Pozwanie o alimenty w drugim kraju

Na tej stronie

Ostatnio sprawdzono: 02/05/2022

Przepisy dotyczące zobowiązań alimentacyjnych różnią się zależnie od kraju UE, a poziom wsparcia nie wszędzie jest taki sam. Jednak w sytuacji, gdy świadczenia alimentacyjne są wypłacane w jednym kraju UE, a otrzymywane w innym, zastosowanie mają przepisy unijne.

W którym kraju można wnieść sprawę o alimenty?

Sprawę dotyczącą świadczeń alimentacyjnych można wnieść głównie do sądów:

  • w kraju, w którym mieszka były partner lub krewny, którego dotyczą roszczenia
  • w kraju, w którym mieszka osoba dochodząca roszczeń alimentacyjnych
  • do sądów właściwych w sprawach związanych ze stanem cywilnym (np. rozwód) lub władzą rodzicielską – o ile kwestia alimentów jest powiązana z takimi sprawami.

Jeżeli Twój były współmałżonek lub krewny wyrazi na to zgodę, pod pewnymi warunkami możecie wspólnie wybrać, który sąd ma orzekać w Waszej sprawie. Nie ma jednak takiej możliwości, jeżeli spór dotyczy obowiązku alimentacyjnego względem dziecka poniżej 18. roku życia.

Które przepisy mają zastosowanie do mojej sprawy alimentacyjnej?

  • W sprawach z udziałem dwóch lub większej liczby krajów UE prawem regulującym zobowiązania alimentacyjne wcale nie musi być prawo kraju, w którym możesz złożyć wniosek.
  • Dowiedz się, które przepisy mają zastosowanie do Twojej sprawy alimentacyjnej, co można poradzić, jeśli sprawa jest powiązana z prawem różnych państw, i jakich skutków możesz się spodziewać.
  • Urząd do spraw alimentacyjnych w kraju UE, w którym mieszkasz, może pomóc Ci złożyć za granicą wniosek o alimenty: wyszukaj właściwy urząd.

Wykonanie wyroku zasądzającego alimenty za granicą

Orzeczenie w sprawie alimentów wydane i objęte zezwoleniem na wykonanie w jednym kraju UE będzie też podlegało wykonaniu w innym kraju UE.

Wyjątek: Dania

W przypadku orzeczeń wydanych w Danii istnieje uproszczona procedura stwierdzenia wykonalności wyroku zasądzającego alimenty.

Urząd do spraw alimentacyjnych w kraju UE, w którym mieszkasz, może pomóc Ci w dochodzeniu alimentów: wyszukaj właściwy urząd.

Zapoznaj się z informacjami krajowymi na temat środków egzekucyjnych, uproszczonej unijnej procedury dotyczącej wykonywania orzeczeń w sprawie alimentów oraz właściwych organów w interesującym Cię kraju.

Wybierz kraj:

  • Austriaatpl
  • Belgiabepl
  • Bułgariabgpl
  • Chorwacjacrpl
  • Cyprcypl
  • Czechyczpl
  • Daniadken
  • Estoniaeepl
  • Finlandiafipl
  • Francjafrpl
  • Niemcydepl
  • Grecjagrpl
  • Węgryhupl
  • Irlandiaiepl
  • Włochyitpl
  • Łotwalvpl
  • Litwaltpl
  • Luksemburglupl
  • Maltamtpl
  • Niderlandynlpl
  • Polskaplpl
  • Portugaliaptpl
  • Rumuniaropl
  • Słowacjaskpl
  • Słoweniasipl
  • Hiszpaniaespl
  • Szwecjasepl

Masz więcej pytań?

Borek Doliński Radcowie Prawni spółka jawna – Jak uzyskać alimenty z zagranicy

Współcześnie coraz częściej dochodzi do sytuacji kiedy to osoba uprawniona do alimentacji i zobowiązany do niej mają miejsce zamieszkania w dwóch różnych państwach. Powstaje zatem kluczowe pytanie: do sądu którego państwa należy wnieść pismo procesowe wszczynające postępowanie w sprawach o alimenty.

Błędne oznaczenie sądu oraz wniesienie pisma do sądu niewłaściwego będzie skutkowało jego odrzuceniem i nie rozpoznaniem sprawy.

Ustalenie właściwego sądu nie jest zadaniem prostym i w niektórych przypadkach może sprawić problem nawet prawnikom.

Powyższe wynika z faktu, że do prawidłowego ustalenia właściwego sądu wymagana jest znajomość nie tylko prawa polskiego, ale także prawa międzynarodowego, w tym prawa wspólnotowego.

W przypadku prawa polskiego podstawowe informacje dotyczące jurysdykcji w sprawach alimentacyjnych znajdują się w dwóch ustawach: Kodeksie postępowania cywilnego i Prawie prywatnym międzynarodowym.

Należy jednak pamiętać o tym, że w sprawach transgranicznych (międzynarodowych) pierwszeństwo przed regulacjami krajowymi wymienionymi w zdaniu poprzednim będą miały zawsze umowy międzynarodowe. Zasada stosowania umów międzynarodowych przed prawem wewnętrznym państw powoduje konieczność dobrej znajomości przede wszystkim prawa międzynarodowego.

Przykładowo jeżeli uprawniony do alimentów zamieszkuje w Polsce a zobowiązany do alimentów w Hiszpanii, to zanim spojrzymy do prawa polskiego należy sprawdzić czy Polska i Hiszpania nie podpisały umowy międzynarodowej, w której uregulowały jaki sąd będzie właściwy dla rozpoznania sprawy o alimenty. W podanym przykładzie zarówno Polska jak i Hiszpania są członkami Unii Europejskiej, dlatego też odpowiedź do którego sądu należy wnieść pismo wszczynające postępowanie znajdziemy w prawie wspólnotowym (Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z 18 grudnia 2008 r.). Powyższa reguła będzie miała także zastosowanie pomiędzy innymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej (z wyłączeniem Wielkiej Brytanii). Wcale nierzadko zdarzają się jednak przypadki, w których jedna ze stron postępowania ma miejsce zamieszkania w państwie, które nie jest członkiem Unii Europejskiej. W takich sytuacjach należy przede wszystkim sprawdzić czy oba państwa mają podpisaną umowę dwustronną w zakresie dochodzenia roszczeń alimentacyjnych. Polska w chwili obecnej ma podpisane umowy o pomocy prawnej m.in. w sprawach cywilnych z Białorusią, Ukrainą i Federacją Rosyjską. Jeśli Polski nie łączy żadna umowa międzynarodowa z państwem, w którym zamieszkuje druga strona postępowania, należy skorzystać z odpowiednich regulacji krajowych i na ich podstawie ustalić, który sąd będzie sądem właściwym do wniesienia pisma wszczynającego postępowanie w sprawach o alimenty.

