświadczenia, urazy, których doznali od swoich biologicznych rodziców. Poprzez tę formę transferu stwarzają sobie możliwość skorygowania swojej poprzedniej socjalizacji, swoich wcześniejszych doświadczeń.

Oczywiście udaje się to tylko wtedy, gdy rodzice zastępczy zrozumieją, co się dzieje, jeśli potrafią to znieść, jeśli wspierają swoich podopiecznych i szukają dla nich pomocy. Rodzina zastępcza ma prawo do porady i wsparcia specjalistów.

Regularne wizyty u psychologa, a także u psychologa online za pomocą Internetu są jak najbardziej wskazane zarówno dla podopiecznych, jak i dla rodziców.

Spojrzenie na pewne sprawy z innej perspektywy i posłuchanie rad profesjonalisty jest dużo lepsze niż unikanie rozwiązywania problemów i brak reakcji na negatywne zachowania.

Cierpliwość, miłość i spokój – podstawowe wartości

Najważniejszą i z pewnością najtrudniejszą częścią reakcji rodzica zastępczego na zachowanie dziecka, które trafia do rodziny zastępczej, jest to, aby nie czuć się osobiście atakowanym i obrażonym. Dziecko, które chce się uporać i pogodzić z wcześniejszymi wydarzeniami, często przelewa całą swą złość na rodziców zastępczych. Jest to szczególnie widoczne, gdy oskarża swoich przybranych rodziców o rzeczy i czyny, których nigdy nie zrobili. Następnie mówi o tym, czego doświadczyło. Po prostu myli rodziców zastępczych z biologicznymi rodzicami. Dlatego bez miłości, cierpliwości i zachowania spokoju, nie ma mowy o zbudowaniu stabilnych relacji w rodzinie zastępczej. Oczywiście w takich przypadkach również wskazane jest skorzystanie z pomocy psychologicznej, aby pomóc podopiecznemu lepiej zrozumieć targające nim emocje.

Rodzina zastępcza może stać się dla dziecka nową szansą życiową tylko wtedy, gdy rodzice zastępczy zasygnalizują dziecku, że je kochają, rozumieją lub starają się zrozumieć jego postępowanie. Gdy udzielają wsparcia i dają komunikaty, że wszystko mogą pokonać razem.

W przypadku dzieci zaniedbanych rodzice zastępczy muszą założyć, że początkowo podopiecznemu będzie ciężko dostosować się do norm rodziny. Opierając się na wcześniejszych doświadczeniach życiowych, nie potrafi dostrzec podstawowych zasad, wartości i norm. Zaniedbane dzieci nie mają poczucia dystansu i bliskości.

Ciężko im zrozumieć kontakty z rodzicami zastępczymi lub innymi dorosłymi, dlatego najczęściej trafiają wraz ze swoimi opiekunami na terapię rodzinną do psychoterapeuty.

Bycie rodziną zastępczą to piękny dar dla dzieci, które potrzebują ciepła, opieki i miłości. Ale to też ciężka, codzienna praca, która wymaga chęci otwarcia się na nowe doświadczenia i stawienia czoła zmianom.

Codzienność rodziny zastępczej to nie tylko radość z osiągnięć i postępów podopiecznych, ale także sytuacje, które mogą wywoływać poczucie rozczarowania i porażki. Rodzice zastępczy nie mogą zrażać się trudnościami.

Raczej powinni umieć się do nich przyznać i być gotowymi na przyjęcie profesjonalnej pomocy.

See also:  Dom jako obciążenie po rozwodzie

Rodzina adopcyjna a rodzina zastępcza. Jakie są podobieństwa i różnice?

Jeśli nie możemy mieć biologicznego potomka, możemy rozważać inne formy pojawienia się dziecka w rodzinie. Możemy zostać rodzicami adopcyjnymi albo zastępczymi.

Zarówno rodzina adopcyjna, jak i opiekunowie pieczy zastępczej mogą sprawować prawną opiekę nad dzieckiem innych rodziców biologicznych. Różnice między tymi dwiema instytucjami są jednak zasadnicze.

