Wyjazd matki z dzieckiem do partnera do Niemiec

Mieszkam obecnie w Niemczech, a moja narzeczona w Polsce. Chciałbym, żeby do mnie przyjechała na stałe.

Problem w tym, że ma małoletnie dziecko i nie wiemy, czy ojciec dziecka wyrazi zgodę na wyjazd za granicę. Oboje rodzice posiadają na równi prawa do dziecka.

Jak wygląda ta sprawa z prawnego punktu widzenia? Czy na wyjazd dziecka do Niemiec potrzebujemy zgody sądu? Dodam, że ojciec dziecka porzucił rodzinę.

Zgodnie z art. 26 § 2 Kodeksu cywilnego (K.c.), jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Jeżeli dziecko nie przebywa stale u żadnego z rodziców, jego miejsce zamieszkania określa sąd opiekuńczy.

Miejsce pobytu dziecka należy do istotnych spraw dziecka. Jako iż ustawodawca wskazuje, iż o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie, to jednak w przypadku braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy. Jak podnosi się w literaturze przedmiotu „przepis ten wiąże się z treścią art.

93 § 1, z którego wynika, że zasada przynależności władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom nie oznacza wspólnego jej przysługiwania, tj. aby akty wykonywania tej władzy rodzice mogli podejmować tylko razem. Art. 97 § 1 wyjaśnia, że w zasadzie każde z rodziców władzę rodzicielską wykonuje osobno.

Ważny wyjątek od tej zasady, co należy podkreślić, wynika z § 2 stanowiącego, że o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie” (Sychowicz Marek, Ciepła Helena, Kalus Stanisława, Czech Bronisław, Domińczyk Tadeusz, Piasecki Kazimierz (red.), Kodeks rodzinny i opiekuńczy.

Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, (wydanie III), s. 960).

Rozstrzygnięcie o istotnych sprawach dziecka, co do których brak porozumienia pomiędzy rodzicami, może nastąpić dopiero po umożliwieniu rodzicom złożenia oświadczeń woli, chyba że wysłuchanie ich byłoby połączone z nadmiernymi trudnościami.

Podstawę prawną wniosku stanowi przepis art. 97 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (K.r.o.) oraz art. 582 K.p.c. Właściwy wyłącznie jest sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania osoby, której postępowanie ma dotyczyć.

Innymi słowy, złożenie wniosku na podstawie art. 97 § 2 K.r.o. winno nastąpić w sądzie rejonowym właściwym dla miejsca zamieszkania dziecka.

Wniosek o rozstrzygnięcie o istotnych sprawach dziecka podlega opłacie sądowej w wysokości 40 zł.

Podsumowując tę część wywodów stwierdzić należy, iż zgoda ojca na wyjazd dziecka za granicę jest w opisanej przez Pana sytuacji konieczna. Jeżeli ojciec dziecka nie wyrazi zgody na wyjazd, matka dziecka winna złożyć do sądu wniosek o rozstrzygnięcie o istotnych sprawach dziecka, czyli o wydanie wyroku zastępującego zgodę ojca na wyjazd dziecka.

Zgodnie z art. 97 § 2 K.r.o. o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie; w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy. Rozstrzygnięcie o miejscu pobytu dziecka jest rozstrzygnięciem o istotnej sprawie dziecka (art. 582 K.p.c.

), a nie rozstrzygnięciem o pozbawieniu lub ograniczeniu władzy rodzicielskiej, nawet w sytuacji, w której brak porozumienia rodziców w tej kwestii stanowi główne zarzewie konfliktu (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt III CZP 21/12).

Sprawa o wyrażenie przez sąd opiekuńczy zgody zastępującej oświadczenie woli jednego z rodziców w postępowaniu o wydanie paszportu małoletniemu dziecku jest sprawą z zakresu prawa opiekuńczego.

