Rozwód małżonków mających małe dzieci

Rozwód małżonków mających małe dzieciRozwód małżonków mających małe dziecifot. Bacho / / Shutterstock

Rozwody w Polsce trwają latami, a konflikt pomiędzy partnerami odbija się na dzieciach, co skutkuje np. utrudnianiem kontaktów. Dlatego Ministerstwo Sprawiedliwości wraca do pomysłu, by przy rozwodach osób wychowujących małoletnie potomstwo wprowadzić mediację – podaje Prawo.pl.

Projekt MS zakłada, że rozwód lub separację małżonków mających wspólne dzieci ma poprzedzać dobrowolne postępowanie mediacyjne, którego celem jest „pojednanie małżonków, a w braku możliwości pojednania – zawarcie ugody regulującej w szczególności sposób wykonywania władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi, utrzymywanie kontaktów każdego z małżonków z ich wspólnymi małoletnimi dziećmi oraz alimenty pomiędzy nimi lub pomiędzy nimi a ich wspólnymi małoletnimi dziećmi” – cytuje Prawo.pl.

Rodzice się rozstają. Jak uzyskać alimenty na dziecko? Prawnik odpowiada

Prawnicy, mediatorzy w rozmowie z Prawo.pl podkreślają, że w sytuacji konfliktu między stronami i towarzyszących mu emocji, mediacja pozwala na rozpoczęcie rozmowy w sprawach w kwestii rozwodu, ustalenia alimentów czy ustalenia kontaktów rodzica z dziećmi.

Kurator skontroluje sposób utrzymywania kontaktu rodzica z dzieckiem, np. po rozwodzie

„Czasem taka mediacja trwa sześć godzin, czasem kilkanaście, ale ci rodzice potrafią się porozumieć.

Nie zawsze kończy się to ugodą, ale tam, gdzie uda się porozumienie wypracować, to jest duża ulga, bo nie trzeba przeprowadzać całego postępowania sądowego.

Jeśli natomiast się nie uda, to strony idą walczyć w sądzie, bogatsi o doświadczenia z mediacji” – powiedziała Prawu.pl Karolina Wrąbel, adwokat i mediator.

Zdaniem cytowanego przez Prawo.pl mediatora Mariusza Jankowskiego, postępowanie mediacyjne powinno być obowiązkowym elementem w sprawach rozwodowych, przed procedowaniem przez sąd, zwłaszcza że terminy rozpraw są często odległe, a postępowanie rozwodowe może ciągnąć się latami.

Rozwód małżonków mających małe dzieci

Pobierz poradnik bezpłatnie lub kup za 10 zł.Masz pytanie? Napisz na [email protected]

„Spotkanie z niezależnym mediatorem, koniecznie poza budynkiem sądu, może sprawić, że strony zdecydują się na próbę rozwiązania konfliktu w sposób cywilizowany i dostaną możliwość >>wykreowania

Władza rodzicielska po rozwodzie. Poznaj swoje prawa

Zasadnicze rozstrzygnięcie zawarte w wyroku rozwodowym dotyczy stwierdzenia ustania małżeństwa. Sąd jednocześnie podejmuje jednak również inne rozstrzygnięcia – niektóre z urzędu, inne na wniosek.

W pierwszym przypadku sąd ma obowiązek m.in. rozstrzygnąć o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i kontaktach z dzieckiem.

Najważniejsze jest dobro dziecka

Orzeczenie w przedmiocie władzy rodzicielskiej i kontaktów z dzieckiem wymaga wszechstronnego rozważenia przez sąd okoliczności faktycznych danej sprawy, dotyczących zarówno dziecka (dzieci) jak i rodziców. W pierwszej kolejności należy uwzględnić interes (dobro) dziecka i interes społeczny, nie zaś rodziców (por. wyrok SN z 25.08.

1981 r., III CRN 155/81). Sąd bierze pod uwagę osobiste właściwości rodziców, ich kwalifikacje oraz stan emocjonalnej więzi pomiędzy nimi a dzieckiem, uwzględnia wiek dziecka, fakt ewentualnego wychowywania dziecka dotychczas przez jednego z rodziców. W końcu rozstrzyga z uwzględnieniem postulatu wspólnego wychowywania się rodzeństwa.

Porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej

Małżonkowie w toku postępowania rozwodowego mogą przedstawić pisemne porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie. Sąd uwzględni porozumienie, gdy uzna, że jest ono zgodne z dobrem dziecka.

W każdym przypadku rozstrzygnięcie o władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem powinno zostać oparte na wszechstronnej analizie materiału dowodowego, w tym także wspomnianego porozumienia małżonków.

Porozumienie powinno rozstrzygać we wszystkich istotnych sprawach dziecka i obejmować wszystko to, co wchodzi w zakres atrybutów władzy rodzicielskiej. Porozumienie powinno zatem dotyczyć wychowania, kierowania, troski o środowisko materialne dziecka i o jego osobę.

Porozumienie małżonków jest istotnym elementem wpływającym na decyzję sądu w zakresie władzy rodzicielskiej (por. uchwała SN z 05.06.2012 r., III CZP 72/11).

Prawo dziecka do wychowywania przez oboje rodziców

Brak porozumienia nie musi prowadzić automatycznie do innego rozstrzygnięcia niż powierzenie władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom. Przez wzgląd na prawo dziecka do wychowywania przez oboje rodziców, władza rodzicielska co do zasady powinna być pozostawiona obojgu rodzicom.

Wcześniej obowiązujące przepisy umożliwiały sądowi pozostawienie władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom wyłącznie wtedy, gdy złożyli zgodny wniosek i przedstawili porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, a jednocześnie zasadne było oczekiwanie, że będą współdziałać w sprawach dziecka. Po zmianie przepisów (od 29 sierpnia 2015 r.) wyeksponowana została zasada powierzania władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom. Bez względu na rozwód, dziecko powinno w możliwie jak najmniejszym stopniu odczuwać skutki rozwodu rodziców i posiada prawo wychowania przez oboje rodziców.

Tylko zatem porozumienie zgodne z dobrem dziecka będzie podstawą do uznania go przez sąd. Przykładem sytuacji, którą sąd może uznać za niepożądaną dla dziecka, może być postulowane niekiedy wprowadzenie wykonywania władzy rodzicielskiej w sposób naprzemienny.

Prowadzi to zmiany miejsca zamieszkania dziecka i jego środowiska. Taki sposób to raczej rodzice zaspokajają swoje potrzeby, chcąc mieć możliwość takiego samego sprawowania władzy rodzicielskiej.

Pomijają przy tym fakt, że dziecko – podobnie jak dorosły – ma prawo do stabilizacji życiowej.

W miarę możliwości, przed podjęciem decyzji w kwestii wykonywania władzy rodzicielskiej sąd powinien wysłuchać małoletniego co do jego preferencji w kwestii wykonywania władzy rodzicielskiej oraz kontaktów z rodzicami po rozwodzie. Przepisy uzależniają obowiązek wysłuchania małoletniego od jego rozwoju umysłowego, stanu zdrowia, stopnia dojrzałości.

W przypadku małych dzieci wysłuchanie ich nie wchodzi w grę. Pozostawienie władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom albo ograniczenie władzy rodzicielskiej jednego z nich wiąże się z dylematem oceny, które z rodziców ma lepsze predyspozycje wychowawcze, a przede wszystkim, z którym z rodziców dziecko jest bardziej związane.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie władzy rodzicielskiej powinno być definitywne, jednoznaczne i wykonalne.

Wykonywanie władzy rodzicielskiej przez oboje rodziców

Czy dzieci muszą brać udział w sprawie rozwodowej?

Rozstanie nie jest niczym przyjemnym, szczególnie gdy w sprawie pojawiają się wspólne małoletnie dzieci stron. Czy taka sytuacja oznacza, że będą musiały one pojawić się na sali rozpraw? Niekoniecznie, choć wiele w tej kwestii zależy tak naprawdę od rodziców dzieci.

Informacje rozwodowe w sieci

Ludzie czerpią mnóstwo wiedzy z książek i internetu, dotyczy to także aspektów związanych ze sprawami rozwodowymi i uczestnictwem w nich małoletnich dzieci. Małżonkowie posiadający potomstwo często nie wiedzą czy maluchy muszą uczestniczyć w rozprawach. Tak naprawdę istnieje szansa na to, aby uniknąć ciągania dzieci po sądach.