Adopcja, czyli inaczej przysposobienie, to prawne uznanie obcego biologicznie dziecka za własne.

Procedurę adopcji regulują przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a decyzja ta wiążę się z konsekwencjami prawnymi.

Rodzice adopcyjni nabywają bowiem takie same prawa i obowiązki, co rodzice biologiczni. Rodzina adopcyjna a rodzina zastępcza- jakie są podobieństwa i różnice?

Kto może zostać rodzicem adopcyjnym?

Rodzicem adopcyjnym może zostać osoba pełnoletnia, która ma pełną zdolność do czynności prawnych. Między przysposabiającym a przysposobionym powinna być również odpowiednia różnica wieku, nie większa niż 40 lat. O adopcję mogą się starać zarówno osoby samotne, jak i małżeństwa (bezdzietne lub posiadające już dzieci).

Adoptować można dziecko, które ma już uregulowaną sytuację prawną, czyli którego rodzice są całkowicie pozbawieni władzy rodzicielskiej lub którzy przed sądem wyrazili zgodę na adopcję.

Wbrew powszechnemu przekonaniu, że dzieci w domach dziecka czekają na kogoś, kto je pokocha, wyrażającemu się czasem w słowach: „nie możesz mieć dziecka – adoptuj”, zostanie rodzicem adopcyjnym nie jest łatwe.

Procedura adopcyjna i co dalej?

Aby przysposobić dziecko, należy przejść procedurę adopcyjną, podczas której rodzice muszą m.in.

dostarczyć do ośrodka adopcyjnego zaświadczenie o zarobkach i zatrudnieniu, zaświadczenie o niekaralności oraz zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do adopcji.

Kandydaci muszą również przejść szkolenie oraz badania psychologiczne, a w miejscu zamieszkania rodziny przeprowadzany jest wywiad środowiskowy.

Dziecko otrzymuje nazwisko po rodzicach adopcyjnych. Do aktu urodzenia w miejscu rodziców naturalnych zostają wpisani rodzice adopcyjni. Jeśli nie jest to sprzeczne z dobrem dziecka, nowi opiekunowie prawni mogą również wnieść o zmianę jego imienia, na ogół dotyczy to małych dzieci.

Wraz z adopcją władza rodzicielska biologicznych rodziców ustaje, wygasają również ich wszystkie uprawnienia wobec dziecka. Gdy adoptowane dziecko skończy 18 lat, może szukać swojej biologicznej rodziny (więcej na ten temat w CHBR nr 6/2018 „Aaaaby poznać swoje korzenie”)

Rodzina adopcyjna nie otrzymuje od państwa żadnych pieniędzy z tytułu adopcji. Mają prawo do korzystania ze świadczeń rodzinnych jak każda inna rodzina (zasiłki, 500+ itp.).

Rodzina zastępcza

Rodzina zastępcza to forma opieki nad małoletnim, którego biologiczni rodzice są nieznani lub którym ograniczono władzę rodzicielską (lub jej ich pozbawiono).

W praktyce ten pierwszy przypadek występuje niezwykle rzadko, do rodzin zastępczych zwykle trafiają dzieci, których rodzice niewłaściwie zajmowali się dziećmi i zostały im one odebrane (o proponowanych zmianach w rodzicielstwie zastępczym przeczytasz więcej na portalu www.chbr.pl w tekście Natalii Łyczko pt. „Po pierwsze: pełna rodzina.

Ministerstwo stanie po stronie rodziców stosujących przemoc”: https://www.chcemybycrodzicami.pl/nowelizacja-ustawy-o-wspieraniu-rodziny-wesprze-rodzicow-przemoc).

Zgodnie z polskim prawem, rodziną zastępczą może zostać małżeństwo lub osoby samotne, które nigdy nie były pozbawione władzy rodzicielskiej i nie są ograniczone w zdolności do czynności prawnych. O ile w przypadku adopcji dziecko przyjmuje nazwisko rodziców adopcyjnych, małoletni przebywający w rodzinie zastępczej pozostaje przy swoim nazwisku.