Ustalenie właściwego sądu, do którego należy złożyć pismo wszczynające postępowanie w sprawach o alimenty to nie jedyna konieczność w postępowaniu o charakterze transgranicznym.

Równie ważne, a z punktu widzenia kształtowania się samego uprawnienia nawet ważniejsze, jest ustalenie prawo materialne którego państwa znajdzie zastosowane w trakcie postępowania.

Intuicja podpowiada, że powinno być to prawo sądu który jest właściwy do rozpoznania sprawy, jednakże może zdarzyć się i tak, że sąd właściwy jednego państwa członkowskiego będzie rozpoznawał sprawę na podstawie przepisów dotyczących obowiązku alimentacyjnego innego państwa członkowskiego.

Posługując się przykładem, w którym dziecko zamieszkuje (miejsce zwykłego pobytu) w jednym państwie – np. w Polsce, a ojciec dziecka zamieszkuje (miejsce zwykłego pobytu) w drugim państwie – np. w Hiszpanii, może dojść do następujących sytuacji:

  • Jeśli dziecko (reprezentowane przez przedstawiciela ustawowego) wniesie pozew o alimenty od ojca do polskiego sądu w oparciu o art. 3 pkt b (Rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z 18 grudnia 2008 r. – dalej Rozporządzenie) to wtedy zgodnie z art. 3 ust. 1 (Protokołu o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych z dnia 23 listopada 2007 r. – dalej Protokół) sąd polski będzie orzekał w oparciu o prawo polskie;
  • Jeśli ojciec dziecka wniesie pozew o alimenty od dziecka do polskiego sądu w oparciu o art. 3 pkt a Rozporządzenia to wtedy zgodnie z art. 3 ust. 1 Protokołu sąd polski będzie orzekał w oparciu o prawo hiszpańskie;
  • Jeśli dziecko (reprezentowane przez przedstawiciela ustawowego) wniesie pozew o alimenty od ojca do hiszpańskiego sądu w oparciu o art. 3 pkt a Rozporządzenia to wtedy zgodnie z art. 3 ust. 1 Protokołu sąd hiszpański będzie orzekał w oparciu o prawo polskie;
  • Jeśli ojciec dziecka wniesie pozew o alimenty od dziecka do hiszpańskiego sądu w oparciu o art. 3 pkt b Rozporządzenia to wtedy zgodnie z art. 3 ust. 1 Protokołu sąd hiszpański będzie orzekał w oparciu o prawo hiszpańskie.

Podsumowując:

Sądem właściwym do rozpoznania spraw dotyczących zobowiązań alimentacyjnych jest sąd zwykłego miejsca pobytu pozwanego – art. 3 pkt a Rozporządzenia lub sąd zwykłego miejsca pobytu wierzyciela (uprawnionego do alimentów) – art. 3 pkt b Rozporządzenia.

Prawem właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych jest prawo państwa, w którym wierzyciel (uprawniony do alimentów) ma miejsce zwykłego pobytu – art. 3 ust. 1 Protokołu.

  • Przedstawione powyżej przykłady nie wyczerpują wszystkich możliwości, obrazując jedynie te występujące w praktyce najczęściej (dotyczą sytuacji w ramach państw członkowskich), należy zatem wspomnieć, że możliwe są dalsze modyfikację, których wystąpienie zależeć będzie od zindywidualizowanego stanu faktycznego.
  • Przez wzgląd na dużą złożoność prawną powyższych zagadnień, zdecydowanie zalecamy skorzystanie z pomocy wykwalifikowanego prawnika przy dochodzeniu alimentów od osoby zamieszkałej za granicą.
  • [publikacja: listopad 2017].

radca prawny Krzysztof Doliński | tel. 530 001 500 | This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Zapraszamy do kontaktu Klientów z całej Polski, a w szczególności z województw: wielkopolskiego, mazowieckiego oraz kujawsko-pomorskiego.

Dochodzenie alimentów na dziecko od cudzoziemca

Obowiązek alimentacyjny względem dziecka, które nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać spełnia ważne funkcje społeczne.

Przede wszystkim umacnia więzi rodzinne i wzajemną odpowiedzialność za innych członków rodziny. Rodzice naturalnie są zobowiązani do utrzymania swego potomstwa i do przygotowania go do samodzielnego życia.

Dotyczy to zarówno dziecka zrodzonego w małżeństwie, jak i dziecka pozamałżeńskiego.

Czasami jednak jedno z rodziców nie dostrzega tego, jak istotny jest to obowiązek. W takiej sytuacji to Sąd musi nakazać mu wypłacanie odpowiednich świadczeń. Problem ten komplikuje się w sytuacji, gdy tym rodzicem jest cudzoziemiec, np. obywatel Niemiec. Jak postępować w takiej sytuacji? Na to pytanie odpowiadamy w niniejszym artykule.

Ogólną zasadą w sprawach o alimenty jest to, że sprawę taką możemy wytoczyć zarówno przed sądem rejonowym właściwym dla miejsca zamieszkania dziecka, jak i miejsca zamieszkania pozywanego rodzica. Dziecko, jako uprawniony do alimentów ma tu więc przywilej wyboru.

W sprawach, w których pozwanym jest cudzoziemiec – co do zasady – sąd polski rozstrzyga tę sprawę, tylko jeżeli cudzoziemiec ten zamieszkuje w Polsce.

Jednakże, z uwagi na to, że alimentów dochodzi zazwyczaj osoba znajdująca się w niedostatniej sytuacji życiowej – jest ona uprzywilejowana do tego, aby dochodzić alimentów przed sądem polskim, właściwym dla miejsca swojego zamieszkania. Dochodzenie alimentów za granicą, niekiedy w bardzo odległych państwach, byłoby zbyt uciążliwe np. dla samotnej matki, która reprezentuje małoletnie dziecko.

Pojęcie „sprawy o alimenty” należy tu rozumieć szeroko, to znaczy są to sprawy nie tylko o zasądzenie alimentów, ale także sprawy o podwyższenia alimentów lub o ich obniżenie oraz sprawy o uznaniu obowiązku alimentacyjnego za wygasły. Dla wszystkich tego rodzaju spraw sądem właściwym jest sąd rejonowy w Polsce.

