Ubezwłasnowolnienie chorej mamy

L4 i choroby zawodowe

10 marca 2022

4 z 5

16 głosów

Z pewnym wyjątkiem, każda osoba fizyczna w momencie ukończenia 13 roku życia nabywa częściową zdolność do czynności prawnych, a po ukończeniu 18 roku życia, nabywa pełną zdolność do czynności prawnych.

Pełna zdolność pozwala na samodzielne zaciąganie zobowiązań, a także nabywania praw.

Instytucja ubezwłasnowolnienia ma na celu ograniczenie – częściowo lub całkowicie – tej zdolności w przypadku, gdy dana osoba nie jest w stanie kierować swym postępowaniem z powodów wskazanych przepisami prawa.

Instytucja ubezwłasnowolnienia unormowana jest w przepisach kodeksu cywilnego (KC), a aspekt procesowy – w kodeksie postępowania cywilnego (KPC), w rozdziale 2. Jak już zostało wspomniane na wstępie, ubezwłasnowolnienie związane jest z ograniczeniem zdolności do czynności prawnych.

Pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletności, co wynika wprost z art. 11 KC. Oznacza to, że zaciągać zobowiązania we własnym imieniu może każda osoba, która ukończyła 18 rok życia i nie została ubezwłasnowolniona.

Wyjątkiem jest sytuacja, kiedy sąd z ważnych powodów zezwoli kobiecie, która ukończyła co najmniej 16 rok życia na zawarcie związku małżeńskiego. W takim wypada uzyskuje ona pełną zdolność do czynności prawnych przed ukończeniem 18 roku życia.

Jeśli chodzi o ograniczoną zdolność, mają ją małoletni, którzy ukończyli lat trzynaście, oraz osoby ubezwłasnowolnione częściowo.

  • Ubezwłasnowolnienie częściowe a całkowite – w przypadku gdy istnieją uzasadnione obawy, że dana osoba ze względu na swój stan zdrowia lub stan psychiczny, nie jest w stanie normalnie funkcjonować, istnieje możliwość jej ubezwłasnowolnienia: częściowego lub całkowitego.
  • Zgodnie z artykułem 13 przytoczonej ustawy, osoba, która ukończyła lat trzynaście, może być ubezwłasnowolniona całkowicie, jeżeli wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, nie jest w stanie kierować swym postępowaniem.
  • Jeśli chodzi o ubezwłasnowolnienie całkowite, ustawa wskazuje przesłanki:
  • ukończony 13 rok życia;
  • osoba nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem (zarządzać swoim majątkiem czy załatwiać spraw w swoim imieniu)

Jeśli chodzi ubezwłasnowolnienie częściowe, może mieć miejsce jedynie w przypadku osoby, która ukończyła 18 rok życia.

Ubezwłasnowolnienie chorej mamy

Kiedy jest możliwa procedura ubezwłasnowolnienia chorej osoby?

Jak ubezwłasnowolnić osobę – wbrew pozorom sprawy o ubezwłasnowolnienie nie są wcale takie proste. W końcu konsekwencje takiego postanowienia są daleko idące.

Sąd musi bowiem zbadać czy dana osoba faktycznie nie jest w stanie kierować swoim postepowaniem lub czy potrzebna jest mu pomoc.

Wymaga to dogłębnej analizy oraz oparcia się na dokumentacji medycznej, a także uzasadnieniu wnioskującego.

Jak ubezwłasnowolnić chorego, a jak ubezwłasnowolnić alkoholika – w zależności od tego, na którą przesłanek się powołujemy:

  • Jeśli ubezwłasnowolnienie ma być orzeczone z powodu choroby psychicznej lub niedorozwoju umysłowego – konieczne jest przedstawienie świadectwa lekarskiego wydanego przez lekarza psychiatrę o stanie psychicznym osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie, lub opinii psychologa o stopniu niepełnosprawności umysłowej tej osoby;
  • Jeśli ubezwłasnowolnienie ma nastąpić z powodu pijaństwa – konieczne jest przedstawienie zaświadczenia poradni przeciwalkoholowej;
  • Jeśli ubezwłasnowolnienie ma nastąpić z powodu narkomanii – konieczne jest przedstawienie zaświadczenia z poradni leczenia uzależnień.

Wniosek o ubezwłasnowolnienie całkowite i częściowe rozpatruje sąd okręgowy, w składzie trzech sędziów. Warto wspomnieć, że właściwym jest sąd miejsca zamieszkania osoby, której wniosek dotyczy, a w przypadku braku takiego miejsca – sąd miejsca jej pobytu. Sąd wydając postanowienie o ubezwłasnowolnieniu:

  • dla osób ubezwłasnowolnionych całkowicie wyznacza opiekuna, chyba, że wniosek dotyczył małoletniego, który pozostaje pod władzą rodzicielską;
  • w przypadku osoby ubezwłasnowolnionej częściowo – kuratora.

Ile czasu trwa ustanowienie opiekuna prawnego – opiekuna ustawa sąd opiekuńczy, któremu zostaje przesłany odpis prawomocnego postanowienia.

Zgodnie z przepisami KPC, postanowienie o ubezwłasnowolnieniu może zapaść jedynie po przeprowadzeniu rozprawy. Jeśli wniosek czyni zadość wymaganiom formalnym, wyznaczona zostaje rozprawa. Sąd zapoznaje się z dowodami, w tym dokumentacją medyczną, a także powołuje biegłych.

Ma to na celu ustalenie stanu zdrowia, sytuacji osobistej, zawodowej i majątkowej osoby, które wniosek dotyczy. Ustalenia obejmują także rodzaj spraw wymagających prowadzenia przez tę osobę oraz sposób zaspokajania jej potrzeb życiowych. Co do zasady postępowanie sądowe ma na celu wysłuchanie stron.

Ubezwłasnowolnienie chorej mamy

Nie inaczej jest w tym przypadku, a osobę, które dotyczy wniosek należy wysłuchać niezwłocznie po wszczęciu postępowania; wysłuchanie powinno odbyć się w obecności biegłego psychologa oraz – w zależności od stanu zdrowia osoby, która ma być wysłuchana – biegłego lekarza psychiatry lub neurologa. W przypadku trudności z porozumieniem się z taką osobą, należy to odnotować w protokole.