Występując z wnioskiem o wyrażenie zgody na wyjazd zasadnym byłoby złożenie wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego lub dowodu z opinii biegłego psychologa dziecięcego na okoliczność jakie relacje łączą dziecko z ojcem, a także jak dziecko reaguje na Pana, czyli nowego partnera matki dziecka. Powyższe okoliczności sąd będzie brał pod uwagę, jeżeli wiek dziecka, a przede wszystkim jego stopień rozwoju emocjonalnego pozwoli na stwierdzenie, że wola dziecka jest zgodna z jego wewnętrznymi oczekiwaniami, a Pan ani matka dziecka w żaden sposób nie buntuje dziecka przeciwko ojcu. Argumentem przemawiającym za zasadnością udzielenia zgody jest wykazanie, że ojciec dziecka nie interesuje się dzieckiem, nie łoży regularnie lub w ogóle na jego utrzymanie, nie realizuje prawa do kontaktów. Proszę zatem spisać sobie negatywne zachowania ojca dziecka, a w szczególności nierealizowanie obowiązków, które na ojcu spoczywają.

W pierwszej kolejności każdy rodzic zobowiązany jest do szacunku i wspierania dziecka (art. 87 K.r.o.). Władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw (art. 95 § 1 K.r.o.).

Istotnym jest jednak, aby władza rodzicielska była wykonywana zgodnie z dobrem dziecka i interesem społecznym. Władza obejmuje jednak nie tylko element wychowawczy, ale także zarządczy, odnoszący się do majątku dziecka. Rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim.

Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotowywać je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa odpowiednio do jego uzdolnień (art. 96 § 1 K.r.o.). Rodzice obowiązani są sprawować z należytą starannością zarząd majątkiem dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską (art. 101 § 1 K.r.o.).

Niezależnie od władzy rodzicielskiej rodzice oraz ich dziecko mają prawo i obowiązek utrzymywania ze sobą kontaktów.

Każde tego rodzaju nienależyte zachowanie ze strony ojca dziecka, skutkować będzie korzystnie dla matki dziecka.

Wyraźnie jednak podkreślić należy, iż sąd będzie z urzędu badał, czy dziecko będzie miało u Pana w Niemczech należyte warunki mieszkaniowe.

Zasadnym byłoby przedstawienie umowy najmu mieszkania lub aktu wskazującego na prawo własności i zaświadczenie o zatrudnieniu i osiąganych dochodach.

Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej  ▼▼▼

Odpowiedzialność rodzicielska, opieka nad dzieckiem i prawo do odwiedzin po rozstaniu rodziców – Your Europe

Na tej stronie

Ostatnio sprawdzono: 06/05/2022

Jako rodzic odpowiadasz za wychowanie swoich dzieci, ich edukację i majątek. Masz także prawo do występowania w charakterze ich przedstawiciela prawnego.

We wszystkich krajach UE tzw. władzę rodzicielską nad dzieckiem sprawuje automatycznie matka, a także pozostający w związku małżeńskim ojciec. W większości przypadków rodzice wspólnie sprawują władzę rodzicielską.

Jednak zasady określające, czy takie prawa i obowiązki ma ojciec niebędący w związku małżeńskim, różnią się zależnie od kraju.

Sprawdź, jakie przepisy obowiązują w wybranym kraju:

Wybierz kraj:

  • Austriaatpl
  • Belgiabepl
  • Bułgariabgpl
  • Chorwacjacrpl
  • Cyprcypl
  • Czechyczpl
  • Daniadken
  • Estoniaeepl
  • Finlandiafipl
  • Francjafrpl
  • Niemcydepl
  • Grecjagrpl
  • Węgryhupl
  • Irlandiaiepl
  • Włochyitpl
  • Łotwalvpl
  • Litwaltpl
  • Luksemburglupl
  • Maltamtpl
  • Niderlandynlpl
  • Polskaplpl
  • Portugaliaptpl
  • Rumuniaropl
  • Słowacjaskpl
  • Słoweniasipl
  • Hiszpaniaespl
  • Szwecjasepl

Masz więcej pytań?