Rodzice, decydując się na założenie rodziny zastępczej, mogą już mieć dzieci i nie stanowi to przeszkody ani ograniczenia. Tak jak w przypadku rodziców adopcyjnych, kandydaci na rodzinę zastępczą również muszą przejść szkolenie przygotowujące ich do pełnienia tej roli.

Prawa i obowiązki rodziny zastępczej

Obowiązek i prawo wykonania bieżącej pieczy nad dzieckiem umieszczonym w rodzinie zastępczej, jego wychowanie oraz reprezentowanie w dochodzeniu świadczeń alimentacyjnych, należą do rodziny zastępczej. Opiekunowie ponoszą również odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez dziecko pozostające pod ich opieką. Inne obowiązki wynikające z władzy rodzicielskiej należą do rodziców dziecka.

Każde dziecko przebywające pod opieką rodziny zastępczej ma prawo do kontaktu z rodzicami biologicznymi. Częstotliwość kontaktów ustala sąd rodzinny. Biologiczni rodzice dziecka, które przebywa w rodzinie zastępczej, zazwyczaj nadal posiadają władzę rodzicielską, choć ograniczoną. Przy adopcji władza ta ustaje.

Rodzinom zastępczym przydzielany jest również koordynator wyznaczony przez organizatora pieczy zastępczej. Do jego zadań należy m.in. pomoc w realizacji zadań wynikających z pieczy zastępczej, przygotowanie – we współpracy z rodziną – planu pomocy dziecku oraz udzielenie wsparcia pełnoletnim wychowankom rodzinnych form pieczy zastępczej.

Wysokość pomocy pieniężnej dla rodzin zastępczych uzależniona jest od wieku, stanu zdrowia dziecka oraz stopnia pokrewieństwa z opiekunami. W przypadkach szczególnych (np. niepełnosprawność dziecka) świadczenie to może być wyższe.

Dla niektórych par rodzicielstwo zastępcze staje się przepustką do rodzicielstwa w ogóle, a potem czasem do rodzicielstwa adopcyjnego.

Adopcja z perspektywy opiekuna zastępczego | Pomorski Ośrodek Adopcyjny

1. Przygotowanie pozytywnego obrazu przyszłych rodziców u dziecka.2.

Pierwszy kontakt            –         rozmowa z kandydatami, omówienie potrzeb dziecka;            –        zapewnienia rodziców o naszym 100% wsparciu;            –        ustalenie, że wszystkie obopólne działania skierowane są pod kątem dobra   dziecka;            –        staramy się nawiązać przyjazny stosunek do siebie.3.

Na każdym kroku, okazujemy dziecku mocne strony rodziców adopcyjnych.4. Umożliwiamy rodzicom, jak najlepszy kontakt z dzieckiem, podpowiadając czego dziecko, na danym spotkaniu oczekuje od kandydatów.5. Omawiamy wspólnie każde spotkanie i układamy dalszy plan spotkań.6.

Odwiedzamy wspólnie z dzieckiem, rodziców adopcyjnych w ich domu, okazując akceptację z naszej strony dla nowej rodziny.7. Pozostajemy w stałym kontakcie telefonicznym, dzieląc się wzajemnymi spostrzeżeniami.8. Obopólna praca i otwartość dotycząca emocji dziecka.9. Wspólny wyjazd na neutralnym terenie.10.

Po przeprowadzce dziecka, na czas nawiązania więzi, jesteśmy w 100% dyspozycyjni w kontaktach telefonicznych.11. Podtrzymywanie dobrych relacji.

Minęło już przeszło 12 lat, od kiedy ja i mój mąż zostaliśmy rodziną zastępczą. Trójka naszych biologicznych dzieci była już dorosła, powoli opuszczała dom, a ja mogłam zrealizować swoje marzenie, aby stworzyć rodzinę zastępczą dla potrzebujących dzieci.