See also:  Zmiana miejsca zamieszkania dziecka i zmiana szkoły

W sieci możemy znaleźć sporą ilość porad i artykułów dotyczących omawianej kwestii. Problem jednak w tym, że nie wszystkie są aktualne i zgodne z obowiązującymi przepisami. Wiele sprawdzonych informacji w tym zakresie można jednak odnaleźć na stronie https://www.adwokatrozwod.pl/ – i to zupełnie za darmo. Portal oferuje:

  • merytoryczne, aktualne pod kątem prawnym i przede wszystkim praktyczne teksty poradnikowe,
  • możliwość zadania pytania i uzyskania indywidualnej odpowiedzi sporządzonej przez doświadczonego adwokata rozwodowego,
  • bazę wiedzy z zakresu prawa rodzinnego, spraw rozwodowych oraz alimentacyjnych

Teksty, które znajdują się na portalu są zrozumiałe i opatrzone prostymi przykładami – zrozumiałymi dla każdego, nawet najbardziej opornego czytelnika.

Dla bardziej zainteresowanych istnieje możliwość uzyskania odpowiedzi na konkretne pytania prawne – każda sprawa ma swój indywidualny charakter, dlatego zawsze bezpieczniej jest skorzystać ze wsparcia wykwalifikowanego prawnika, zwłaszcza gdy chodzi o rozwód.

Dzieci a rozwód rodziców

Uczestnictwo dzieci w sprawie rozwodowej nie jest konieczne, pod warunkiem jednak, że ich rodzice dojdą do porozumienia w kwestii sprawowania władzy rodzicielskiej oraz sposobu utrzymywania osobistych kontaktów.

Jeżeli jednak małżonkowie nie potrafią osiągnąć kompromisu w tej sferze, udział dzieci w postępowaniu sądowym będzie niestety przykrą koniecznością. Sąd co prawda zastosuje szczególne środki mające na celu ochronę dobra dziecka, jednak taka wizyta i tak z pewnością zapadnie na długo w pamięci malucha.

Tak naprawdę to czy dziecko będzie uczestniczyło w rozprawie nie zależy od sądzie lub adwokata reprezentującego daną stronę, a od samych małżonków.

Wypracowane porozumienie co do spraw związanych z opieką nad małoletnim będzie dla sądu wystarczającym argumentem za tym, aby dziecko nie musiało w ogóle przychodzić na rozprawę.

Oczywiście dobry adwokat będzie w stanie przekonać rodziców do tego, aby przynajmniej w tej sferze porzucili wzajemne roszczenia i kłótnie.

Kto potrzebuje wsparcia przy rozwodzie?

Wsparcie przy rozwodzie jest bardzo potrzebne, zwłaszcza gdy w sprawie pojawiają się małe dzieci lub dochodzi do licznych sporów pomiędzy małżonkami. Pomoc jest tym bardziej ważna, gdy dana osoba nie orientuje się w przepisach prawnych, a z sądem nie miała w ogóle do czynienia.

Rozwód może być szybki i tani, nawet jeśli dotyczy z pozoru trudnej sprawy. Aby tego dokonać nie wystarczą same chęci małżonków, choć niewątpliwie one też odgrywają kluczową rolę.

Żeby przeprowadzić sprawny rozwód konieczna jest znajomość przepisów i doświadczenie, które pozwoli wybrać odpowiednią taktykę procesową – tłumaczy adwokat Michał Słomka, prowadzący Kancelarię Adwokacką w Krakowie, partner merytoryczny portalu adwokatrozwod.pl

Nawet jeśli decyzja o rozwodzie nie zapadnie, będziecie Państwo bogatsi o wiedzę, która w przyszłości może pomóc nie tylko Wam, ale także i Waszej rodzinie lub znajomym.

Reakcja dzieci na rozwód rodziców

Drukuj

Rozwód jest sytuacją kryzysową całej rodziny, angażuje nie tylko samych małżonków i ich dzieci, ale także osoby im bliskie. Każda ze stron uczestnicząca w kryzysie rodzinnym, mającym zwykle charakter długotrwały odbiera rozpad rodziny we właściwy dla siebie sposób.

Zaangażowanie dzieci w istniejący konflikt małżeński staje się niejako automatyczne, nawet jeśli postawa każdego z rodziców wobec swoich dzieci jest pozytywna, to sam fakt istnienia konfliktu pomiędzy nimi jest dla dziecka traumatyczny.