Każdy kraj UE stosuje swoje własne przepisy regulujące kwestie opieki i prawa do odwiedzin. Przepisy krajowe określają:

  • kto uzyska prawo do opieki nad dzieckiem
  • czy rodzice będą sprawować opiekę wspólnie, czy też prawo do opieki uzyska tylko jedno z nich
  • kto będzie podejmować decyzje dotyczące edukacji dziecka
  • kto będzie zarządzał majątkiem dziecka itp.

Wszystkie kraje UE respektują prawo dzieci do osobistej relacji i bezpośredniego kontaktu z obojgiem rodziców, nawet w sytuacji, gdy mieszkają oni w różnych krajach.

W przypadku rozwodu lub separacji ważne jest ustalenie, czy dzieci będą mieszkać z jednym z rodziców, czy z obojgiem na przemian. Ty i Twój były partner możecie dążyć do obopólnej zgody.

Postępowanie sądowe w sprawie opieki nad dzieckiem i prawa do odwiedzin

Jeśli nie możesz dojść do porozumienia z byłym partnerem co do opieki nad dzieckiem lub prawa do odwiedzin, prawdopodobnie zdecydujesz się wnieść sprawę do sądu.

W sytuacjach, kiedy w grę wchodzi więcej niż jeden kraj (np. jeśli rodzice nie mieszkają w tym samym kraju), sprawy dotyczące władzy rodzicielskiej rozpatruje sąd znajdujący się w kraju, w którym dziecko przeważnie mieszka.

Jeśli wyraźnie uzgodnisz to z byłym partnerem, sąd wydający orzeczenie w sprawie rozwodu rozstrzygnie również związane z rozwodem kwestie władzy rodzicielskiej.

Mając na uwadze dobro dziecka, sąd wyda orzeczenie o prawie do opieki nad dzieckiem i prawie do odwiedzin oraz wyznaczy miejsce zamieszkania dziecka.

Uznawanie i wykonywanie orzeczeń

  • Orzeczenia sądu w sprawie władzy rodzicielskiej wydane w jednym z krajów UE są uznawane we wszystkich krajach UE bez żadnych dodatkowych formalności.
  • Wykonanie tych orzeczeń ułatwia ujednolicona procedura.
  • Sprawdź, jak przebiega uznawanie i wykonywanie orzeczeń dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej w innych krajach UE.
  • W konkretnej sytuacji odpowiednie działania pomogą podjąć organy centralne zajmujące się kwestiami związanymi z władzą rodzicielską. Wyszukaj centralny urząd odpowiedzialny za sprawy małżeńskie i odpowiedzialność rodzicielską

Wyjątek – Dania

Unijne przepisy w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej (np. jurysdykcji czy uznawania i egzekwowania orzeczeń) nie obejmują Danii.

Europejski portal e-sprawiedliwość – Legalne wywiezienie dziecka za granicę

Z istoty władzy rodzicielskiej wynika zasada jej wspólnego, dwuosobowego wykonywania przez oboje rodziców. Zasadę te wyraża art. 97 § 2 polskiego kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej: krio), który stanowi, że w sprawach istotnych dla dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie, w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.

See also:  Zmiana nazwiska dzieci w Wielkiej Brytanii

Tylko w sprawach dla dziecka mniej istotnych, każdy z rodziców podejmuje decyzje samodzielnie, bez konieczności przeprowadzania konsultacji  i uzyskania akceptacji ze strony drugiego rodzica.

Sądy polskie w swoim orzecznictwie wyjazd dziecka za granicę, zarówno na pobyt stały jak i czasowy, a nawet w celu spędzenia wakacji zaliczyły do kategorii spraw istotnych.