Jednakże, nasza droga do rodzicielstwa zastępczego nie była prosta, ani oczywista…

Mój mąż kilka lat dojrzewał do tej decyzji. Mówił, że nie czuł wewnętrznej potrzeby, aby pomagać innym, aby zostać rodziną zastępczą. Trudne do wyobrażenia były dla niego sytuacje, w których ma wstawać „w nocy do obcych dzieci, karmić je, przewijać, myć zanieczyszczone pupy”, mimo wiedzy, iż to ja głównie miałabym wykonywać te obowiązki. Trudne, bo jakże inne od jego pracy zawodowej…

Z chwilą, kiedy mój mąż przekonał się do tego pomysłu, wspólnie przekuwaliśmy, moje marzenie w czyn, w przekonaniu, iż jest to decyzja jak najbardziej przemyślana i zgodna z naszą wspólną wolą .

Stało się jasne, aby móc to zrealizować z powodzeniem, mamy siebie, a w rezultacie wzajemne wsparcie i determinację.

Nieskromnie mówiąc, dodatkowo również moja wiedza i praktyczne doświadczenie w pracy jako nauczyciel w przedszkolu były bardzo przydatne.J

Pogotowie rodzinne (które stanowimy) charakteryzuje się tym, że dzieci przebywają u nas do momentu, gdy uregulowana zostanie ich sytuacja prawna. W praktyce wygląda to tak, iż w zależności od decyzji jakie podejmie sąd rodzinny, dzieci wracają do rodzin biologicznych, trafiają do docelowych rodzin zastępczych lub oczekują na adopcję.

Podejmując decyzję o pozostaniu rodziną zastępczą, mieliśmy możliwość określenia swojej możliwości oraz gotowości odnośnie wieku dzieci, które moglibyśmy przyjąć pod opiekę. Oczywiście to była tylko pewna sugestia, bo życie pisze różne scenariusze. W rzeczywistości przyjmujemy dzieci w trybie interwencyjnym.

Te najmłodsze, to dzieci odbierane wprost ze szpitala, gdy mamy po porodzie, opuszczały szpital samodzielnie, z myślą o zrzeczeniu się praw rodzicielskich wobec nich oraz przekazaniem do adopcji.

Starsze dzieci trafiają do nas przeważnie przywożone przez pracownika socjalnego, w asyście policji, w sytuacji, gdy rodzice biologiczni nie spełniali swoich podstawowych zadań i dla bezpieczeństwa dziecka trzeba było je umieścić w pieczy zastępczej.

Od początku naszego funkcjonowania w roli rodziców zastępczych, przyświecała nam myśl, aby opiekować się małymi dziećmi. Takie dzieci, najczęściej też pojawiały się u nas. Spośród 45 dzieci, które znalazły się pod naszą bezpośrednią opieką, aż 30 dzieci zostało adoptowanych.

Trzeba jednak wiedzieć, iż zanim dziecko trafi do adopcji, przebywa u nas jakiś czas. Najkrótszy czas opieki wynosił 4 miesiące, jednak z reguły dzieci przebywają z nami rok, chociaż bywa i dłużej, bo 2-2,5 lat.

Sytuacja każdego dziecka i jego rodziny biologicznej jest inna, stąd pojawiają się takie duże rozbieżności czasowe.

Kiedy pojawia się dziecko, bezpośrednio na nas, jako opiekunach faktycznych, spoczywają wszelkie obowiązki, związane z opieką nad nim.

Starsze dzieci są często bardzo zaniedbane, nie tylko emocjonalnie, ale również fizycznie. Zdarza się, iż dzieci nie posiadają wykonanych szczepień obowiązkowych, wymagają konsultacji lekarskich lub przeprowadzenia zabiegów medycznych, np.: usunięcia przepukliny czy migdałków, korekcji zeza. Prawda, z którą na co dzień dane nam jest mierzyć się, to fakt – co dziecko to inna historia.

Nasze doświadczenie pokazuje, że noworodki rodzą się często z ciąż, które nie były pod kontrolą lekarza. Mamy nierzadko nadużywały różnych używek. Wiele z dzieci posiada wzmożone lub obniżone napięcie mięśniowe, a ich rozwój psychoruchowy jest opóźniony.