  1. Sąd może jednak zaniechać takiego postępowania, jeżeli wedle opinii biegłych stan zdrowia osoby, której dotyczy wniosek na to nie pozwala.
  2. wezwania lub wysłuchania osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie, jeżeli uzna to za niecelowe ze względu na stan zdrowia tej osoby, określony w opiniach biegłego lekarza psychiatry lub neurologa oraz psychologa wydanych po przeprowadzeniu badania.

Ubezwłasnowolnienie chorej mamy

Na czym polega ubezwłasnowolnienie częściowe?

Jak wspomniano powyżej, ubezwłasnowolnienie może mieć charakter całkowity oraz częściowy. Jeśli chodzi o ten drugi wariant, zgodnie z art.

16 kodeksu cywilnego osoba pełnoletnia może być ubezwłasnowolniona częściowo z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, jeżeli stan tej osoby nie uzasadnia ubezwłasnowolnienia całkowitego, lecz potrzebna jest pomoc do prowadzenia jej spraw.

Jak łatwo zauważyć, przyczyny są analogiczne jak w przypadku ubezwłasnowolnienia całkowitego, jednak tutaj ważna jest ich skala – nie są one tak uciążliwe, żeby można skutecznie ubezwłasnowolnić taką osobą w stopniu całkowitym, jednak osobie ten potrzebna jest pomoc z czynnościami życia codziennego.

Prawa osoby częściowo ubezwłasnowolnionej- osoby ubezwłasnowolnione częściowo mogą bez zgody kuratora zawierać umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego oraz rozporządzać swoim zarobkiem. Owe ograniczenie oznacza, że w przypadku większości czynności zobowiązujących i rozporządzających, do ich dokonania wymagana jest zgoda kuratora.

Ubezwłasnowolnienie chorej mamy

Testament przed ubezwłasnowolnieniem – testament a spadek po osobie ubezwłasnowolnionej?

Testament to rozporządzenie na wypadek śmierci, w którym spadkodawca zawiera informacje nt. swojego majątku oraz osób, które wejdą w jego posiadanie.

Ubezwłasnowolnienie ogranicza zdolność do czynności prawnych, a więc także do ustanowienia testamentu. W takim wypadku będzie on zawsze nieważny.

Jednak w przypadku, gdy został on sporządzony przed wydaniem postanowienia o ubezwłasnowolnieniu, jest ważny, ponieważ na tamten moment nic nie ograniczało możliwości jego spisania.

Procedury ubezwłasnowolnienia krok po kroku

Kto może złożyć wniosek o ubezwłasnowolnienie.

Osoby, które mogą złożyć wniosek o ubezwłasnowolnienie wskazane są w art. 545 KPC i są to:

  • małżonek osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie;
  • jej krewni w linii prostej (dzieci, rodzice, dziadkowie) oraz rodzeństwo;
  • jej przedstawiciel ustawowy.

Warto także wspomnieć o stronach postępowania, którymi są:

  • wnioskodawca
  • osoba, której dotyczy wniosek
  • przedstawiciel ustawowy osoby, które dotyczy wniosek
  • małżonek osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie.

Co warto podkreślić, postępowanie takie toczy się z udziałem prokuratora, a udział mogą brać dodatkowo organizacje pozarządowe, do których zadań statutowych należy ochrona praw osób niepełnosprawnych, udzielanie pomocy takim osobom lub ochrona praw człowieka.

Ubezwłasnowolnienie rodzica- wniosek o ubezwłasnowolnienie matki lub ojca może być złożone m.in. przez dzieci.

Często ma to miejsce w przypadku pogłębiającej demencji, kiedy decyzje osób starszych często są nieracjonalne i mogą zagrażać ich interesom.

Choć takie postanowienie ma daleko idące konsekwencje, służy ochronie interesów osoby, która ze względu na swój stan nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować.

Ubezwłasnowolnienie dokumenty – oprócz samego wniosku, wymagane są do niego załączniki. Są to:

  • odpis skrócony aktu urodzenia uczestnika postępowania;
  • odpis skrócony aktu małżeństwa uczestnika – jeśli uczestnik pozostaje w związku małżeńskim;
  • odpis skrócony aktu zgonu małżonka oraz odpis skrócony aktu małżeństwa – jeśli uczestnik jest wdową lub wdowcem;
  • odpis skrócony aktu małżeństwa, z którego wynika, iż uczestnik jest po rozwodzie – jeśli uczestnik jest osobą rozwiedzioną;
  • świadectwo lekarskie wydane przez lekarza psychiatrę o stanie psychicznym osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie, lub opinię psychologa o stopniu niepełnosprawności umysłowej tej osoby;
  • zaświadczenie z poradni przeciwalkoholowej bądź zaświadczenie z poradni leczenia uzależnień, jeżeli ubezwłasnowolnienie ma nastąpić z powodu zaburzeń psychicznych, spowodowanych pijaństwem lub narkomanią.

Ubezwłasnowolnienie jak długo trwa-postanowienie o ubezwłasnowolnieniu może zostać uchylone (także z urzędu) przez sąd w przypadku, gdy ustaną przyczyny powodującego jego wydanie. Ponadto sąd może:

  • w razie poprawy stanu psychicznego ubezwłasnowolnionego zmienić ubezwłasnowolnienie całkowite na częściowe;
  • w razie pogorszenia się tego stanu – zmienić ubezwłasnowolnienie częściowe na całkowite.

Przy czym z takim wnioskiem o uchylenie albo zmianę ubezwłasnowolnienia może wystąpić także ubezwłasnowolniony.

Ubezwłasnowolnienie chorej mamy

Skutki ubezwłasnowolnienia-osoba ubezwłasnowolniona posiada ograniczone prawo do decydowaniu o ważnych dla siebie sprawa lub też zostaje tego prawa pozbawiona. Od tej pory opiekun, który zostaje wyznaczony przez sąd, musi wykazać się należytą starannością jeśli chodzi o dobro osoby, którą się opiekuje.

  • dbałość o podstawowe potrzeby życiowe takie jak środki do życia, opieka lekarska;
  • dbałość o majątek;
  • szeroka pojęta reprezentacja wobec osób trzecich.
See also:  Rodzic odmawia wydania paszportu dziecka - zgoda zastępcza sądu rodzinnego

W takim przypadku ciężar podejmowania wszelkich czynności spada na opiekuna, a wyjątkiem są umowy powszechnie zawierane w drobnych bieżących sprawach życia codziennego o ile nie są dla niej krzywdzące.