  • W świetle art. 97 § 2 krio jeden z rodziców może wywieźć dziecko za granicę bez zgody drugiego rodzica, tylko w sytuacji, gdy drugi rodzic:
  • a) został pozbawiony władzy rodzicielskiej nad dzieckiem na podstawie postanowienia sądu polskiego (art. 111 krio);
  • b) władza rodzicielska drugiego rodzica została zawieszona na mocy postanowienia sądu polskiego (art. 110 krio);

c) ma ograniczoną władzę rodzicielską nad dzieckiem (art. 109 krio). O sposobie ograniczenia władzy rodzicielskiej decyduje sąd stosując taki środek, który najlepiej zabezpieczy dobro dziecka. W szczególności, ograniczenie władzy rodzicielskiej może np.

pozbawić rodzica prawa do współdecydowania o istotnych sprawach dziecka lub o niektórych spośród nich. Jeśli takie orzeczenie pozbawia rodzica możliwości współdecydowania np.

o miejscu zwykłego pobytu dziecka, to nie będzie on mógł sprzeciwić się zmianie miejsca zwykłego pobytu dziecka w Polsce na miejsce zwykłego pobytu za granicą.

d) uprawnienia i obowiązki rodziców względem dziecka mogą ulec zmianie wskutek wyroku wydanego w sprawie o rozwód (art. 58 § 1 i 1a krio),  o unieważnienie małżeństwa (art. 58 § 1 w związku z art. 21 krio) oraz o separację (art. 61(3) § 1 krio). Dotyczy to także postanowień wydanych w sprawie o ustalenie ojcostwa (art.

93 § 2 krio), w sprawie o zmianę orzeczenia o władzy rodzicielskiej i sposobie jej wykonywania zawartego w wyroku o rozwód, separację, unieważnienie małżeństwa albo ustalającym pochodzenie dziecka (art. 106 krio) i w sprawie o powierzenie wykonywania władzy rodzicielskiej jednemu rodzicowi, gdzie rodzice nie mieszkają razem (art. 107 § 1 i 2 krio).

W szczególności sąd może w takich sprawach powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców ograniczając to prawo drugiemu rodzicowi do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka.

Jeśli sąd rozwodowy orzeknie o przekazaniu wykonywania władzy rodzicielskiej jednemu rodzicowi a ograniczy wykonywanie tej władzy drugiemu z nich, to wprawdzie takie orzeczenie nie oznacza pozbawienia drugiego rodzica władzy rodzicielskiej nad dzieckiem, ale drugi rodzic może realizować uprawnienia i obowiązki tylko w takim zakresie, w jakim przyzna mu je sąd.

Jeśli sąd nie przyzna uprawnienia drugiemu rodzicowi do współdecydowania o miejscu zamieszkania dziecka, to zasadniczo o miejscu tym decyduje samodzielnie rodzic, któremu powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej (patrz jednak punkt drugi).

e) zgoda drugiego rodzica nie będzie również potrzebna, gdy zostanie on pozbawiony uprawnienia do współdecydowania o zmianie miejsca pobytu dziecka na podstawie orzeczenia sądu zagranicznego, uznanego w Polsce.

2 W jakich okolicznościach zgoda drugiego rodzica jest niezbędna dla wywiezienia dziecka do innego państwa?

Zgoda drugiego rodzica jest niezbędna we wszystkich przypadkach nie wymienionych w punkcie poprzednim. Chodzi tu o tego typu sytuacje, gdy rodzic ma pełnię władzy rodzicielskiej, alby gdy wprawdzie ograniczono mu te władzę ale nie pozbawiono go uprawnienia do współdecydowania o miejscu pobytu dziecka.

Polska judykatura idzie pod tym względem jeszcze dalej. Jak bowiem wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10.11.1971 r.

w sprawie III CZP 69/71 na wyjazd za granicę na pobyt stały małoletniego wraz z jednym z rodziców, któremu w wyroku rozwodowym powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej, potrzebne jest zezwolenie sądu opiekuńczego, jeżeli drugi z rodziców, któremu powierzono nadzór nad wychowaniem dziecka, nie złożył oświadczenia wyrażającego zgodę na wyjazd dziecka.