See also:  Zajęcie wynagrodzenia żony za kredyt męża

Nie są to jakieś „straszne” problemy, ale właśnie z tych powodów, prawie każde dziecko potrzebuje rehabilitacji. Jesteśmy świadomi tego, iż dzięki wczesnej rehabilitacji dzieci szybciej wyrównują swoje deficyty.

Dlatego też, jeśli są ku temu wskazania, w tym niepokojące okoliczności okołoporodowe, przebieg porodu, to wraz z przejęciem opieki nad dzieckiem, otrzymujemy także mnóstwo skierowań do różnych poradni czy ośrodków wczesnej interwencji, celem pogłębienia diagnostyki oraz znalezienia odpowiedzi, w jaki sposób stymulować rozwój tego konkretnego dziecka.  

Na tym etapie staramy się, podejmować decyzje związane z leczeniem dziecka, jego rehabilitacją oraz wspomaganiem rozwoju, w taki sposób, aby przyszli rodzice adopcyjni otrzymali odpowiednią wiedzę na temat potrzeb rozwojowych dziecka. Umożliwi to im jako przyszłym rodzicom najlepsze przygotowanie się do tej roli.

Ważny jest też czas, im wcześniej podejmowana jest celowa pomoc dziecku, tym szybciej możemy spodziewać się, że dziecko będzie dobrze rozwijało się i nie poniesie konsekwencji zaniedbania. Jeżeli specjalistyczne badania wykażą jakieś niepokojące objawy to można już zacząć działać, nie czekając, aż stan się pogłębi.

Przykładowo atopowe zapalenie skóry, odpowiednio wcześnie zdiagnozowane, pod kontrolą specjalisty, może skutkować tym, że objawy nawet znikną, a przynajmniej nie będą tak dokuczliwe i w przyszłości nie spowodują trwałych zmian skórnych.

W wykonywaniu tych wszystkich czynności przyświeca nam również myśl, że te dzieci, na ten moment, nie mają nikogo, tylko nas.

Świadomość powyższego oraz nasze poczucie odpowiedzialności powoduje, że to my musimy zadbać o stronę zdrowotną dzieci, nauczyć je wielu rzeczy, wpoić zasady, nauczyć podstawowych zachowań, a w szczególności podnieść ich samoocenę i poczucie własnej wartości.     

Żyjemy w przeświadczeniu, iż każde dziecko dostaje od nas uwagę, troskę. Dbamy, aby ich potrzeby, szczególnie potrzeba bezpieczeństwa i miłości, były zaspokojone. Siłą rzeczy, im dłużej dzieci przebywają w pieczy zastępczej, tym mocniejsze relacje nawiązują z nami, opiekunami. Jest to nieuchronne, jeżeli przebywa się z dzieckiem tak długi czas. Każdy dzień wzmacnia te więzi.

Od momentu pojawienia się dziecka dokumentujemy także, w formie zdjęć, jego kolejne etapy życia. Myślę, że jest to bezcenne dla rodziców adopcyjnych, ponieważ ominął ich pewien okres rozwojowy adoptowanego dziecka, a dzięki tym utrwalonym chwilom mają wgląd w ten czas, którego nie byli świadkami osobiście. Wydaje mi się, że jest to standard i inne rodziny również to robią.

W momencie, gdy rodzice adopcyjni zaczynają pojawiać się w życiu dziecka, pozwalamy, aby stopniowo wykonywali wszystkie czynności przy dziecku, a więc: karmili je, przewijali, wychodzili na spacer, kąpali, rozbierali i ubierali, bawili się z dzieckiem, kładli spać. Nasze postacie schodzą wtedy na dalszy plan.

Oczywiście, w każdej chwili możemy pomóc, ale ten czas jest dla rodziny adopcyjnej, aby ta nawiązywała krok po kroku więzi z dzieckiem, Jeżeli jest taka możliwość, to przyszłe mamy uczestniczą również podczas zaplanowanych wizyt lekarskich, np.

szczepienia, rehabilitacji i wówczas same mają możliwość zajęcia się dzieckiem.