Dziecko najczęściej czuje się emocjonalnie związane z obojgiem rodziców, dlatego możliwość a niekiedy potrzeba opowiedzenia się po stronie jednego z nich jest okolicznością, która wyzwala w nim konflikt emocjonalny, poczucie winy, niemocy, braku lojalności.

Pojawia się także lęk przed odrzuceniem, utratą oparcia emocjonalnego i utratą poczucia bezpieczeństwa.

  • Wpływ sytuacji rozwodowej na dziecko uzależniony jest od jego wieku, płci, poziomu rozwojowego, dojrzałości intelektualnej i emocjonalnej.
  • Wymienia się kilka przedziałów wiekowych, w których reakcje dzieci na rozwód rodziców są inne.
  • Dzieci najmłodsze ( od urodzenia do około 3 roku życia)

Charakteryzuje je ścisła relacja z matką. Zachowanie się matki w sytuacji rozwodu, jej ekspresja emocjonalna, postawa wobec otoczenia i własnego dziecka będą miały wpływ na jego zachowanie.

Obserwacje kliniczne dzieci w tym okresie życia wskazują, iż w sytuacji separacji lub rozwodu rodziców częstym objawem jest regresja do wcześniejszych etapów rozwojowych.

Wymienia się tutaj takie zachowania jak powrót do karmienia butelką i używania smoczka, obniżenie poziomu aktywności motorycznej, powrót do wcześniejszych form językowych ( wymawianie pojedynczych, zdrobniałych słów), trudności w treningu toalety, potrzeba ciągłego kontaktu z rodzicem i reagowanie płaczem i krzykiem w sytuacji ich nieobecności. Nasilenie reakcji regresyjnych dziecka jest proporcjonalne do zachowania matki, a przede wszystkim jej rozdrażnienia, napięcia psychicznego, niepokoju i zdenerwowania.

Okres przedszkolny ( od 3 do 5 lat)

Jest to okres egocentrycznej postawy dziecka wobec świata. Spostrzeżenia dziecka, znajdujące odzwierciedlenie w zadawanych pytaniach są bogate w elementy poznawcze i treści emocjonalne. Większość dzieci w tym okresie pozytywnie ocenia swoich rodziców.

Wyobrażeniowy i życzeniowy obraz rodzica ( także nieobecnego) staje się dla dziecka czymś realnym. Nawet wówczas gdy rodzic odszedł i jest stale nieobecny, dziecko wierzy, iż nieobecność ta ma jedynie charakter chwilowy.

W tym okresie rozwojowym istnieje wiele sposobów manifestowania przeżyć emocjonalnych, jakie mogą towarzyszyć sytuacji rozwodowej.

Zalicza się do nich : trudności  w zasypianiu, zaburzenia łaknienia, zaburzenia w aktywności motorycznej, nadmierne uzależnienie od jednego z rodziców, labilność emocjonalna, ataki złości i  agresji wyrażane fizycznie i werbalnie, kierowane najczęściej do rodzeństwa i tego z rodziców, który jest bardziej pobłażliwy.

Istniejące lęki i obawy pobudzają wyobraźnię dziecka i wpływają na jego zachowanie, które zewnętrznie wyrażać się może w postaci nerwowych nawyków takich jak: kręcenie włosów, skręcania i szarpanie ubrania, pochrząkiwanie, ssanie palca, obgryzanie paznokci. Powyższym zachowaniom  mogą towarzyszyć: smutek, obniżony nastrój, płaczliwość, wycofanie się z kontaktów z rówieśnikami, bierność, apatia, utrata aktywności.

Dzieci w młodszym wieku szkolnym ( 6-9 lat)

Dzieci te w porównaniu z dziećmi przedszkolnymi, są bardziej narażone na pojawienie się zaburzeń w rozwoju osobowości. Powszechnymi w tym okresie reakcjami dziecka na rozwód rodziców są wyparcie lub zaprzeczenie sytuacji  a także poczucie, że jest się gorszym od innym, skoro ma się jednego rodzica.