Ubezwłasnowolnienie ile to kosztuje?

Wniosek o ubezwłasnowolnienie podlega stałej opłacie w wysokości 100 zł. Nie są to jednak jedyne koszty takiego postępowania, bowiem należy także wziąć pod uwagę konieczności uiszczenia zaliczek na poczet badania przez biegłych.

Jak wygląda wniosek o ubezwłasnowolnienie – omówienie

Jeśli chodzi o wzór wniosku o ubezwłasnowolnienie osoby starszej, chorej psychicznie czy też osoby, która jest uzależniona od używek, powinien on zawierać wszystkie informacje, które pozwolą zidentyfikować osobę wnioskodawcy oraz osobę, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie.

Wniosek powinien zawierać:

  • imię i nazwisko, adres uczestnika postępowania oraz PESEL (tj. osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona),
  • imię i nazwisko, adres wnioskodawcy oraz PESEL (tj. osoby domagającej się ubezwłasnowolnienia);
  • określenie, kim dla uczestnika postępowania jest wnioskodawca (należy podać dane, które pozwolą na ustalenie czy wnioskodawca jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem, np. małżonek, rodzic, dziecko);
  • wskazanie proponowanego zakresu ubezwłasnowolnienia (częściowe lub całkowite);
  • wyjaśnienie przyczyn, z powodu których uczestnik postępowania powinien zostać ubezwłasnowolniony (krótki opis okoliczności przemawiających za ubezwłasnowolnieniem)
  • wskazanie informacji dotyczących stanu cywilnego osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona (jeśli uczestnik postępowania pozostaje w związku małżeńskim należy podać imię, nazwisko i adres małżonka);
  • wskazanie, czy stan zdrowia uczestnika umożliwia mu osobiste stawienie się w sądzie celem wysłuchania.

Wniosek o ubezwłasnowolnienie przykład-przykładów może być całe mnóstwo. W przypadku osób starszych, częstym powodem jest choroba Alzheimera, która w konsekwencji braku logicznego kontaktu sprawia, że osoba chora wymaga stałej opieki osób trzecich.

Należy pamiętać, że sąd odrzuci wniosek, jeżeli zarówno jego treść jak i załączniki nie uprawdopodobniają istnienia choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego lub występowania innego rodzaju zaburzeń psychicznych osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie albo w razie niezłożenia żądanego świadectwa, opinii lub zaświadczenia, chyba że złożenie takich dokumentów nie jest możliwe.

Podziel się

Ubezwłasnowolnienie chorego na Alzheimera

O tym, jak bardzo trudna może być opieka nad osobami starszymi w Niemczech, wie każda opiekunka. Niemcy są społeczeństwem, które statystycznie żyje długo. Im wyższa średnia długość życia, tym większe prawdopodobieństwo problemów z pamięcią.

W trosce o podopiecznego z zaawansowanymi objawami wskazanych schorzeń, często przychodzi nam na myśl ubezwłasnowolnienie.

Czym jest ubezwłasnowolnienie? Kogo można ubezwłasnowolnić i kto może tego dokonać? Czy dotyczy to chorych na demencję i Alzheimera? Jaka jest procedura? Czy podobna konstrukcja funkcjonuje w Niemczech? O tym wszystkim piszemy w naszym artykule poniżej.

Czym jest ubezwłasnowolnienie?

Ubezwłasnowolnienie to, najprościej mówiąc, pozbawienie danej osoby zdolności do czynności prawnych lub ograniczenie tejże zdolności. Osoba ubezwłasnowolniona funkcjonuje więc w obrocie prawnym trochę jak dziecko. Nie może np.

samodzielnie wziąć kredytu lub przepisać własności mieszkania na osobę trzecią. Jej konkretne uprawnienia lub ich brak zależą od rodzaju ubezwłasnowolnienia oraz konstrukcji prawnej przyjętej w danym państwie.

Samo ubezwłasnowolnienie jako takie występuje we wszystkich systemach prawnych od momentu pojawienia się prawa cywilnego w ogóle.

Ubezwłasnowolnienie w Polsce

W naszym kraju instytucję ubezwłasnowolnienia reguluje Kodeks Cywilny (KC), wyróżniający jego dwa rodzaje – ubezwłasnowolnienie całkowite i ubezwłasnowolnienie częściowe.

Ubezwłasnowolnienie całkowite możliwe jest na mocy art. 13 §1 KC, zgodnie z którym:

„Osoba, która ukończyła lat trzynaście, może być ubezwłasnowolniona całkowicie, jeżeli wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, nie jest w stanie kierować swym postępowaniem”.

Dla osoby takiej – o czym mówi §2 tego samego artykułu – ustanawia się opiekę, chyba że pozostaje ona jeszcze pod władzą rodzicielską. Konsekwencją tego jest pozbawienie zdolności do czynności prawnych.

To ostatnie oznacza, że czynność prawna dokonana przez osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną jest nieważna z mocy prawa. Przepisy przewidują w tym zakresie tylko jeden wyjątek. Są nim powszechnie zawierane umowy dotyczące drobnych, bieżących spraw życia codziennego (np.

zakup gazety czy biletu do kina). Taka umowa mianowicie staje się ważna:

„z chwilą jej wykonania, chyba że pociąga za sobą rażące pokrzywdzenie osoby niezdolnej do czynności prawnych” (art. 14 §2 KC).

Ubezwłasnowolnienie częściowe reguluje art. 16 §1 KC. Jego konsekwencje precyzują kolejne przepisy tego samego aktu prawnego. Powody do zastosowania tej konstrukcji prawnej są tożsame z tymi dotyczącymi całkowitego pozbawiania prawa do wykonywania czynności prawnych. Jest to:

  • choroba psychiczna,
  • niedorozwój umysłowy,
  • inne zaburzenia psychiczne.

Ubezwłasnowolnienie częściowe stosuje się wyłącznie do osób pełnoletnich oraz tylko wtedy, kiedy:

„stan tej osoby nie uzasadnia ubezwłasnowolnienia całkowitego, lecz potrzebna jest pomoc do prowadzenia jej spraw”.

Dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo ustanawia się kuratelę, gdyż ma ona ograniczoną zdolność do czynności prawnych. W konsekwencji, aby wykonana przez taką osobę czynność prawna polegająca na zaciągnięciu zobowiązania (np. umowa kupna) lub rozporządzeniu prawem (np.

umowa użyczenia) była ważna, potrzebna jest zgoda jej przedstawiciela ustawowego (kuratora). Zgoda udzielona może zostać przed czynnością, w jej trakcie lub być potwierdzona po jej dokonaniu.

Podobnie jednak jak w przypadku ubezwłasnowolnienia całkowitego osoba posiadająca ograniczoną zdolność do czynności prawnych może samodzielnie:

„zawierać umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego”,

a także – co różni obie te konstrukcje – rozporządzać swoim zarobkiem i dysponować tymi przedmiotami majątkowymi, które kurator oddał jej do swobodnego użytku.

Wniosek o ubezwłasnowolnienie

Bez względu na to, czy chcemy daną osobę ubezwłasnowolnić całkowicie czy częściowo, potrzebować będziemy orzeczenia sądu. W naszym kraju będzie to sąd okręgowy, właściwy dla miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, którą chcemy ubezwłasnowolnić. W wnioskiem wystąpić może ograniczony krąg osób. Są to:

  • małżonek,
  • krewni w linii prostej (ojciec, matka, dzieci, wnuki),
  • rodzeństwo,
  • przedstawiciel ustawowy.

Jeśli takich osób nie ma (podkreślamy: „nie ma”, a nie „nie chcą”) osoba zainteresowana może zwrócić do prokuratora o wszczęcie procedury ubezwłasnowolniającej.

Wniosek o ubezwłasnowolnienie powinien m.in. wskazywać, czy występujemy o ubezwłasnowolnienie całkowite czy ubezwłasnowolnienie częściowe.

Musi także zawierać dane osobowe i dokumenty potwierdzające pokrewieństwo oraz zaświadczenia lekarskie wstępnie poświadczające chorobę danej osoby.

Wniosek należy opłacić (40 zł), a także wpłacić zaliczkę na poczet koniecznej w tym postępowaniu opinii biegłych (ok. 500 zł).

Po przeprowadzeniu stosowanego postępowania sąd może przychylić się do złożonego wniosku. W tym wypadku bezpośrednim efektem będzie ustanowienie opiekuna lub kuratora. Powinien nim być współmałżonek, rodzic albo inny krewny lub bliski z rodziny.

To właśnie do niego trafiać będą wszystkie sprawy, o których ubezwłasnowolniony nie może decydować samodzielnie.

Obowiązkiem kuratora jest takie dbanie o dana osobę, aby miała ona zapewnione środki do życia, opiekę lekarską, sama sobie nie szkodziła i nie stwarzała zagrożenia dla innych.

Sprawy wyłączone

Zaznaczyć warto, że są pewne kategorie spraw, których opiekun lub kurator nie będzie mógł załatwić samodzielnie. Chodzi mianowicie o najbardziej ważkie tematy, takie jak:

  • umieszczenie podopiecznego w domu pomocy społecznej,
  • odrzucenie spadku lub zrzeczenie się dziedziczenia,
  • zaciąganie lub udzielanie pożyczek,
  • dokonywanie darowizn,
  • podjęcie gotówki z rachunku bankowego.

W tych przypadkach opiekun lub kurator będzie musiał dostać zgodę sądu opiekuńczego.

Opiekun (kurator) musi składać sądowi sprawozdania dotyczące podopiecznego oraz rachunki z zarządu jego majątkiem. Za swoją pracę otrzymuje wynagrodzenie, chyba że nakład pracy jest nieznaczny lub sprawowanie opieki czyni zadość zasadom współżycia społecznego.

Orzeczenie o ubezwłasnowolnieniu wydawane jest na czas nieokreślony. Sąd może w każdej chwili uchylić je oraz zmienić z całkowitego na częściowe lub odwrotnie.

Ubezwłasnowolnienie w Niemczech

W Republice Federalnej Niemiec – podobnie jak w innych państwach Unii Europejskiej – także występuje konstrukcja pozwalająca na pozbawienie danej osoby części jej praw, ze względu na konieczność ochrony jej interesów.

W jej aktualnym kształcie funkcjonuje ona od 1992 roku, kiedy to klasyczne ubezwłasnowolnienie (Entmündigung) polegające na uznaniu danej osoby za niezdolną do czynności prawnych (geschäftsunfähig) i przydzieleniu jej prawnego przedstawiciela (gesetzliche Vertreter) zastąpiono nową instytucją.

Ta nowa instytucja, funkcjonująca obecnie u naszych zachodnich sąsiadów, to opieka (Betreuung). Osoby „pozostające pod opieką” są niezdolne do czynności prawnych, ale mają nieco większe uprawnienia, m.in. mają prawo głosować.

Zgodnie za tą regulacją, niezdolna do czynności prawnych po ukończeniu 7 lat jest osoba, która z powodu zaburzeń psychicznych ma wyłączoną zdolność do swobodnego wyrażenia woli, a zjawisko to nie jest przejściowe.

Od 2002 roku osoby takie mają – podobnie jak w Polsce – prawo dokonywania drobnych transakcji życia codziennego.

W Niemczech nie istnieje podobne do polskiego ubezwłasnowolnienie częściowe ani zmniejszona zdolność do czynności prawnych.

Jest za to nowa konstrukcja „partielle Geschäftsunfähigkeit”, która co prawda brzmi jak częściowa niezdolność do czynności prawnych, ale oznacza niezdolność do czynności prawnych w określonym obszarze, przy zachowanej zdolności do czynności prawnych w innych obszarach.

W związku z tym być może lepszym (choć na pewno nie piękniejszym) tłumaczeniem byłaby „fragmentaryczna niezdolność do czynności prawnych”.

Przy tworzeniu tego pojęcia założono, że zaburzenie psychiczne może upośledzać zdolność do jednego rodzaju czynności prawnych, nie upośledzając innych obszarów [„Ubezwłasnowolnienie – doktryna, wątpliwości, alternatywy”, Robert Pudlo, w: „Psychiatria po dyplomie”, tom 9, nr 3, 2012, str. 44].

See also:  Potrącanie kosztów komorniczych z kwoty alimentów

Vorsorgevollmacht

Ponadto u naszych zachodnich sąsiadów funkcjonuje jeszcze jedna instytucja prawna, która szeroko wykorzystywana jest w odniesieniu do osób cierpiących na chorobę Alzheimera lub demencję.