Warto również zwrócić uwagę na to, że jeżeli osoba dochodząca alimentów zamieszkuje na stałe w Polsce, sąd rozstrzygając sprawę – mimo, że dotyczy ona cudzoziemca – będzie opierał się na prawie polskim, w którym obowiązek alimentacyjny jest uregulowany w ustawie z dnia 25 lutego 1965 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy. W związku z tym nie musimy się martwić o to konieczność uwzględnienia obcych przepisów prawa. Jeżeli jednak zamieszkamy w innym kraju z zamiarem stałego pobytu – właściwym prawem będzie prawo tego państwa, do którego się wyprowadziliśmy.

Istnieje jeszcze jedna możliwość, o której mówi protokół haski o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych.

Zgodnie z postanowieniami tego aktu, osoba zobowiązana do wypłacana alimentów i osoba uprawniona do ich uzyskania (w przypadku dziecka, zastępuje go ten z rodziców, któremu powierzono sprawowanie nad tym dzieckiem władzy rodzicielskiej) mogą zawrzeć pisemną umowę, wybierając w niej prawo danego państwa, które będzie ich dotyczyć w sprawie o alimenty.

See also:  Termin złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku o alimenty

Mają oni do wyboru prawo państwa, którego obywatelem jest jedna ze stron albo w którym jedna ze stron zamieszkuje na stałe w chwili dokonywania wyboru, jak też prawo, które było wobec nich stosowane w sprawie o rozwód, separacje lub o ich stosunki majątkowe.

Ważne jest także to, że orzeczenie przyznające alimenty, wydane w jednym państwie jest uznawane w innych państwach unijnych, wobec tego osoba uprawniona do otrzymania alimentów nie musi dokonywać żadnych dodatkowych czynności formalnych, aby takie orzeczenie było uznawane. Ponadto osoba, która ma wypłacać alimenty, co do zasady, nie może się sprzeciwić temu uznaniu.

Orzeczenie wydane w jednym państwie nadaje się do egzekucji w innym państwie unijnym według prawa tego państwa, w którym wszczęto postępowanie egzekucyjne i przez organy tego państwa.

Jeżeli więc dysponujemy orzeczeniem przyznającym nam alimenty, ze stwierdzeniem jego wykonalności, to możemy zwrócić się do właściwego komornika sądowego o wyegzekwowanie tych alimentów od osoby, która powinna je wypłacić.

W uzyskaniu alimentów możemy liczyć na pomoc sądu. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że osoba dochodząca alimentów jest zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. Sąd również zleci tłumaczenie dokumentów koniecznych do doręczenia ich pozwanemu rodzicowi, a także sprowadzi tłumacza na rozprawę, gdyby pozwany rodzic miałby być przesłuchany.

Trudność w tego typu sprawach może sprawiać obowiązek wskazania miejsca pobytu pozwanego za granicą, jednak w tym zakresie sąd również udzieli pomocy w postaci zwrócenia się do właściwych placówek dyplomatycznych na terenie wskazanego kraju. W razie, gdyby pozwany rodzic odebrał kierowaną do niego za granicę korespondencję, ale wezwany przez sąd, nie stawi się na rozprawę, wówczas jest możliwość wydania wyroku zaocznego, tj. bez udziału pozwanego rodzica.

W sprawach o alimenty należy pamiętać o dobrym doborze argumentów i dowodów. Warto zebrać faktury wskazujące na wydatki poczynione na dziecko, bowiem paragony, co do zasady, nie mogą stanowić dowodu w sprawie.

Istotne jest także rzetelne wykazanie możliwości zarobkowych pozwanego rodzica i wysokości jego majątku.

Pamiętajmy, że nie liczy się to, ile ten rodzic aktualnie zarabia, tylko to, ile mógłby zarabiać, gdyby wykorzystał wszystkie swoje możliwości, wiedzę, doświadczenie czy wyuczony zawód.

Uzyskanie alimentów o stosownej wysokości zależy od naszych argumentów, dlatego w razie problemów we właściwym zebraniu stosownych dokumentów, warto rozważyć skorzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika.

ALIMENTY I ICH DOCHODZENIE

Obowiązek alimentacyjny to rodzaj świadczenia, które polega na dostarczaniu środków utrzymania, a także, w miarę potrzeb, zapewnienie środków koniecznych w celu wychowania osoby uprawnionej do świadczeń alimentacyjnych.

Alimenty realizowane są najczęściej w postaci regularnego wypłacania osobie uprawnionej lub jej opiekunowi określonych kwot pieniężnych. Czasami, zależnie od okoliczności lub konkretnych potrzeb osoby uprawnionej, świadczenie alimentacyjne może polegać na dostarczaniu określonych środków w naturze, np.

udostępnieniu mieszkania, udzieleniu lub zapewnieniu pomocy lekarskiej, osobistej pielęgnacji podczas choroby etc… W przypadku, gdy osobą uprawnioną jest małoletni, obowiązek alimentacyjny co do zasady realizują rodzice poprzez zapewnienie środków potrzebnych do utrzymania i wychowania.

Najczęściej polega to na sprawowaniu osobistej opieki nad dzieckiem, udzielaniu mu pomocy w nauce, spędzaniu z nim czasu etc…

Postępowanie alimentacyjne stawia dochodzącego należnych mu roszczeń w uprzywilejowanej pozycji. Strona dochodząca roszczeń alimentacyjnych nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych na podstawie art. 96 § 1 pkt 1-2 KSCU. Kosztów Sądowych nie ponoszą ponadto: – strona pozwana w sprawie o obniżenie alimentów; – strona dochodząca ustalenia ojcostwa lub macierzyństwa oraz roszczeń z tym związanych; – strona, która została zwolniona od kosztów sądowych przez sąd – w zakresie przyznanego jej zwolnienia;

– kurator wyznaczony przez sąd orzekający lub sąd opiekuńczy dla danej sprawy.

Obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeb także środków wychowania obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo.

Obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem. Oznacza to, iż obowiązek alimentacyjny powstaje dopiero, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, lub też nie może ona uczynić zadość swojemu obowiązkowi.

Roszczenia o świadczenia alimentacyjne przedawniają się po upływie trzech lat.

W przypadku śmierci zobowiązanego do alimentów obowiązek alimentacyny nie przechodzi na jego spadkobierców.

Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci powstaje w momencie narodzin dziecka. Wygasa dopiero, gdy dziecko się usamodzielni.

Uzyskanie pełnoletności przez dziecko nie kończy tego obowiązku jeżeli dziecko kontynuuje naukę, bądź nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie.

Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka nie wygaśnie nigdy, jeżeli na skutek przyczyn od siebie niezależnych nie będzie się ono w stanie samodzielnie utrzymać.

Podobnie będzie w sytuacji w której dziecko może się co prawda utrzymać, ale znajduje się w niedostatku.

  • Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o jego utrzymanie, wychowanie i zaspokojenie usprawiedliwionych potrzeb.
  • Analogiczne zasady obowiązują pomiędzy osobami przysposobionymi a przysposabiającymi ich.
  • Obowiązek alimentacyjny może zaistnieć również pomiędzy:
  • – małżonkami i byłymi małżonkami
  • – byłymi małżonkami
  • – rodzeństwem
  • – dziećmi a ich rodzicami
  • – osobami a ich dalszymi zstępnymi
  • – osobami a ich dalszymi wstępnymi

Jeśli świadczenie alimentacyjne należy się dziecku, sąd musi również wziąć pod uwagę osobiste działania rodzica zobowiązanego, jakie ten podejmuje w zakresie wychowania a także utrzymania dziecka.

Alimenty najczęściej dochodzone są na drodze sporu toczonego przed Sądem. Jednakże zakres obowiązku alimentacyjnego można ustalić poprzez umowę pozasądową zawartą w formie pisemnej lub aktu notarialnego – bez udziału sądu.

Osoba dochodząca alimentów przed sądem powinna złożyć pozew o ich zasądzenie w Wydziale Rodzinnym i Nieletnich Sądu Rejonowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej do alimentów lub osoby pozwanej. O tym, do którego z sądów właściwych złożyć wniosek decyduje powód lub jego przedstawiciel. W sprawie o zasądzenie alimentów osoby te są zwolnione z kosztów sądowych.

  1. W pozwie muszą znaleźć się następujące załączniki:
  2. * odpis pozwu (kopia pozwu dla strony przeciwnej – pozwanego) – po jednym dla każdej ze stron, która bierze udział w sprawie;
  3. * odpis aktów stanu cywilnego (akt zawarcia małżeństwa, akt urodzin);
  4. * odpis poprzedniego wyroku w tej sprawie lub sprawach (jeżeli miała już miejsce).
  5. Oprócz tego powinny znaleźć się dokumenty poświadczające treść pozwu co do:
  6. * kosztów utrzymania i wychowania uprawnionego do alimentów;
  7. * wysokości opłat związanych z edukacją uprawnionego do alimentów;
  8. * innych kosztów;
  9. * wysokości zarobków przedstawiciela ustawowego lub opiekuna osoby uprawnionej do alimentów;

Pozew wraz z niezbędnymi dokumentami można wysłać do sądu listem poleconym lub złożyć w biurze podawczym właściwego sądu. Po otrzymaniu pozwu Sąd doręcza osobie pozwanej odpis pisma oraz zobowiązuje ją do złożenia zaświadczenia o wysokości dochodów.

Sąd zawiadamia także strony o terminie i miejscu rozprawy.

W okresie poprzedzającym rozprawę, pozwany może złożyć w sądzie odpowiednie pismo, w którym przedstawi swój stosunek do informacji zawartych w pozwie oraz dowody zaświadczające o prawdziwości jego twierdzeń.

Sąd na wniosek strony powodowej może wydać postanowienie zabezpieczające roszczenie alimentacyjne, umożliwiające powodowi uzyskanie świadczenia w toku postępowania.

  • Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) NR 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych , w sytuacji, w której osoba uprawniona do alimentów zamieszkuje lub przebywa stale na terytorium Polski, a osoba zobowiązana do ich świadczenia zamieszkuje lub przebywa stale w innym Państwie członkowskim UE, powództwo może być wytoczone:
  • – przed sąd właściwy ze względu na miejsce zamieszkania zobowiązanego do świadczeń;
  • albo

– przed sąd właściwy ze względu zamieszkania uprawnionego do otrzymywania świadczeń alimentacyjnych – tj. sąd polski.

Wybór jednego z właściwych sądów należy do powoda. Podobnie zagadnienie to zostało uregulowane w Konwencji z Lugano sporządonej w dniu 16.11.1988 r.

  1. Dochodzenie alimentów zasądzonych na terenie UE i ich uznawanie:
  2. Orzeczenie sądu państwa członkowskiego UE zasądzające alimenty będzie wywoływać taki sam skutek na terytorium innych państw członkowskich, jak w kraju wydania.
  3. Aby doszło do wszczęcia egzekucji na terytorium danego państwa członkowskiego sąd tego kraju musi stwierdzić wykonalność orzeczenia zasądzającego alimenty.
  4. Wniosek o stwierdzenie wykonalności alimentów należy złożyć do sądu państwa członkowskiego, na terenie którego prowadzona będzie egzekucja.
  5. W wyżej wymienionym wniosku muszą znaleźć się:
  6. * odpis orzeczenia sądu o zasądzeniu alimentów;
  7. * zaświadczenie wystawione przez sąd kraju, w którym wydano orzeczenie – wg załacznika nr V do Rozporządzenia Rady (WE) NR 44/2001;

* tłumaczenia ww. dokumentów na język państwa uznającego.

Należy również wskazać adres do doręczeń lub ustanowić pełnomocnika do doręczeń. Brak takiego wskazania oznacza, iż pisma kierowane do osoby składającej wniosek będą doręczane zgodnie z prawem wewnętrznym państwa uznającego.

Wysokość opłat za złożenie wniosku o stwierdzenie wykonalności orzeczenia ustalana jest samodzielnie przez poszczególne państwa UE. Nie pobiera się opłat, których wysokość zależy od wartości przedmiotu sporu.

Zwolnione od kosztów sądowych w postępowaniu o stwierdzenie wykonalności orzeczenia będą osoby, które zwolnione zostały z tych kosztów w postępowaniu przed Sądem kraju, który wydał orzeczenie.