Obserwuje się różnice w sposobie reagowania dziewcząt i chłopców. W odniesieniu do ojca, który pozostawił rodzinę, dziewczęta mogą przyjmować podwójną postawę: pozytywną lub negatywną. Pierwsza z nich wyraża się w waloryzowaniu ojca i podkreślaniu jego cech pozytywnych.

See also:  Spłata kredytu przy rozdzielności majątkowej a podział majątku

Postawa taka może mieć charakter wyraźnie życzeniowy lub wynikać z istnienia pozytywnych i głębokich więzi emocjonalnych z ojcem. Postawa negatywna wyraża się w przyjmowaniu wobec ojca postawy niechętnej, wrogiej, lękowej, często bywa ona efektem identyfikowania się z postawą matki.

Dziewczynka może mieć obraz ojca jako osoby, która sposób szczególny skrzywdziła rodzinę poprzez znęcanie się nad nią, jej zaniedbywanie i opuszczenie. Negatywna ocena ojca może być przyczyną nadmiernego uzależnienia dziecka od matki, a w następstwie tego ograniczenie swojej przyszłej autonomii i niezależności.

Mogą też pojawiać się trudności w nawiązywaniu pozytywnych kontaktów z osobami płci przeciwnej. W odniesieniu do chłopców utrata ojca sprawia, iż zostają oni pozbawieni wzorca dla właściwej identyfikacji związanej z rolą mężczyzny. W tej sytuacji istnieje ryzyko większej zależności od matki i nazbyt mocnej identyfikacji z cechami kobiecymi.

Pojawiające się u chłopców w tym okresie rozwojowym próby uwolnienia się od wpływu matki mogą przybierać postać jawnego buntu i różnych form agresywności. U wielu dzieci ( niezależnie od płci) można stwierdzić pojawienie się postawy wrogości wobec rodzica, z którym dziecko pozostaje i sympatii dla tego, który odszedł.

Większość dzieci pozostaje z matkami, dlatego też one stają się przedmiotem agresji i wrogości i są obarczane winą za odejście ojca. Zmiany w strukturze rodziny i relacjach pomiędzy rodzicami, niezgoda i konflikty w całej rodzinie a w ich następstwie jej rozbicie zakończone separacją lub rozwodem zaburzają obraz rodziny jako całości a także jej wartość i znaczenie.

Reakcją na niepowodzenia rodzinne w tym okresie rozwojowym mogą być: obniżony nastrój, komunikowanie o swoim smutku, poczucie odrzucenia i samotności, niewiara w odwracalność dramatycznej sytuacji, bierność, myślenie negatywne o sobie, utrata poczucia własnej wartości, złość i agresja, drażliwość, zamykanie się w sobie, brak współpracy z innymi.

Pojawia się agresja do rodzica, który pozostał z dzieckiem, a jednocześnie poczucie winy z powodu zachowań agresywnych. Wzrasta niepokój i rozdrażnienie, następuje obniżenie możliwości rozwoju uzdolnień i brak osiągania sukcesów szkolnych. Obawy dziecka w dużym stopniu są odzwierciedleniem jego wyobraźni, a ich treścią jest utrata rodzica, bycie porzuconym, opuszczonym przez oboje rodziców lub jednego z nich.

Późniejszy okres szkolny ( 9-12 lat)

Rozwód rodziców przypadający na ten okres życia dziecka zwiększa znacznie ryzyko wystąpienia zaburzeń w rozwoju osobowościowym. Dzieci boleśnie przeżywają rozwód rodziców między innymi dlatego, iż mają mniejszą zdolność zaprzeczania istniejącej sytuacji, są bardziej świadome rozbicia rodziny i utraty któregoś z nich.

Mają większą zdolność do realistycznego rozumienia sytuacji rozwodowej, ale jednocześnie są narażone na przeżywanie konfliktów wewnętrznych.