Zatem, w sytuacji gdy sąd np. w sprawie rozwodowej nie przyznał drugiemu rodzicowi prawa do współdecydowania o miejscu zwykłego pobytu dziecka, to jednak w świetle tego orzeczenia ten drugi rodzić może dochodzić powrotu dziecka, gdyby nie mógł z powodów faktycznych realizować swych uprawnień w zakresie kontaktów z dzieckiem. W postanowieniu z 6.03.1985 r.

w sprawie III CRN 19/85 Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że wyjazd dziecka za granicę w celu spędzenia tam wakacji, jako należący do istotnych spraw dziecka wymaga zgody obojga rodziców, wykonujących władzę rodzicielską, a w braku takiej zgody orzeczenia sądu opiekuńczego.

3 W jaki sposób można zgodnie z prawem wywieźć dziecko do innego państwa, jeżeli drugi rodzic nie udziela zgody na wywiezienie dziecka do innego państwa, mimo że jest to konieczne?

W przypadku, którego dotyczy pytanie trzecie nieodzowne jest wystąpienie do sądu opiekuńczego w Polsce o wydanie zastępczej zgody na wyjazd dziecka za granicę. O udzielenie takiej zgody może wystąpić rodzic, który nie został pozbawiony władzy rodzicielskiej lub którego władza rodzicielska nie została zawieszona.

Wniosek może być złożony w sądzie przez samego wnioskodawcę; w tego rodzaju sprawach polskie prawo nie przewiduje tzw. przymusu adwokackiego.

Właściwym rzeczowo do rozpoznania takiego wniosku jest sąd rejonowy – wydział rodzinny i nieletnich jako sąd pierwszej instancji, a właściwym miejscowo jest sąd w którego okręgu dziecko ma miejsce zamieszkania lub w którym przebywa.

4 Czy do tymczasowego wywiezienia dziecka (np. na wakacje, w celach związanych z opieką medyczną itd.) oraz wywiezienia dziecka na stałe mają zastosowanie te same zasady? Jeżeli dotyczy, proszę przedstawić właściwe formularze zgody

Jak o tym wspomniano powyżej również krótkotrwały wyjazd zagraniczny dziecka wymaga zgody drugiego rodzica.

W Polsce nie są w używane formularze do wyrażenia zgody na wyjazd dziecka za granicę (stały lub czasowy). Wyrażenie zgody może zatem nastąpić w dowolnej formie.

Wydaje się jednak, że ze względów dowodowych w ewentualnym postępowaniu o powrót dziecka opartym na Konwencji haskiej z 1980 r. wskazane byłoby uzyskanie zgody w formie pisemnej.

W sporządzeniu takiej zgody może być przydatna pomoc polskiego adwokata, radcy prawnego lub notariusza.

Sprowadzanie członków rodziny

Obywatele niemieccy lub obywatele krajów nienależących do UE, którzy posiadają zezwolenie na pobyt lub zezwolenie na osiedlenie, mogą sprowadzić do Niemiec członków swoich rodzin. Procedura ta nosi nazwę „Familiennachzug”.

Aby móc wjechać na terytorium Niemiec, członkowie rodzin potrzebują wizy; aby móc pozostać w Niemczech na dłużej, niezbędne jest zezwolenie na pobyt.

Procedura sprowadzania członków rodziny jest ograniczona do małżonków (lub zarejestrowanych partnerów) oraz wspólnych niepełnoletnich dzieci lub – w przypadku osób niepełnoletnich mieszkających w Niemczech – do ich rodziców. Pozostałych członków rodziny, np. wujków, ciotki lub dziadków, można sprowadzić wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach.

W kwestii obywateli UE mieszkających w Niemczech obowiązują szczególne (korzystniejsze) przepisy dotyczące sprowadzania członków rodziny. Jeśli obywatel UE posiada prawo do swobodnego przemieszczania się (np.

jako pracownik lub osoba prowadząca działalność gospodarczą) i jego małżonek/małżonka chce przyjechać lub sprowadzić się wspólnie z partnerem do Niemiec, wówczas jemu/jej również przysługuje prawo do swobodnego przemieszczania się. Małżonek/małżonka nie potrzebuje ani wizy, ani zezwolenia na pobyt.

Taka sama zasada obowiązuje w odniesieniu do małżonków lub partnerów pozostających w zarejestrowanym związku partnerskim, niebędących obywatelami UE.