Osoby uprawnione: Osoby zobowiązane: Rodzaj świadczenia:
Małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku Drugi małżonek rozwiedziony Dostarczanie środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego.
Małżonek rozwiedziony – jeśli rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie jego sytuacji materialnej Drugi małżonek, jeśli został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia Przyczynienie się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku.
Małżonek znajdujący się w niedostatku po rozwiązaniu, unieważnieniu małżeństwa albo po orzeczeniu separacji Drugi małżonek rozwiedziony Obowiązek alimentacyjny, który obciąża najpierw byłego małżonka przed krewnymi małżonka znajdującego się w niedostatku
Przysposobiony Przysposobiający Obowiązek alimentacyjny, który obciąża przysposabiającego przed wstępnymi i rodzeństwem przysposobionego
Przysposabiający Przysposobiony Obowiązek alimentacyjny, który obciąża przysposobionego przed wstępnymi i rodzeństwem przysposobiającego
Dziecko, które nie jest się w stanie samodzielnie utrzymać Rodzice dziecka Świadczenie alimentacyjne
Jedno z rodzeństwa znajdujące się w niedostatku Inne rodzeństwo Świadczenie alimentacyjne
Kobieta w ciąży Mężczyzna nie będący mężem matki dziecka Pokrycie wydatków związanych z ciążą i porodem oraz kosztów trzymiesięcznego utrzymania matki w okresie porodu.
Kobieta w ciąży Mężczyzna nie będący mężem matki dziecka, którego ojcostwo zostało uwiarygodnione Wyłożenie jeszcze przed narodzinami dziecka odpowiedniej sumy pieniędzy na koszty utrzymania: – matki przez trzy miesiące w okresie porodu – dziecka przez pierwsze trzy miesiące po urodzeniu
Dziecko – Mąż matki dziecka, nie będący ojcem dziecka – Żona ojca dziecka, która nie jest matką dziecka Świadczenie alimentacyjne – jeżeli odpowiada to zasadom współżycia społecznego
– Mąż matki dziecka, nie będący jego ojcem – Żona ojca dziecka, nie będąca matką dziecka Dziecko Świadczenie alimentacyjne, jeżeli przyczynił/a się do wychowania i utrzymania dziecka, a żądanie jego/jej odpowiada zasadom współżycia społecznego.
Jedno z rodzeństwa znajdujące się w niedostatku Pozostałe rodzeństwo Dostarczanie środków utrzymania, a w miarę potrzeb środków wychowania.
See also:  Przywrócenie praw rodzicielskich i uregulowanie kontaktów z dzieckiem

Alimenty od małżonka przebywającego za granicą

Jesteś za granicą a Twój małżonek z dziećmi przebywa w Polsce? Domagasz się alimentów?

Nasza kancelaria oferuje kompleksowe usługi związane ze świadczeniami alimentacyjnymi w zakresie ustalenia obowiązku alimentacyjnego, podwyższenia lub obniżenia alimentów, a także ich uchylenia, jeżeli istnieją ku temu stosowne podstawy.

Na jakiej podstawie wyznacza się wysokość alimentów?

Alimenty mają zaspokoić bieżące potrzeby związane z codziennym utrzymaniem rodziny, a w szczególnych wypadkach także małżonka. Ustalając ich wysokość, sąd analizuje jaka kwota, zależna od indywidulanego zapotrzebowania każdego jej członka, potrzebna jest rodzinie, aby mogła prowadzić normalne życie.

Zazwyczaj potrzeby rodziny powinni spełniać rodzice w stopniu równym, jednak często pojawia się sytuacja, że jeden z małżonków pracuje lub więcej zarabia, dlatego warto podkreślić, że alimenty to nie tylko pieniądze, ale też świadczenia osobiste. Tak więc małżonek, który opiekuje się dziećmi i nie pracuje, nie zostanie obciążony połową kosztów utrzymania rodziny, a nawet może domagać się od drugiej strony pokrycia kosztów swojego osobistego utrzymania.

Kto może domagać się alimentów?

  • dziecko, jako że nie ma ono możliwości samodzielnego utrzymania się
  • osoba dorosła znajdująca się w stanie niedostatku
  • małżonek, który w wyniku rozwodu doznał znacznego pogorszenia sytuacji majątkowej, ale wyłącznie wtedy, gdy nie jest on winny rozkładu pożycia małżeńskiego

W przypadku samodzielnego pozwu o alimenty, wnosi się go do sądu, w okręgu którego ma zwykły pobyt pozwany lub wierzyciel.

Tak więc, niezależnie czy przebywasz w Polsce a Twój były partner za granicą czy na odwrót, najkorzystniej będzie rozpocząć sprawę w Polsce, jako że z racji bycia obywatelem polskim posiadasz lepszą znajomość tutejszego prawa a także języka. Właściwym do rozpoznania sprawy będzie sąd rejonowy.

Pozew o alimenty składa osoba, której potrzeby mają być zaspokojone, jednakże w przypadku dzieci reprezentuje je przedstawiciel ustawowy, czyli jeden z rodziców. W sytuacji, gdy dziecko jest pełnoletnie samo występuje do sądu, jednak nie otrzyma ono alimentów, jeżeli nie uczy się lub celowo uchyla się od pracy.

Znacznie trudniejszą częścią procedury otrzymania alimentów jest ich egzekucja. Często zdarza się bowiem, że mimo wyroku strona dalej uchyla się od płatności na rzecz rodziny.

W takim przypadku możesz przeprowadzić egzekucję przy pomocy komornika, ale tylko jeżeli zobowiązany przebywa w Polsce. Jeśli tak, to aby zrobić to skutecznie, potrzebny Ci tytuł egzekucyjny z klauzulą wykonalności. Egzekucję rozpoczyna się na wniosek wierzyciela złożony do komornika.

Taki wniosek musi zawierać wysokość zaległego świadczenia oraz znane Ci źródła dochodów dłużnika lub adresy posiadanych przez niego nieruchomości. Komornik w ramach swojej procedury sprawdzi zarobki i stan majątku zobowiązanego i odzyska w ramach możliwości kwoty Ci należne.

W przypadku, gdy dłużnik posiada jeszcze inne długi, pieniądze i tak trafią do Ciebie, gdyż długi alimentacyjne mają pierwszeństwo przed innymi.

Sprawa komplikuje się, jeżeli zobowiązany do płacenia alimentów przebywa za granicą.

W przypadku, gdy dłużnik przebywa w innym niż Polska kraju UE, egzekucja odbywa się w kraju, w którym ma on zwykły pobyt. Aby wszcząć taką egzekucję należy złożyć wniosek o stwierdzenie wykonalności orzeczenia do sądu kraju, w którym przebywa wierzyciel. W tym celu musimy znać adres dłużnika, ponieważ właśnie do tamtejszego sądu musi trafić taki wniosek.