Do najbardziej typowych należą konflikty wynikające z rozbieżności jakie istnieją pomiędzy: postawą agresywną wobec rodziców lub jednego z nich a poczuciem przywiązania i miłości do nich, zachowaniem lojalności wobec każdego z rodziców a dostrzeganiem racji istniejącej po stronie któregoś z nich, potrzebą utrzymania bliskiej więzi z każdym z rodziców a lojalnością i posłuszeństwem wobec tego z rodziców, który przejmuje funkcje opiekuńczo- wychowawcze i jest niechętne kontaktom dziecka z drugim rodzicem. Istotne znaczenie w radzeniu sobie z problemami zaczynają odgrywać mechanizmy obronne osobowości: ucieczka w marzenia, poszukiwanie wsparcia w grupach rówieśniczych , ucieczki z domu, poszukiwanie zaspokajania własnych potrzeb poza rodziną. Sposoby te obniżają poczucie zagrożenia i lęku ale nie rozwiązują sytuacji problemowej dziecka. Ze strony rodziców pojawia się ryzyko włączenia dziecka w istniejący pomiędzy nimi konflikt i poszukiwanie w dziecku sojusznika. Częste reakcje emocjonalne to: smutek, wrażliwość, płaczliwość, spostrzeganie siebie jako osoby mniej wartościowej, zaburzone jest kształtowanie systemu wartości, nawiązywanie trwałych i pozytywnych kontaktów z rówieśnikami,  mogą pojawić się trudności szkolne.

Młodzież w okresie adolescencji ( 13-17 lat)

Młodzież przeżywa rozwód swoich rodziców nie mniej boleśnie niż poprzednia grupa dzieci. Jednak w porównaniu z wcześniejszym okresem rozwojowym, poziom dojrzałości osobowości i sfery poznawczej jest wyższy. W związku z tym także ocena konfliktu pomiędzy rodzicami staje się bardziej realistyczna.

Wzrasta zdolność do krytycznej oceny sytuacji i utrzymania dystansu wobec rodziców i ich problemów. Sprzyja temu między innymi zaangażowanie dorastającej młodzieży w zdarzenia, które dzieją się poza ich środowiskiem rodzinnym – udział w życiu społecznym, szkolnym, nawiązywanie przyjaźni.

Jednocześnie jednak nie znajdując oparcia we własnej, skłóconej rodzinie poszukuje wsparcia na zewnątrz co może prowadzić zarówno do pozytywnych jak i negatywnych skutków.

Konflikt małżeński może powodować szybie usamodzielnianie się młodzieży poprzez zdobywanie niezależności materialnej i emocjonalnej,  może jednak także prowadzić do zachowań związanych z przestępczością indywidualną i organizowaną ( gangi młodzieżowe), wczesną inicjacją seksualną, prostytucją, alkoholizmem, narkomanią.

Spora grupa młodzieży z tych rodzin wyraża niechęć do zawierania związku małżeńskiego, rodzina nie jest dla nich miejscem dającym poczucie bezpieczeństwa i możliwości rozwoju osobistego. Dominuje niewiara w możliwość budowania trwałych więzi opartych na wzajemnej miłości, zaufaniu i poszanowaniu.

Pomoc w zmaganiu się z sytuacją rozwodową.

Momentem dramatycznym w rodzinach w trakcie rozwodu jest podejmowanie walki o własne dziecko/ dzieci. Niekiedy trudno jest określić czy wynika ona z zainteresowania losem dziecka i jest wyrazem troski i więzi emocjonalnej, czy też jest jedynie formą manipulacji w celu uzyskania akceptacji społecznej.

Niezależnie od motywów jakimi kierują się rodzice, to dziecko ponosi bolesne skutki ich działań- podlega różnym formom nacisku, presji, przemocy i szantażu ze strony rodziców lub jednego z nich, staje się przedmiotem przetargu nie mając możliwości wypowiedzenia swojego stanowiska, jest karane za miłość, którą odczuwa do rodziców. Ograniczanie możliwości kontaktu z jednym z rodziców może wyzwalać w dziecku lęk i poczucie obawy przed odrzuceniem, może też prowadzić do nie ujawniania swoich prawdziwych pozytywnych uczuć wobec któregoś z rodziców z powodu obawy przed karą moralną, psychiczną lub fizyczną.

Trudny jest też kontakt dziecka z rodzicem, który zamieszkał oddzielnie: pojawia się nieśmiałość, skrępowanie, powierzchowność podejmowanych rozmów, sztuczna atmosfera towarzysząca spotkaniom, brak głębszego zainteresowania obu stron.

Rozbicie rodziny poprzez rozwód jest dla wielu osób najbardziej bolesnym doświadczeniem życiowym. Pojawiający się kryzys wymaga wielostronnego wsparcia zarówno dla małżonków jak i ich dzieci.