Chodzi o „Vorsorgevollmacht für später eintretende Geschäftsunfähigkeit”, polegające najprościej mówiąc na tym, że każda będąca w pełni władz umysłowych osoba uzyskuje prawo do ustanowienia pełnomocnika „na złe czasy”, w tym pogorszenia się kondycji zdrowotnej.

Na mocy tej instytucji pełnomocnik może w imieniu swojego mocodawcy podejmować określone działania, w tym dysponować jego rachunkiem bankowym, organizować opiekę, podejmować określone decyzje o charakterze majątkowym.

Taki pełnomocnik nie podejmuje jednak decyzji według własnego uznania jak gesetzliche Betreuer, ale wykonuje wolę swojego mocodawcy z czasów, kiedy był on zdrowy.

Przykładowo, jeśli w Vorsogevollmacht znajduje się zapis, że ktoś życzy sobie umrzeć we własnym domu, pełnomocnikowi nie wolno wysłać go do domu opieki – chyba  że wytoczy się sprawę przed sądem.

  Z tej instytucji korzysta bardzo wiele osób w Niemczech wiedząc, jaką plagą są na starość schorzenia typu Alzheimer czy inne związane ze zmianami w mózgu. Pełnomocnictwo otrzymują najczęściej osoby bliskie, ponieważ wymaga ono obdarzenia innej osoby wielkim zaufaniem.

Musi być udzielone notarialnie i zarejestrowane w „Zentrale Vorsorgeregister” (Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Opiekuńczych).  Każdy sąd, do którego w Niemczech wpłynie wniosek o ubezwłasnowolnienie, sprawdza najpierw w tym rejestrze, czy dana osoba nie ma takiego pełnomocnika. Jeżeli pełnomocnik istnieje, wtedy wola wyrażona w Vorsorgevollmacht jest ważniejsza,  niż postanowienie o ubezwłasnowolnieniu.

Podsumowując

Jak więc widać, zarówno w Polsce, jak i w Niemczech mamy możliwość ubezwłasnowolnienia podopiecznego, który cierpi na zaawansowaną postać demencji starczej lub choroby Alzheimera. Wynika to wprost z celu, dla którego stworzona została ta instytucja, a którym jest ochrona interesów osoby ubezwłasnowolnionej.

Jeśli więc dana osoba – ze względu na schorzenie – gotowa jest bez mrugnięcia okiem podpisać akt notarialny, na mocy którego za przysłowiową złotówkę sprzedaje swój dom bliżej nieznanemu, rzekomemu synowi dalekiej ciotki lub wziąć wysoką pożyczkę, którą natychmiast przekaże osobie trzeciej, warto rozważyć jej ubezwłasnowolnienie po to, aby ją ochronić.

W obu krajach jednak o stosowne orzeczenie właściwego sądu nie może wystąpić opiekunka pracująca w Niemczech czy Polsce, ale ściśle określony krąg osób ograniczony do tzw. najbliższych. Kiedy więc opiekujemy się taką osobą i zaczynamy zauważać, że kręcą się wokół niej podejrzane osoby, warto porozmawiać z bliskimi na temat ubezwłasnowolnienia.

Jakie są wymogi formalne przy składaniu wniosku o ubezwłasnowolnienie? Jakie dokumenty należy przedłożyć przed Sądem? – Sąd Okręgowy w Legnicy

W sprawach o ubezwłasnowolnienie właściwy jest sąd okręgowy miejsca zamieszkania/pobytu osoby, która ma być ubezwłasnowolniona. W okręgu legnickim o ubezwłasnowolnieniu orzeka I Wydział Cywilny Sądu Okręgowego w Legnicy.

Wniosek o ubezwłasnowolnienie może złożyć jedynie :

  • krewny w linii prostej (rodzeństwo, dzieci, wnuki),
  • małżonek,
  • przedstawiciel ustawowy.

Z wnioskiem o ubezwłasnowolnienie może także wystąpić Prokurator.We wniosku o ubezwłasnowolnienie należy wskazać:

  1. zakres ubezwłasnowolnienia tj. częściowe czy całkowite,
  2. stan cywilny osoby, która ma być ubezwłasnowolniona i w zależności od tego należy złożyć jej akt urodzenia, bądź jeśli pozostaje w związku małżeńskim akt małżeństwa ze wskazaniem imienia, nazwiska współmałżonka i jego adresu zamieszkania. Jeśli uczestnik postępowania jest wdową/wdowcem wówczas należy złożyć odpis skrócony aktu zgonu małżonka, a przypadku jeśli uczestnik jest osobą rozwiedzioną – odpis skrócony aktu małżeństwa z adnotacją o rozwodzie lub odpis prawomocnego wyroku rozwodowego.
  3. stosunek pokrewieństwa wnioskodawcy wobec uczestnika poprzez złożenie odpowiedniego odpisu aktu stanu cywilnego. Zazwyczaj będzie to akt urodzenia wnioskodawcy, zaś w przypadku kobiet (córka, siostra), które zawarły związek małżeński i zmieniły nazwisko akt małżeństwa wnioskodawczyni.
  4. przyczyny wystąpienia z wnioskiem o ubezwłasnowolnienie.

Do Sądu należy złożyć:

  • 3 egzemplarze wniosku,
  • 3 egzemplarze (oryginał + 2 kserokopie) odpisu skróconego aktu urodzenia uczestnika,
  • 3 egzemplarze (oryginał + 2 kserokopie) odpisu skróconego aktu urodzenia lub aktu małżeństwa wnioskodawcy,
  • 3 egzemplarze (oryginał + 2 kserokopie) zaświadczenia od lekarza specjalisty (psycholog, psychiatra, neurolog) o aktualnym stanie zdrowia uczestnika postępowania.

Wniosek o ubezwłasnowolnienie powinien również zawierać informację czy stan zdrowia uczestnika postępowania umożliwia mu osobiste stawienie się w Sądzie celem wysłuchania oraz telefon kontaktowy do wnioskodawcy. Opłata od wniosku o ubezwłasnowolnienie wynosi 100 zł.

Uiszcza się ją przez naklejenie na wniosku znaków opłaty sądowej (do nabycia w kasie Sądu) lub wpłacając na rachunek bankowy Sądu Okręgowego w Legnicy.