Gdy dłużnik przebywa poza Unią Europejską to w zależności od kraju pobytu procedury wyglądają inaczej i są zależne od systemu prawnego danego państwa.

Skontaktuj się z nami i umów się na spotkanie z naszym specjalistą w naszej kancelarii w Opolu. Wyjaśnimy Ci Twoją sytuację, a także, w ramach potrzeby, przeanalizujemy dla Ciebie przepisy zagraniczne.

W jaki sposób dziecko mieszkające w Polsce może uzyskać alimenty od rodzica przebywającego za granicą?

Sprawami o zasądzenie alimentów od rodzica przebywającego za granicą zajmuje się sąd polski. Dzięki temu dziecko mieszkające w Polsce ma łatwiejszy dostęp do dochodzenia swoich roszczeń.

1. Alimenty a miejsce zamieszkania

Orzekanie o alimentach odbywa się w odpowiednim sądzie rodzinnym, czyli tym znajdującym się w rejonie zamieszkania dziecka. Sprawy takie rozpatruje się stosując polskie prawo.

Jeśli dziecko jest małoletnie, w procesie ma reprezentanta, którym jest zwykle drugi rodzic, a czasem opiekun prawny. Dziecko pełnoletnie może działać w procesie samodzielnie (jeśli ma pełną zdolność do czynności prawnych).

Procedura wygląda tak, że dziecko składa w sądzie pozew z załącznikami (m.in. akt urodzenia, rachunki, faktury, tabela wydatków), spełniający wymagania przewidziane przez polskie prawo i oczekuje na wyznaczenie rozprawy. Za pozew nie trzeba płacić żadnych opłat sądowych.

Składający powinien w pozwie wskazać znany mu adres pobytu rodzica za granicą. Aby go ustalić, warto skorzystać z pomocy jego rodziny, znajomych, internetu.

Pozwany, któremu doręczono pozew i wezwania na rozprawy, może czynnie brać udział w procesie – stawiać się na rozprawach, pisać pisma, składać wnioski dowodowe. Zdarza się jednak, że rodzic odbiera wezwania i zawiadomienia, ale zachowuje się biernie.

To działa na jego niekorzyść, gdyż sąd może wydać wtedy wyrok zaoczny zasądzający alimenty i obciążający go kosztami procesu.

Jeśli dziecko nie zna adresu pobytu rodzica i nie jest w stanie go ustalić, może już w pozwie złożyć wniosek o ustanowienie przez sąd kuratora dla osoby, której miejsce pobytu nie jest znane. Wtedy kurator będzie reprezentował interesy pozwanego w procesie.

2. Procedura uzyskania alimentów

Aby wyegzekwować alimenty od rodzica mieszkającego za granicą (dłużnika), konieczne jest uzyskanie w Polsce prawomocnego wyroku. Gdy to się stanie, uruchamiana jest procedura zmierzająca do ich egzekucji – dzieje się to na wniosek uprawnionego do alimentów (wierzyciela).

Sposób egzekucji zależy od tego, w jakim kraju mieszka dłużnik. Gdy jest to państwo należące do Unii Europejskiej, egzekucja odbywa się w trybie rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18.12.2008 roku (w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych).

W sytuacji, gdy dłużnik mieszka w kraju spoza UE, stosuje się Konwencję nowojorska o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą z 20 czerwca 1956 roku.Szczególne zasady dotyczą jednak alimentów od dłużników zamieszkałych w USA i Kanadzie.

Są też takie kraje, w których istnieje możliwość egzekucji alimentów na podstawie umów dwustronnych (m.in. Algieria, Ukraina, Tunezja, Federacja Rosyjska).

Wniosek dotyczący dochodzenia roszczeń alimentacyjnych za granicą wierzyciel kieruje do Sądu Okręgowego właściwego dla swego miejsca zamieszkania, dołączając do niego wymagane dokumenty. Ich wykaz i niezbędne wzory oraz wszelkie wskazówki dotyczące szczegółowej procedury znaleźć można na stronach sądów okręgowych w całej Polsce.

Tekst autorstwa Kancelarii radcy prawnego Dorota Kupper

Alimenty na dziecko mieszkające za granicą – MBRP

Obowiązek alimentacyjny, obejmujący osobiste starania o utrzymanie i wychowanie uprawnionego, a także pokrywanie kosztów tego utrzymania i wychowywania, stanowi jeden z podstawowych prawnych obowiązków ciążących na rodzicach względem ich dziecka. W ujęciu powszechnym alimentami określa się kwotę pieniężną, którą jedno z rodziców jest zobowiązane przekazywać na rzecz utrzymania dziecka, z reguły zamieszkującego z drugim z rodziców i pozostającego pod jego opieką.

W związku z nasilającymi się procesami emigracyjnymi często dochodzi do sytuacji, w której rodzice dziecka zamieszkują w różnych państwach.

W tych okolicznościach powstaje pytanie, czy dziecku mieszkającemu za granicą należą się alimenty od rodzica przebywającego w Polsce? Czy Polak mieszkający za granicą może zostać zobowiązany do uiszczania alimentów na rzecz dziecka, które ma miejsce pobytu w Polsce?

Obowiązek alimentacyjny

Obowiązek alimentacyjny został ustanowiony w przepisach ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – kodeks rodzinny i opiekuńczy. Zgodnie z tą regulacją rodzice są zobowiązani do świadczeń alimentacyjnych na rzecz dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, o ile dochody z majątku dziecka nie wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Ustawa nie uzależnia w jakikolwiek sposób prawa do alimentów od miejsca zamieszkania dziecka czy miejsca zamieszkania rodziców. Tym samym, jeśli dziecko przebywa w Polsce, a rodzic za granicą, to na rodzicu będzie nadal ciążyć obowiązek pokrywania kosztów utrzymania dziecka.

Analogicznie należy traktować sytuację, w której rodzic przebywa na terytorium Polski, zaś dziecko mieszka poza granicami kraju.

Problematyczne w przedmiocie świadczeń alimentacyjnych, gdy uprawniony bądź zobowiązany przebywa poza granicami Polski, staje się ustalenie jurysdykcji sądowej oraz ewentualna egzekucja alimentów, gdy dłużnik nie realizuje dobrowolnie ciążącego na nim obowiązku.