Co muszę zrobić, aby sprowadzić małżonka/małżonkę lub członka rodziny?

Aby tego dokonać, członek rodziny, który mieszka za granicą, powinien złożyć wniosek o wizę w niemieckiej placówce zagranicznej (ambasadzie/konsulacie) w kraju, w którym ma miejsce stałego pobytu (w którym przebywa legalnie od co najmniej sześciu miesięcy). Ważne jest przy tym, aby wniosek wizowy został złożony w związku z faktycznie planowanym celem pobytu, czyli nie jako np. wiza turystyczna.

Wniosek wizowy rozpatrują wspólnie placówka zagraniczna i urząd ds. cudzoziemców w miejscu zamieszkania partnera, który już mieszka w Niemczech.

Musi zostać przy tym spełniony szereg wymagań ogólnych:

  • członek rodziny, który chce się sprowadzić do Niemiec, musi przedłożyć ważny paszport;
  • tożsamość danej osoby musi zostać potwierdzona (zazwyczaj odbywa się to na podstawie paszportu);
  • osoba, do której chce się sprowadzić członek rodziny, musi wykazać dostateczne dochody, aby zapewnić utrzymanie sprowadzonej osoby bez konieczności pobierania zasiłków socjalnych;
  • nie może istnieć tak zwany „Ausweisungsinteresse” (interes deportacji); w szczególności oznacza to, że członek rodziny, który chce się sprowadzić, nie może mieć na swoim koncie czynów karalnych oraz nie może zagrażać bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu w Niemczech.

Członek rodziny, który już mieszka w Niemczech, musi posiadać zezwolenie na pobyt lub zezwolenie na osiedlenie (lub mieć obywatelstwo niemieckie).

Jeśli związek małżeński nie został zawarty w kraju rodzinnym, partner mieszkający w Niemczech musi posiadać zezwolenie na pobyt przez dwa lata, zanim będzie mógł sprowadzić swojego małżonka / swoją małżonkę.

Sprowadzenie członka rodziny w trakcie procedury azylowej jest niemożliwe, ponieważ w tym czasie nie jest wydawane zezwolenie na pobyt. Również osoby posiadające zgodę na pobyt tolerowany nie mogą sprowadzać członków rodziny.

Zasadniczo członek rodziny, który już mieszka w Niemczech (jeśli nie ma obywatelstwa niemieckiego), musi posiadać dostateczne warunki mieszkaniowe, przy czym wymagania w tym zakresie nie są zbyt wysokie.

Dodatkowe wymagania są uzależnione od tego, czy ma zostać sprowadzony małżonek/małżonka czy dzieci:

See also:  Alergia u dzieci jako powód do zmiany kontaktów z rodzicem

Aby móc sprowadzić małżonka/małżonkę, musi być zawarty prawomocny związek małżeński (w przypadku par homoseksualnych: zarejestrowany związek partnerski). Formalne zawarcie związku małżeńskiego jest jednak niewystarczające.

Konieczne jest, aby małżonkowie faktycznie chcieli prowadzić wspólnotę małżeńską opartą na wzajemnej odpowiedzialności. W przypadku fikcyjnych małżeństw, gdy małżonkowie nie są zainteresowani wspólnotą małżeńską, wizy nie są wydawane.

Podejrzenie fikcyjnego małżeństwa często następuje wówczas, gdy między małżonkami istnieje duża różnica wieku lub gdy przed zawarciem małżeństwa prawie się nie znali. Wizy nie są wydawane również w przypadku podejrzenia, że partnerzy zostali zmuszeni do zawarcia związku małżeńskiego.

Nawet jeśli w kraju pochodzenia dozwolona jest poligamia, istnieje możliwość sprowadzenia wyłącznie małżonka/małżonki z pierwszego małżeństwa.

Każdy z małżonków musi mieć co najmniej 18 lat. Strona sprowadzająca się musi znać język niemiecki co najmniej na poziomie podstawowym (A1).