  1. Ważne jest :
  2. – wytworzenie w dziecku poczucia, iż dla swoich rodziców jest ono nadal najważniejsze i ma nieograniczoną możliwość kontaktowania się z każdym z nich
  3. – przekonanie dziecka o rozłączności problemów małżeńskich od spraw rodzicielskich
  4. – przedstawienie mu pozytywnego obrazu drugiego rodzica i nie deprecjonowanie jego wartości
See also:  Ustanowienie rozdzielności majątkowej z datą wsteczną

W okresie separacji i rozwodu ważne jest przedstawienie przez rodziców sytuacji małżeństwa i istniejącego w nim kryzysu odpowiednio do potrzeb i wieku dziecka.

Celem rozmowy z dzieckiem jest doprowadzenie do tego, aby zrozumiało decyzję swoich rodziców odnośnie rozwodu i nie musiało obarczać siebie winą za ich niepowodzenia, ani też doświadczać lęku przed odrzuceniem przez rodziców oraz poczucia braku lojalności wobec nich.

Rodzinom rozbitym potrzebna jest profesjonalna pomoc, która ma doprowadzić do uznania przez rodziców konieczności dialogu i współpracy w zakresie oddziaływań opiekuńczo-wychowawczych nad własnymi dziećmi. Również sami małżonkowie wymagają wsparcia w zmaganiu się z sytuacją rozwodową tak, aby była ona jak najmniej bolesna.

Opracowanie: V. Magdalena Baranowska- psycholog ( na podstawie „ Psychologiczna analiza reakcji rodziców i ich dzieci w sytuacji rozwodowej” S. Steuden  w:  WYBRANE ZAGADNIENIA Z PSYCHOLOGII KLINICZNEJ DZIECI I MŁODZIEŻY pod red. Elżbiety Januszewskiej.

Podczas rozwodu chroń swoje dzieci!

W ostatnich latach obserwujemy wokół siebie coraz więcej przypadków rozpadu rodziny, wzrastającą liczbę rozwodów i rozstań małżonków. Nierzadko konsekwencje decyzji dorosłych ponoszą też dzieci, postawione przed faktem dokonanym, nie mające wpływu na tę sytuację.

Źródło: iHemera

W ostatnich latach obserwujemy wokół siebie coraz więcej przypadków rozpadu rodziny, wzrastającą liczbę rozwodów i rozstań małżonków. Nierzadko konsekwencje decyzji dorosłych ponoszą też dzieci, postawione przed faktem dokonanym, nie mające wpływu na tę sytuację.

Niejednokrotnie zanim dojdzie do rozwodu w sensie prawnym, czyli rozwiązania małżeństwa, przez wiele miesięcy, a czasem nawet lat, trwa i pogłębia się kryzys związku.

Potęgująca się wzajemna niechęć, a nawet nienawiść, emocjonalna obojętność, brak kontaktu, złośliwości, oskarżanie – z pewnością nie są wzorcem życia rodzinnego.

Gdy małżeństwo trwa, a zerwane są więzi emocjonalne między rodzicami, cierpią na tym dzieci, ponosząc konsekwencje ich zachowań.

Funkcjonowanie dziecka w rodzinie, w której wzrasta z miesiąca na miesiąc wzajemna wrogość, niesie za sobą dużo większe negatywne skutki psychiczne niż rozwód rodziców.

Czy wynika z tego, że rozwód tajemniczo uleczy tę sytuację? Czy gdy jest bardzo źle, to jest to jedyne dobre rozwiązanie? Warto przede wszystkim zwrócić uwagę, że postawiona wyżej hipoteza o tym, że rozwód jest lepszy dla dziecka od sytuacji kontynuowania małżeństwa, które jest tylko formalne, dotyczy jedynie sytuacji, w jakich małżonkowie rozstają się w sposób świadomy, pokojowy, nie generując kolejnych żali i niechęci do siebie.

Na ogół jednak dzieje się inaczej. Kryzys, z którym nic się nie robi przez lata, w trakcie sprawy rozwodowej jeszcze bardziej się pogłębia.

Gdy trzeba przejść czas zmian, ułożyć sobie życie na nowo, okazuje się, że nie jest łatwo wyzwolić się z pielęgnowanego w sobie przez długi czas poczucia krzywdy, żalu, zawiedzionych nadziei, urażonej godności.