Prawidłowe określenie właściwego sądu, ustalenie trybu składania odpowiednich wniosków oraz procedury ściągnięcia należnych świadczeń uzależnione jest od aktualnego miejsca pobytu zobowiązanego, ewentualnie miejsca pobytu osoby uprawnionej, i wymaga rozpatrzenia regulacji zawartych w różnych aktach prawnych.

See also:  Czy żona może sprzedać mieszkanie?

Alimenty na terytorium UE

Od 2004 r. Polska jest członkiem Unii Europejskiej i zważywszy na konieczność stosowania przez RP prawa unijnego nie można pominąć przepisów wspólnotowych przy ustalaniu ewentualnych świadczeń alimentacyjnych.

Podkreślić należy, że proces dochodzenia alimentów od Polaka mieszkającego w państwie członkowskim UE kształtuje się zupełnie odmiennie od dochodzenia alimentów od osoby przebywającej w kraju nienależącym do Unii.

Instytucję alimentów na poziomie unijnym uregulowano w rozporządzeniu  nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych.  Zgodnie z treścią tego aktu jurysdykcję w zakresie spraw dotyczących zobowiązań alimentacyjnych ma:

  • a) sąd zwykłego miejsca pobytu pozwanego;
  • b) sąd zwykłego miejsca pobytu wierzyciela;
  • c) sąd, który zgodnie z prawem sądu ma jurysdykcję do prowadzenia postępowania dotyczącego statusu osoby, w przypadku gdy sprawa dotycząca zobowiązań alimentacyjnych jest związana z tym postępowaniem, chyba że jurysdykcja ta wynika tylko z obywatelstwa jednej ze stron;
  • d) sąd, który zgodnie z prawem sądu jest właściwy do prowadzenia postępowania dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej, w przypadku gdy sprawa dotycząca zobowiązań alimentacyjnych jest związana z tym postępowaniem, chyba że jurysdykcja ta wynika tylko z obywatelstwa jednej ze stron.

Wskazane podstawy jurysdykcji mają charakter alternatywny. Podstawy określone w pkt a) oraz b) znajdą zastosowanie wówczas, gdy roszczenie o alimenty ma stanowić główny przedmiot postępowania.

Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia, wierzycielem, o którym mowa w pkt b), jest każda osoba fizyczna, której należne są świadczenia alimentacyjne lub która występuje z roszczeniem o świadczenia alimentacyjne.

Jurysdykcja określona w pkt c) oraz d) wynika ze związania żądania alimentacyjnego z postepowaniem dotyczącym statusu osoby lub władzy rodzicielskiej. W tych sprawach prawo unijne nakazuje uwzględnienie przepisów regulujących jurysdykcję sądową, które obowiązują w danym państwie członkowskim.

Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie dotyczące statusu osoby dotyczyć będzie stanu cywilnego, a więc jurysdykcja wskazana w pkt c) odnosi się do spraw rozwodowych, o separację, czy spraw o ustalenie albo zaprzeczenie ojcostwa lub macierzyństwa.

O ile prawo danego państwa członkowskiego dopuszcza możliwość rozpoznania takiej sprawy łącznie ze sprawą o alimenty, to sąd tego kraju, rozpoznający sprawę dotyczącą statusu osoby, będzie mógł rozpoznać również związaną z nią sprawę z zakresu zobowiązania alimentacyjnego.

Zważywszy na treść polskiego ustawodawstwa sąd polski będzie orzekać o alimentach na dziecko mieszkającego za granicą, gdy przed sądem tym będzie toczyć się sprawa o rozwód, separację, unieważnienie małżeństwa, ustalenie ojcostwa lub sprawa o rozwiązanie przysposobienia.

  1. Prawo unijne przewiduje również możliwość umownego ustalenia przez same strony jurysdykcji do rozstrzygania sporów już wynikłych lub mogących wyniknąć w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych. W drodze pisemnej umowy strony mogą wybrać:
  2. a) sąd państwa członkowskiego, w którym jedna ze stron ma zwykłe miejsce pobytu;
  3. b) sąd państwa członkowskiego, którego obywatelem jest jedna ze stron;          
  4. Natomiast w przypadkach zobowiązań alimentacyjnych między małżonkami lub byłymi z małżonkami, w drodze umowy strony mogą wybrać sąd, który ma jurysdykcję do rozstrzygania sporów w ich sprawach małżeńskich bądź też sąd państwa członkowskiego, które było ostatnim wspólnym zwykłym miejscem pobytu małżonków przez okres co najmniej jednego roku.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z treścią rozporządzenia nr 4/2009 orzeczenie w sprawach alimentacyjnych wydane w jednym państwie członkowskim, które jest stroną protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r., jest uznawane w innym państwie członkowskim Unii bez przeprowadzania jakiegokolwiek dodatkowego postepowania.

Orzeczenie takie jest również wykonalne w innym państwie członkowskim.

W związku tym uregulowaniem trzeba podkreślić, że jeśli postepowanie w przedmiocie alimentów toczyło się przed polskim sądem, to prawomocnie zasądzone w tej sprawie alimenty będą przysługiwać dzieciom niezależnie od tego, w którym państwie członkowskim UE zobowiązany do świadczeń rodzic przebywa.

Błędne jest więc stanie przez wiele osób na stanowisku, że wraz z wyprowadzeniem się przez uprawnionego lub zobowiązanego za granicę traci moc wydane w Polsce orzeczenie w przedmiocie świadczeń alimentacyjnych. Ponadto protokół haski określa również prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych. Zgodnie z treścią aktu będzie to co do zasady prawo państwa, w którym wierzyciel ma miejsce zwykłego pobytu.

Egzekucja alimentów na terenie UE

Egzekucja alimentów może nastąpić wyłącznie w oparciu o prawomocne orzeczenie sądu tj. wyrok lub postanowienie albo na mocy ugody sądowej. Niejednokrotnie pomimo prawnego uregulowania świadczeń alimentacyjnych rodzic przebywający za granicą uchyla się od płacenia alimentów.

W takiej sytuacji uzasadnione staje się złożenie wniosku o wykonanie orzeczenia w sprawie zobowiązań alimentacyjnych, który na odpowiednim formularzu należy wnieść do sądu okręgowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego.

Ponadto, zgodnie z treścią wspomnianego już rozporządzenia nr 4/2009, do przedmiotowego wniosku dołączyć należy:

  • a) odpis orzeczenia spełniającego wymogi niezbędne do stwierdzenia autentyczności tego orzeczenia;
  • b) wyciąg z orzeczenia sporządzonego przez sąd pochodzenia na odpowiednim formularzu;
  • c) ewentualnie, zależnie od okoliczności sprawy, dokument wykazujący stan zaległości i podający datę ich wyliczenia.