Dzieci poniżej 16. roku życia mogą zostać sprowadzone, o ile przynajmniej jeden z rodziców posiada zezwolenie na pobyt lub zezwolenie na osiedlenie. Młodzi ludzie w wieku 16. lub 17.

lat mogą zostać sprowadzeni do Niemiec, o ile mieszkają z obojgiem rodziców lub z rodzicem samotnie wychowującym dziecko, znają język niemiecki na poziomie C1 lub jeśli na innej podstawie można wywnioskować, że dobrze zintegrują się w Niemczech (na przykład, jeśli ukończyli szkołę).

Jeśli wymagania uprawniające do uzyskania pozwolenia na pobyt nie zostaną spełnione, wówczas urząd ds. cudzoziemców według własnego uznania decyduje o wydaniu zezwolenia na pobyt lub wyraża zgodę na wydanie wizy. Urząd ds.

cudzoziemców ma takie uprawnienia wyłącznie wtedy, gdy w innym razie nastąpiłaby „wyjątkowo trudna sytuacja”, czyli taka, z którą dana osoba nie mogłaby sobie poradzić.

W przypadku gdy dzieci lub młodzi ludzie mieszkają w Niemczech sami, ponieważ na przykład zbiegli do Niemiec bez rodziców, możliwe jest sprowadzenie także rodziców.

Jeśli młoda osoba otrzymała status uchodźcy lub przyznano jej prawo do ochrony uzupełniającej i żaden z rodziców sprawujących nad nią władzę rodzicielską nie przebywa w Niemczech, wówczas takiej osobie przysługuje prawo do sprowadzenia rodziców. Młoda osoba nie musi wykazywać wystarczających dochodów ani warunków mieszkaniowych, aby móc sprowadzić rodziców.

Jeśli młoda osoba nie otrzymała statusu uchodźcy lub nie przyznano jej prawa do ochrony uzupełniającej, w odniesieniu do jej rodziców obowiązują zasady sprowadzania „innych członków rodziny”.

Innych członków rodziny – czyli na przykład dorosłe rodzeństwo, dziadków, wujków i ciotki – wolno sprowadzić tylko wtedy, gdy pozwoli to uniknąć „wyjątkowo trudnej sytuacji”. Wymagania w tym zakresie są surowe.

Przykładem może być sprowadzenie ciężko chorej babci, która mieszka sama w kraju pochodzenia i która nie może liczyć tam na opiekę. W takich sytuacjach urząd ds. cudzoziemców według własnego uznania wydaje zgodę na sprowadzenie członka rodziny.

Ponadto zapewnione musi być utrzymanie łącznie z ubezpieczeniem zdrowotnym.

Od niektórych przepisów istnieją wyjątki.

Od procedury wizowej można zrobić wyjątek i wnioskować o zezwolenie na pobyt bezpośrednio w Niemczech – np. wtedy, gdy prawo do ubiegania się o takie zezwolenie wynika z przepisów ustawowych lub gdy nie ma możliwości przeprowadzenia procedury wizowej. Urzędy ds. cudzoziemców stosują jednak ten przepis z dużą powściągliwością. Zasadniczo dąży się do przeprowadzenia procedury wizowej.

Obywatele określonych państw – oprócz obywateli państw UE także obywatele: Australii, Izraela, Japonii, Kanady, Nowej Zelandii, Korei Południowej i USA – mogą przyjeżdżać do Niemiec bez wizy.

Po przybyciu do Niemiec mogą także wnioskować o zezwolenie na pobyt w celu dołączenia do członków swoich rodzin. Obywatele szeregu innych państw – m.in.

Andory, Brazylii, Chile, Salwadoru, Hondurasu, Monako, Panamy, San Marino – również mogą przyjeżdżać do Niemiec bez wizy (co regulują zawarte w przeszłości porozumienia), lecz częściowo tylko jako turyści.