Wniosek o ubezwłasnowolnienie należy złożyć w Biurze Podawczym Sądu Okręgowego – pokój 21 lub przesłać na adres Sądu Okręgowego w Legnicy.

Drukuj informację otwiera się w nowym oknie Podmiot odpowiedzialny: Sąd Okręgowy w Legnicy Wytworzył: Marcin Zieliński Opublikował: Marcin Zieliński Dokument z dnia: 2020-09-17 14:16:14 Publikacja w dniu: 2020-09-17 14:16:14 Zmiany: Podejrzyj Podmiot odpowiedzialny: Sąd Okręgowy w Legnicy Wytworzył: Redaktor Opublikował: Marcin Zieliński Dokument z dnia: 2019-09-19 Publikacja w dniu: 2019-09-19 Opis zmiany: b/d Podmiot odpowiedzialny: Sąd Okręgowy w Legnicy Wytworzył: b/d Opublikował: Administrator Dokument z dnia: 2017-04-18 Publikacja w dniu: 2017-04-18 Opis zmiany: b/d Podmiot odpowiedzialny: Sąd Okręgowy w Legnicy Wytworzył: b/d Opublikował: Administrator Dokument z dnia: 2017-04-18 Publikacja w dniu: 2017-04-18 Opis zmiany: b/d

W jaki sposób należy założyć wniosek w przedmiocie ubezwłasnowolnienia i jaki należy złoży dokumenty? – Sąd Okręgowy w Opolu

Wniosek o ubezwłasnowolnienie może złożyć jedynie:

  • małżonek osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona;
  • krewni w linii prostej osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona (np. ojciec, matka, dzieci, wnuki);
  • rodzeństwo osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona;
  • przedstawiciel ustawowy osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona;
  • prokurator.

 Wniosek o ubezwłasnowolnienie powinien zawierać:

  • imię i nazwisko, adres uczestnika postępowania oraz PESEL (tj. osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona),
  • imię i nazwisko, adres wnioskodawcy oraz PESEL (tj. osoby domagającej się ubezwłasnowolnienia);
  • określenie, kim dla uczestnika postępowania jest wnioskodawca (należy podać dane, które pozwolą na ustalenie czy wnioskodawca jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem, np. małżonek, rodzic, dziecko);
  • wskazanie proponowanego zakresu ubezwłasnowolnienia (częściowe lub całkowite);
  • wyjaśnienie przyczyn, z powodu których uczestnik postępowania powinien zostać ubezwłasnowolniony (krótki opis okoliczności przemawiających za ubezwłasnowolnieniem)
  • wskazanie informacji dotyczących stanu cywilnego osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona (jeśli uczestnik postępowania pozostaje w związku małżeńskim należy podać imię, nazwisko i adres małżonka);
  • wskazanie, czy stan zdrowia uczestnika umożliwia mu osobiste stawienie się w sądzie celem wysłuchania.

Do wniosku o ubezwłasnowolnienie należy dołączyć:

  • odpis skrócony aktu urodzenia uczestnika postępowania;
  • odpis skrócony aktu małżeństwa uczestnika – jeśli uczestnik pozostaje w związku małżeńskim;
  • odpis skrócony aktu zgonu małżonka oraz odpis skrócony aktu małżeństwa – jeśli uczestnik jest wdową lub wdowcem;
  • odpis skrócony aktu małżeństwa, z którego wynika, iż uczestnik jest po rozwodzie – jeśli uczestnik jest osobą rozwiedzioną;
  • świadectwo lekarskie wydane przez lekarza psychiatrę o stanie psychicznym osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie, lub opinię psychologa o stopniu niepełnosprawności umysłowej tej osoby;
  • zaświadczenie z poradni przeciwalkoholowej bądź zaświadczenie z poradni leczenia uzależnień, jeżeli ubezwłasnowolnienie ma nastąpić z powodu zaburzeń psychicznych, spowodowanych pijaństwem lub narkomanią.

Opłata od wniosku jest stała i wynosi 100 zł. Osoba składająca wniosek o ubezwłasnowolnienie musi się także liczyć z koniecznością uiszczenia zaliczki na koszty sporządzenia opinii przez biegłych w kwocie 850 zł.

Wniosek o ubezwłasnowolnienie należy skierować do sądu okręgowego, w okręgu którego zamieszkuje osoba, której wniosek dotyczy, zaś w przypadku braku możliwości ustalenia miejsca jej zamieszkania, wniosek należy złożyć w sądzie okręgowym, w okręgu którego osoba ta przebywa.

Wnioski o ubezwłasnowolnienie rozpoznaje w Sądzie Okręgowym w Opolu I Wydział Cywilny .

Drukuj informację otwiera się w nowym oknie Podmiot odpowiedzialny: Sąd Okręgowy w Opolu Wytworzył: Natalia Antolak Opublikował: Krzysztof Glied Dokument z dnia: 2019-10-10 Publikacja w dniu: 2019-10-10 Opis zmiany: zmiana treści – opłaty Podmiot odpowiedzialny: Sąd Okręgowy w Opolu Wytworzył: Anna Ostrowska-Olejnik Opublikował: Roman Gargul Dokument z dnia: 2017-05-30 Publikacja w dniu: 2014-10-07 Opis zmiany: b/d

Ubezwłasnowolnienie i pełnomocnictwo

Ubezwłasnowolnienie

Na czym polega ubezwłasnowolnienie i kiedy warto z niego skorzystać?
Ubezwłasnowolnienie to pozbawienie danej osoby zdolności do czynności prawnych lub ograniczenie tejże zdolności.
Ubezwłasnowolnienie jest rodzajem zabezpieczenia osoby chorej przed podjęciem szkodliwej /niekorzystnej decyzji we własnej sprawie.

Dzieję się to wtedy, gdy decyzje podejmowane przez osobę chorą  mogą ją  narazić  na poważne konsekwencje zdrowotne, prawne albo finansowe.

Wbrew  powszechnemu wyobrażeniu, ubezwłasnowolnienie nie powinno kojarzyć się negatywnie, a wręcz przeciwnie, ponieważ stanowi jedyny skuteczny mechanizm ochrony przed negatywnymi skutkami poważnych i trudnych do odwrócenia czynności prawnych.