Staram się, aby dzieci leczone były przez sprawdzonych lekarzy.

Czasami razem z rodzicem adopcyjnym umawiam się na wizytę do specjalisty (często odpłatną), aby przekonać go do kontynuacji leczenia u danego lekarza, który zna dziecko i jego medyczną historię.

I chociaż czasami to kosztuje, to korzyści dla dziecka i rodzica mogą być ogromne. Oczywiście, to tylko moja sugestia. Rodzice adopcyjni mogą mieć swoich kompetentnych specjalistów.

Nawet gdy rodziny adopcyjne zaczynają przychodzić do dziecka, dalej jesteśmy jego opiekunami prawnymi, pełnimy nad nim opiekę, kontynuujemy zalecone wizyty lekarskie, zapewniamy dziecku wszystko co miało do tej pory, w tym pełne finansowe utrzymanie. Przyszli rodzice adopcyjni, na tym etapie nie są do tego zobligowani, a zabawki, ubranka, które przynoszą dla malucha, razem z nim przeprowadzają się do nowego, stałego domu.

Kiedy przyszli rodzice trafiają do naszych rodzin i domów, często bywają skrępowani, bo wydaje im się, że są pod naszą obserwacją i oceną, że są kontrolowani. Nie jesteśmy od oceniania, tylko po to, aby pomóc nawiązać relacje między nimi a dzieckiem, aby nauczyć rozpoznawać jego potrzeby i odpowiednio pielęgnować.

Jako ludzie możemy się różnić, ale przyświeca nam jeden cel – dobro dziecka.I w imię tego dobra powinniśmy zintegrować się w tym czasie. Z moich dotychczasowych doświadczeń obserwuję, że po adopcji nadal mamy kontakt z rodzinami adopcyjnymi i dzieckiem. Już nie taki intensywny, raczej sporadyczny, ale to też cieszy.

Okres wspólnego poznawania trwa z reguły maksymalnie 2 miesiące, do czasu wyznaczonej sprawy o powierzenie opieki nad dzieckiem nowym rodzicom.

Rodzice adopcyjni w tym czasie nabierają takiej wprawy, że nie potrzebują już praktycznie żadnej pomocy ze strony bardziej doświadczonych członków swojej rodziny, kiedy nastąpi upragniona chwila i maluch znajdzie się w nowym domu.

Znają już dziecko, potrafią interpretować jego zachowanie, nie boją się przede wszystkim reagować. Wspólnie spędzony do tej pory czas powoduje, że dziecko nie jest już zagadką, tylko kimś znanym. Działa to też w drugą stronę, dziecko nie zamieszkuje z kimś obcym.

Rodzice adopcyjni zdobywają wprawę w „obsłudze” dziecka. Na pewno jest to bardzo ważne, bo znika obawa, że przez swoją, jak uważają „nieporadność” mogą wyrządzić krzywdę dziecku.

Krótko, przed wyznaczonym terminem sprawy, jeżeli nie jest szczególnie daleko, umawiam się z przyszłymi rodzicami i przyjeżdżam z dzieckiem do jego przyszłego domu. Zazwyczaj jest tam już przygotowany pokój dziecinny. Maluch ma okazję pobawić się w nowym otoczeniu albo po prostu przez chwilę pobyć.

Kiedy pojawi się już na stałe to może nie będzie tak przerażone nowym miejscem i okolicznościami. Oczywiście, im dziecko jest młodsze, tym łatwiej jest mu odnaleźć się w nowej rodzinie i miejscu. Jeżeli rodzice adopcyjni są świadomi trudności, to nie powinni obawiać się pierwszych, wspólnych dni.

Po prostu trzeba to przeżyć i ułatwić przestraszonemu dziecku wejście w nowe życie. Pamiętam chyba wszystkie momenty i okoliczności, kiedy dzieci od nas odchodziły.

Kiedy przypadkowe osoby dowiadują się, że jestem rodziną zastępczą, to często słyszę, że one nie mogłyby się tym zajmować, bo serce by im pękło, gdyby musiały oddać „swoje” dziecko do adopcji.