Łatwo wtedy o wzmocnienie negatywnych postaw, oskarżeń wobec małżonka, upatrywania jedynie w nim przyczyn rozstania, wymierzania mu kar itd.

Sprzyja temu proces rozwodowy, w którym sąd ma orzec o winie co do rozpadu związku. Toczy się bowiem wtedy walka o to, aby udowodnić drugiej stronie, że przyczyniła się do rozpadu rodziny i obronić swój własny wizerunek.

Agresja, wzajemne ataki, wrogość, branie odwetu itp. stają się siłą niszczącą nie tylko dwoje ludzi, którzy kiedyś przecież kochali się bardzo, ale też ich dzieci.

Można więc sformułować kolejny wniosek: nie tyle sam fakt rozwodu rodziców, ile to, co dzieje się wokół procesu rozstania, staje się zagrożeniem dla dziecka.

Zmiany w Kodeksie Rodzinnym i Opiekuńczym, które weszły w życie z dniem 13 czerwca 2009 roku na mocy ustawy stanowią o konieczności wypracowania porozumienia pomiędzy rodzicami w przypadku, gdy oboje chcą zachować pełną władzę rodzicielską. Sąd, orzekając o rozwodzie czy separacji, wymaga od rodziców wypracowania wzajemnie akceptowalnego porozumienia co do opieki i wychowania dzieci. Może ono być przygotowane samodzielnie, lub w drodze mediacji.

Udział bezstronnego i neutralnego mediatora w procesie uzgadniania planu opieki rodzicielskiej wskazany jest szczególnie w tych przypadkach, gdy konflikty nasilają się i bezpośrednie rozmowy nie są możliwe.

Pomaga on stronom zapanować nad emocjami, skupić się na tym, co jest ważne i potrzebne dziecku w tej sytuacji.

O tym bowiem często zapominają rozwodzący się małżonkowie, że ich dziecko wraz z nimi doświadcza tej skomplikowanej sytuacji życiowej.

Duże zmiany, przebiegające niejednokrotnie bardzo burzliwie, nieprzewidywalne decyzje rodziców, trudne rozmowy lub ich brak, agresywne zachowania związane z wysokim poziomem niewygodnych emocji, niejednokrotnie cierpienie – taki obraz rozpadu rodziny ma dziecko.

Niestety dorośli rzadko wtedy zastanawiają się nad tym, jak wygląda to z jego perspektywy. Podejmując decyzję o rozwodzie przede wszystkim zaabsorbowani są swoimi sprawami, zapominając o tym, że właśnie wtedy w sposób szczególny powinni się nad swoim dzieckiem pochylić.

Okoliczności i czas wielu zmian dla dziecka, wymagają od rodziców zrozumienia jego uczuć i potrzeb.

W tej często dramatycznej dla niego sytuacji, zostają przecież zachwiane podstawy jego egzystencji, w związku z rozpadem rodziny traci ono poczucie bezpieczeństwa, niezbędne do normalnego funkcjonowania i rozwoju.

Niestety życie pokazuje, że tylko nieliczni rozstający się małżonkowie myślą o rozwodzie w sposób dojrzały i odpowiedzialny. Najczęściej mamy do czynienia z narastaniem konfliktów po rozstaniach, eskalujących w trakcie przeprowadzania rozwodu.

Mało kto z rodziców wtedy zauważa, że walczą nie tylko przeciw sobie, ale też przeciw własnym dzieciom. Niejednokrotnie tak zapamiętale spierają się o prawo do sprawowania bezpośredniej pieczy nad dzieckiem, że zapominają o nim samym.

Czyżby stwierdzenie, że najważniejsze jest dobro dziecka, traciło w ten sposób w dzisiejszych czasach swoje ważne znaczenie?

Alicja Krata – mediator; trener, coach; prezes Zarządu Fundacji Mediare: Dialog-Mediacja-Prawo; założycielka Szkoły Miłości, w ramach której prowadzi treningi indywidualne oraz warsztaty dla osób i par, które chcą budować dobre relacje, dialog i współpracę, tworzyć szczęśliwe związki.

Oceń jakość naszego artykułu:Twoja opinia pozwala nam tworzyć lepsze treści.

WP Kobieta na:

Leave a Reply

Your email address will not be published.