Jeśli opiekujemy się bliskim i mamy obawy, że chory może wyrządzić sobie krzywdę poprzez nieświadome podejmowanie decyzji, trzeba rozważyć ubezwłasnowolnienie.

Pamiętaj: Ubezwłasnowolnienie ma pomóc chorej osobie, ponieważ jest ona podatna na różne szkodliwe wpływy.

Kto może zostać ubezwłasnowolniony? 
Ubezwłasnowolnienie stosuje się w stosunku do osoby (od 13 roku życia), która nie jest w stanie kierować swym postępowaniem na skutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego, albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności narkomanii lub uzależnienia od alkoholu (art. 13 §1 KC).

See also:  Obowiązek pomocy finansowej mamie

Ubezwłasnowolnienie całkowite czy częściowe?
Ubezwłasnowolnienie całkowite stosuje się wtedy, gdy dana osoba  nie powinna samodzielnie podejmować wiążących decyzji – czynności prawnych w swojej sprawie i swoim imieniu.

“Czynność prawna dokonana przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych jest nieważna.

Nie dotyczy to jednak powszechnie zawieranych umów w drobnych sprawach życia codziennego, przy czym i one będą ważne tylko wtedy, gdy nie będą pociągały za sobą rażącego pokrzywdzenia osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie” Dla osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie ustanawiany jest opiekun prawny.

Jakie obowiązki ma opiekun prawny?
Zadaniem opiekuna prawnego jest dbałość o dobro osoby ubezwłasnowolnionej.  Do jego obowiązków wobec ww osoby należą:

  • zapewnienie odpowiednich i adekwatnych środków do życia oraz zabezpieczenie wymaganej opieki lekarskiej,
  • ochrona interesów majątkowych oraz reprezentowanie wobec osób trzecich. We wszelkich ważniejszych sprawach, które dotyczą osoby lub majątku ubezwłasnowolnionego, umieszczenia w domu opieki, opiekun powinien uzyskiwać zezwolenie (zgodę) sądu opiekuńczego.

Ubezwłasnowolnienie częściowe znajduje zastosowanie gdy nie można stwierdzić, że każda decyzja, podjęta przez osobę chorą, mogłaby ją narazić na niekorzystne skutki.
Osoba  ubezwłasnowolniona częściowo  ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych np.

zawarcia umowy kupna, sprzedaży, zaciągnięcia kredytu itp., dlatego ustanawia się dla niej kuratelę. Oznacza to, że jeśli taka osoba chce zaciągnąć jakieś zobowiązanie, potrzebna jest zgoda jej przedstawiciela ustawowego czyli kuratora.

Zgoda udzielona może zostać przed czynnością, w jej trakcie lub być potwierdzona po jej dokonaniu.

Chory  ma nadal prawo do „zawierania umów należących do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego”. Może także  rozporządzać swoim zarobkiem i dysponować tymi przedmiotami majątkowymi, które kurator oddał jej do swobodnego użytku.  Kurator powinien natomiast uzyskiwać zezwolenia sądu opiekuńczego we wszelkich ważniejszych sprawach.

Kto może być kuratorem lub opiekunem prawnym?
Opiekunem lub kuratorem może zostać osoba pełnoletnia, która korzysta z pełni praw publicznych i nie jest ubezwłasnowolniona.

Kandydat powinien cieszyć się nieposzlakowaną opinią, stanem zdrowia pozwalającym na pełnienie funkcji opiekuna lub kuratora oraz nie może być karany za przestępstwo popełnione umyślnie.

Opiekun prawny lub kurator jest  najczęściej wybierany z kręgu najbliższych członków rodziny. Jednakże może być to także osoba wyznaczona z urzędu.

WAŻNE: Kurator lub opiekun prawny nie będzie mógł samodzielnie:

  • umieścić podopiecznego w domu pomocy społecznej,
  • odrzucić  spadku lub zrzec się dziedziczenia,
  • zaciągnąć lub udzielić pożyczek,
  • dokonywać darowizn,
  • podjąć gotówki z rachunku bankowego.

W powyższych sytuacjach musi on uzyskać dodatkową zgodę sądu opiekuńczego.

Opiekun (kurator) musi składać sądowi sprawozdania dotyczące podopiecznego oraz rachunki z zarządu jego majątkiem. Za swoją pracę otrzymuje wynagrodzenie, chyba że nakład pracy jest nieznaczny lub sprawowanie opieki czyni zadość zasadom współżycia społecznego.

W jaki sposób przeprowadzić ubezwłasnowolnienie i jak długo ono obowiązuje?
By ubezwłasnowolnić daną osobę potrzebne będzie orzeczenie sądu – okręgowego, właściwego dla miejsca zamieszkania,  a nie zameldowania.

Jak przeprowadzić ubezwłasnowolnienie?

Krok 1 : Wystąpienie z wnioskiem o ubezwłasnowolnienie
We wniosku należy zawrzeć:

  • informację o tym, czy występujemy o ubezwłasnowolnienie całkowite czy ubezwłasnowolnienie częściowe,
  • dane osobowe i dokumenty potwierdzające pokrewieństwo,
  • zaświadczenia lekarskie wstępnie poświadczające chorobę danej osoby,
  • informację, czy osoba chora może stawić się w sądzie, czy potrzebne jest przybycie biegłego do domu,
  • prośbę o zwolnienie z opłaty, jeśli nasze finanse na to nie pozwalają na jej uiszczenie (przeczytaj niżej),
  • dołączyć można również dokumentację medyczną potwierdzającą przebieg choroby i leczenia.

Ważne: Lekarz nie ma rozstrzygać o ubezwłasnowolnieniu, ma on tylko uprawdopodobnić, że jest podstawa ku ubezwłasnowolnieniu. Lekarz ma za zadanie napisać rozpoznanie, które wskazuje na zaburzenia czynności psychicznych.
Z wnioskiem wystąpić może:

  • małżonek,
  • krewni w linii prostej (ojciec, matka, dzieci, wnuki),
  • rodzeństwo,
  • przedstawiciel ustawowy.

Krok 2: Złożenie wniosku wraz z dokumentami
Przygotowany wniosek opłacamy i składamy w sądzie okręgowym.

do pobrania: wzór wniosku o ubezwłasnowolnienie

Krok 3: Rozprawa i opinia biegłych
W tym kroku, sąd wyznacza datę rozprawy, podczas której w obecności psychiatrów (biegłych) następuje wysłuchanie osoby chorej.