Niezbędne będzie również załączenie tłumaczeń wymienionych dokumentów sporządzonych przez tłumacza przysięgłego, co oczywiście generuje dodatkowe koszty procedury. Możliwe jest jednak zawnioskowanie do sądu polskiego o zwolnienie z przedmiotowych opłat.

Obowiązkiem sądu okręgowego jest ustalanie właściwego organu państwa członkowskiego, do którego wniosek oraz dokumenty mają zostać przekazane.

Gdy sąd złoży dokumenty, zagraniczny organ jest zobowiązany do przekazania w terminie 30 dni informacji potwierdzającej wpływ dokumentów, a w ciągu kolejnych 60 dni od dnia przekazania tej informacji musi zawiadomić o stopniu zaawansowania sprawy.

Egzekucja świadczeń alimentacyjnych toczy się w oparciu o regulacje prawne państwa, w którym przebywa rodzic bądź inna osoba zobowiązana do świadczeń alimentacyjnych.

Co istotne, osoba uprawniona do otrzymania alimentów nie musi znać aktualnego miejsca zamieszkania dłużnika – wystarczające będzie podanie w składanym wniosku państwa, w którym zobowiązany przebywa oraz ostatni znany uprawnionemu adres zobowiązanego, ewentualnie wskazanie wszelkich informacji, które mogą być pomocne przy ustalaniu miejsca pobytu dłużnika.

Organ państwa, do którego skierowany zostanie wniosek o egzekucję świadczeń, zobowiązany jest do samodzielnego ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania dłużnika.

Ponadto odpowiednie organy państwa, do którego adresowany jest wniosek, są uprawnione do zbadania dochodów lub majątku zobowiązanego, dzięki czemu możliwe staje się oszacowanie szans na zaspokojenie żądań alimentacyjnych.

Alimenty spoza UE

Żądanie o alimenty kierowane do osoby znajdującej się poza granicami UE zazwyczaj będzie wymagało rozpatrzenia regulacji prawnych zawartych w Konwencji Nowojorskiej o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą z dnia 20 czerwca 1956 r.

Przedmiotowy akt prawny reguluje procedurę dochodzenia roszczeń alimentacyjnych przez uprawnionego przebywającego na terytorium państwa – strony konwencji od zobowiązanego znajdującego się na terytorium innego kraju również będącego sygnatariuszem konwencji, a jednocześnie nienależącego do Unii Europejskiej.

Bez wątpienia Konwencja Nowojorska będzie w najbliższym czasie szeroko rozpatrywana przez środowisko prawnicze, gdyż w związku z wystąpieniem Wielkiej Brytanii z UE postanowienia tego aktu należy stosować do uregulowania świadczeń alimentacyjnych przysługujących dzieciom z miejscem pobytu w Polsce od rodziców mieszkających na Wyspach bądź należnych dzieciom przebywających w Zjednoczonym Królestwie od rodziców z miejscem zamieszkania na terytorium Polski.

Proces uregulowania świadczeń alimentacyjnych przewidziany w Konwencji Nowojorskiej jest prosty i dogodny w realizacji, gdyż polski sąd bezpośrednio pośredniczy w całej procedurze, ponadto jest to procedura niemal bezpłatna, a ewentualne koszty wiązać się będą wyłącznie z pozyskaniem odpisów odpowiednich dokumentów. Aby zainicjować postępowanie wierzyciel alimentacyjny powinien złożyć szereg wniosków przybierających postać formularzy, które widnieją na witrynach internetowych sądów, a także winien załączyć wszelkie dokumenty istotne dla sprawy, w tym fotografię własnej osoby, a w miarę możliwości także fotografię zobowiązanego. Sądem, będącym pośrednikiem w przyjmowaniu i przesyłaniu wniosków, pism oraz dokumentów jest sąd okręgowy właściwy dla miejsca zamieszkania uprawnionego do alimentów.

Wraz ze złożeniem zestawu wszystkich dokumentów sąd okręgowy, na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa zgodnie z art. 3 ust. 3 Konwencji, podejmuje wszelkie niezbędne działania do uzyskania alimentów przez uprawnionego.

Zakres tych działań obejmuje nie tylko dążenie do ustalenia świadczeń alimentacyjnych w drodze ugody czy powództwa, ale również egzekucję prawnie uregulowanych już alimentów od rodzica przebywającego w państwie innym niż uprawnione dziecko.

Zgodnie z treścią Konwencji uregulowanie świadczeń alimentacyjnych oraz rozstrzygnięcie wszelkich spraw z nimi związanych następuje w oparciu o przepisy prawne tego państwa, w którym przebywa osoba zobowiązana do płacenia alimentów, z uwzględnieniem również przepisów międzynarodowego prawa prywatnego tego państwa.

Należy jeszcze podkreślić, że Polska jest stroną licznych umów regulujących sprawy rodzinne, które umożliwiają skuteczne ustalenie i egzekucję alimentów w innych krajach niż państwa członkowskie UE czy państwa będące sygnatariuszami Konwencji Nowojorskiej.

W przypadku chęci wystąpienia z roszczeniem o świadczenia alimentacyjne od osoby przebywającej w takim kraju konieczna staje się analiza i interpretacja umowy zawartej z tym państwem. Nadto swoistą specyfiką charakteryzuje się również dochodzenie alimentów od Polaków przebywających w Stanach Zjednoczonych, a także w Kanadzie.

Dążenie do uzyskania alimentów od rodzica przebywającego poza granicami Polski, jak i na rzecz dziecka mieszkającego za granicą wymaga dopełnienia licznych formalności i ścisłego przestrzegania określonych procedur.

W zależności od okoliczności konkretnego stanu faktycznego skuteczne wyegzekwowanie świadczeń alimentacyjnych uwarunkowane jest przestrzeganiem różnorodnych aktów prawnych.

Należy jednak zauważyć, że organy sądownicze są zobligowane do udzielania polskim obywatelom szerokiej pomocy w uzyskaniu alimentów oraz zapewnienia dostępu do wszelkich niezbędnych informacji w tym przedmiocie, dlatego też, jeśli zachodzą przesłanki do ustalenia obowiązku alimentacyjnego, warto podjąć starania o prawne uregulowanie świadczeń pieniężnych na rzecz dzieci, niezależnie od miejsca ich pobytu.

Leave a Reply

Your email address will not be published.