Moja odpowiedź jest zawsze jedna – nie mogę wszystkich dzieci adoptować. W tym wszystkim pomaga również świadomość tego, jak zmienia się na lepsze życie dziecka i życie ludzi, którzy je adoptują.

Już na pierwszym kontakcie z dzieckiem widać na twarzach przyszłych rodziców radość, nadzieję, niepewność i  niedowierzanie.

Mamy to szczęście widzieć, jak rodzice adopcyjni zmieniają się, stają się coraz bardziej świadomi, pewni siebie w kontaktach z dzieckiem. Przypomina mi się jedna, komiczna sytuacja, na drugim czy trzecim kontakcie rodzice mieli już sami wykąpać dziecko.

Mama rozebrała dziewczynkę, wzięła ją na ręce i stanęła z konsternacją, faktycznie przerażona, pytając „A co teraz?” Ale też inna sytuacja, pierwszy kontakt, dziewczynka od urodzenia w naszej rodzinie. Przychodzą młodzi rodzice. Opowiadam zawsze o dziecku wszystko.

A ponieważ maluch dał nam się we znaki, więc mówię i słyszę od nich: „Proszę nie obmawiać mojego dziecka”. Oczywiście ze śmiechem, ale to było wspaniałe!

Cieszymy się, gdy każde dziecko znajduje swój dom. Podziwiamy rodziców adopcyjnych, że mieli tyle determinacji, aby przejść cały proces adopcyjny – od momentu złożenia pierwszego wniosku do chwili, kiedy dziecko pojawi się w ich życiu. To zajmuje naprawdę wiele czasu.

Jest to dla nas niesamowite, ta miłość rodziców adopcyjnych do dziecka, to, że poświęcają siebie i wszystko w życiu dla tych, którzy nie dostali tego od osób najbliższych.

Mąż zapamiętał moment, kiedy mama adopcyjna pierwszy raz wzięła swoje dziecko na ręce i tuląc, powiedziała łamiącym głosem, że nie odda go już nikomu…

Dzieci nas uszczęśliwiają. Czasami z ich powodu nie możemy spać, nie zawsze postępują tak, jak sobie wymarzyliśmy, ale są… Mogą być sensem naszego istnienia. Co nie przeszkadza, abym czasami nie miała ochoty wyjechać na bezludną wyspę, bez podania adresu i numeru telefonu z powodu moich kochanych, biologicznych dzieci. Ale to jest życie… Czasami jesteśmy szczęśliwi, częściej boli…

Więc jak wasze, adopcyjne dzieci zaczną wam dokuczać, to nie zawsze dlatego, że pochodzą z „takich rodzin”. Albo weszły, po prostu, w pewien wiek rozwojowy (to mija!), albo system wychowawczy jest niejednolity, nieczytelny, bez granic.

A dzieci potrzebują granic! To może paradoks, ale każde dziecko musi mieć postawione dokładne granice, wtedy lepiej funkcjonuje. I nie na zasadzie, że dzisiaj tylko pozwolimy na coś, co będzie odstępstwem, bo jutro to odstępstwo będzie już zasadą. Potrzebują konsekwencji, ale też nie za wszelką cenę. Czasami mądry rodzic odpuści.

A przede wszystkim potrzebują uwagi i czasu im poświęconego. Nie kolejnej zabawki. Tylko to i aż to.

Mam nadzieję, że chociaż w małym zakresie pokazałam rodzinom adopcyjnym, jak to wygląda z drugiej strony, od strony rodziny zastępczej. Rodzice adopcyjni „naszych” dzieci przesyłają nam co pewien czas zdjęcia. Widzimy, jak dzieci zmieniają się, dorastają, są szczęśliwe. I to jest sens tej pracy – wiedzieć, że dziecko do kogoś należy, z kimś identyfikuje się, ma mamę, tatę, dom

Ps. Do opowiedzenia naszej historii zachęcił mnie mój mąż.

Leave a Reply

Your email address will not be published.