Jeśli  nie ma możliwości, by osoba chora przyszła do sądu, wtedy trzeba to wskazać we wniosku o ubezwłasnowolnienie.

W takiej sytuacji biegły musi skontaktować się z opiekunem i umówić wizytę domową, podczas której zapozna się z dokumentacją medyczną oraz przeprowadzi jednorazowe badanie chorego.

Orzeczenie o ubezwłasnowolnieniu wydawane jest na czas nieokreślony. Sąd może w każdej chwili uchylić je oraz zmienić z całkowitego na częściowe lub odwrotnie.
Średni czas oczekiwania na rozpatrzenie wniosku to ok. 3-4 miesiące w zależności od miasta.

Ile kosztuje ubezwłasnowolnienie?
Wniosek należy opłacić (40 zł), a także wpłacić zaliczkę na poczet koniecznej w tym postępowaniu opinii biegłych (ok. 500 zł).

Strona, która nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania ze względu na trudną sytuację materialną, może się starać o zwolnienie z tych kosztów.

Stosowny wniosek można umieścić od razu we wniosku o ubezwłasnowolnienie.

W uzasadnieniu wniosku o zwolnienie z opłat należy wskazać, że nie jest się w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania własnego i swojej rodziny.

WAŻNE:

  • w niektórych sądach pobiera się tzw. opłatę stałą za złożenie wniosku w wysokości 100 zł,
  • zawsze zapoznaj się z wymogami dotyczącymi dokumentacji związanej z wnioskiem w sądzie, do którego będziesz go składać, wytyczne mogą różnić się w zależności od miasta,
  • zwykle na stronie internetowej lub bezpośrednio  w danym sądzie można pobrać wzór wniosku o ubezwłasnowolnienie.

Co z majątkiem osoby ubezwłasnowolnionej?
Możliwość swobodnego decydowania opiekuna o majątku osoby pozostającej pod opieką jest bardzo ograniczona nadzorem sprawowanym przez sąd opiekuńczy.

Opiekun powinien uzyskiwać zezwolenie sądu opiekuńczego we wszelkich ważniejszych sprawach, które dotyczą osoby lub majątku osoby pozostającej pod jego opieką. Każda czynność dokonana bez zezwolenia sądu opiekuńczego jest nieważna.

Czy  osoba chora np. na chorobę Alzheimera może nie zgodzić się na ubezwłasnowolnienie?
“Tak, ale zwykle nie będzie to blokowało dalszego postępowania. Bardzo często zdarza się, że te osoby nie zgadzają się, ale sąd nie kieruje się ich zgodą, tylko tym, jak jest naprawdę.

Osoba chora nie ma pełnego wglądu obiektywnego w swoją sytuację i tutaj brak zgody jedynie budzi czujność sądu czy ktoś nie manipuluje. Natomiast jeżeli mamy dokumentację lekarską, rozpoznanie i opinię biegłych, to fakt niezgadzania się nie jest rozstrzygający dla sądu. Brak zgody w żaden sposób nie blokuje ubezwłasnowolnienia” (dr Agnieszka Rybak-Starczak)

Pełnomocnictwo od osoby chorej

Pełnomocnictwo zwykłe
Jeśli opiekujemy się osobą chorą, tracącą samodzielność, starzejącą się, możemy od niej uzyskać pełnomocnictwo do reprezentowania jej interesów.
Do załatwienia większości spraw w czyimś imieniu wystarczy pełnomocnictwo zwykłe (napisane odręcznie lub wypełnione na druku urzędu).

Pełnomocnikiem może być każdy, nie tylko osoba spokrewniona z podopiecznym. Jest tylko jeden wyjątek: pełnomocnikiem w sądzie cywilnymi administracyjnym może być tylko osoba bliska małżonek, rodzeństwo, dzieci, wnuki, prawnuki.

Pełnomocnictwo notarialne
Jest ono konieczne, gdy sprawa dotyczy: kupna, sprzedaży i darowizny nieruchomości, przyjęcia lub odrzucenia spadku, przedłużenia użytkowania wieczystego.

Pełnomocnictwo w instytucjach
Zwykle instytucje takie jak banki, ośrodki pomocy społecznej, poczta, dostawcy energii, gazu itp. oczekują tzw.

pełnomocnictwa zwykłego, czyli pisemnego oświadczenia woli osoby np. starszej o tym, że upoważnia daną osobę do załatwiania spraw w jej imieniu. Można je napisać odręcznie i podpisać.

Część instytucji posiada własne druki i wymaga by korzystać z tych wzorów.

Zdarza się jednak, że np. w służbie zdrowia, bankach itp. niewystarczające jest pełnomocnictwo zwykłe, wtedy konieczne jest okazanie pełnomocnictwa notarialnego.

UWAGA: Jeśli pełnomocnik występuje w imieniu osoby starszej przed urzędem lub sądem, to pełnomocnictwo podlega opłacie skarbowej 17 zł (należy przelać ją na konto danego urzędu
miasta lub gminy, na terenie, której toczy się sprawa).

Opłata skarbowa nie jest wymagana, jeśli pełnomocnikiem jest: małżonek, dziecko, brat lub siostra seniora.

Ile kosztuje pełnomocnictwo notarialne?
Pełnomocnictwo notarialne kosztuje zwykle ok. 30 zł jako pełnomocnictwo do załatwienia jednej sprawy lub 100 zł do kilku (dolicza się 23% VAT). Jeśli notariusz przyjedzie do domu, dopłaca się od 50 zł do 100 zł netto za godzinę jego pracy.

Co w przypadku, gdy chory nie może złożyć podpisu ?
Jeśli chory z różnych przyczyn nie może złożyć odręcznego podpisu, wtedy pobierany jest odcisk palca.

WAŻNE: Warto rozważyć uzyskanie pełnomocnictwa jak najwcześniej. Zabezpiecza nas to np. w sytuacji, gdy stan zdrowia bliskiego nagle się pogorszy, a my będziemy musieli bez zwłoki załatwić jego sprawy.

Jeśli notariusz stwierdzi, iż dana osoba nie jest w pełni władz umysłowych i świadomym kontakcie, powinien odmówić czynności związanych z wystawieniem pełnomocnictwa.

do pobrania: wzór pełnomocnictwa

Leave a Reply

Your email address will not be published.