Wyjątki dotyczą częściowo osób, które już mieszkają w Niemczech:

Sprowadzenie się do osób mających obywatelstwo niemieckie jest zasadniczo łatwiejsze niż sprowadzenie się do obywateli państw nienależących do UE. Do Niemiec może przykładowo przybyć dziecko obywatela niemieckiego lub rodzic dziecka mającego obywatelstwo niemieckie, gdy dziecko nie ma zapewnionego niezbędnego utrzymania. To samo dotyczy zazwyczaj małżonków obywateli niemieckich.

Szereg ułatwień obowiązuje również w odniesieniu do osób, które otrzymały status uchodźcy, i osób, które posiadają innego rodzaju zezwolenie na pobyt ze względów humanitarnych.

Osoby, które uzyskały status osoby uprawnionej do otrzymania azylu, uchodźcy, osoby, którym przyznano prawo do ochrony uzupełniającej albo które przybyły do Niemiec w ramach tzw.

„programu przesiedleńczego”, mogą zostać zwolnione z wymogu zapewnienia niezbędnego utrzymania lub wykazania dostatecznych warunków mieszkaniowych.

Konieczne jest, aby w ciągu pierwszych trzech miesięcy od otrzymania statusu osoby uprawnionej do ochrony uzupełniającej takie osoby jak najszybciej złożyły wniosek o wizę dla członków swojej rodziny.

Małżonkowie osób, które otrzymały status uchodźcy, i osób, którym przyznano tzw. „subsidiären Schutz” (prawo do ochrony uzupełniającej), nie muszą wykazywać znajomości języka niemieckiego, jeśli małżeństwo zostało zawarte, zanim osoba zbiegła przybyła do Niemiec.

W odniesieniu do osób uprawnionych do otrzymania azylu i osób, które otrzymały status uchodźcy, nie obowiązuje także dwuletni okres oczekiwania, zanim możliwe będzie sprowadzenie małżonków.

Małżonkowie osób, które posiadają „Blaue Karte EU”. Niebieska Karta UE, czyli mają wysokie kwalifikacje i są uprawnione do pobytu w Niemczech w celach zawodowych, również nie muszą wykazywać znajomości języka niemieckiego.

To samo dotyczy małżonków obywateli tureckich, którzy są legalnie zatrudnieni na niemieckim rynku pracy lub przybyli do Niemiec jako dziecko takich pracowników, a także małżonków obywateli Australii, Izraela, Japonii, Kanady, Nowej Zelandii, Korei Południowej i USA.

Młode osoby, których rodzice otrzymali w Niemczech status uchodźcy lub posiadają „Niebieską Kartę UE”, po ukończeniu 16. roku życia również nie muszą wykazywać zaawansowanej znajomości języka niemieckiego ani innych wyjątkowych perspektyw integracji.

Inne wyjątki dotyczą członków rodzin, którzy chcą się sprowadzić do Niemiec z zagranicy. Małżonkowie, którzy chcą się sprowadzić do Niemiec, nie muszą wykazywać, że znają język niemiecki, jeśli problemy zdrowotne lub inne szczególne względy uniemożliwiały im naukę języka.

W określonych okolicznościach obowiązują też jednak zaostrzenia przepisów, które utrudniają sprowadzanie członków rodziny:

Osoby, które: przybyły do Niemiec w ramach programu przyjmowania imigrantów ze względów humanitarnych; otrzymały zezwolenie na pobyt, ponieważ Federalny Urząd ds.

Migracji i Uchodźców wydał zakaz deportacji; otrzymały zezwolenie na pobyt ze względu na dobrą integrację (po wieloletnim pobycie w Niemczech), oraz członkowie ich rodzin mogą przyjechać do Niemiec tylko „na mocy umów międzynarodowych, ze względów humanitarnych lub w celu ochrony interesów politycznych Republiki Federalnej Niemiec”. W przypadku posiadaczy wszelkich innych zezwoleń na pobyt ze względów humanitarnych przepisy ustawowe w ogóle nie dopuszczają sprowadzania członków rodziny.

Kolejne zaostrzenie przepisów obowiązuje od marca 2016 roku: Osoby, którym przyznano prawo do ochrony uzupełniającej w ramach procedury azylowej, do marca 2018 roku nie mogą sprowadzać do Niemiec członków rodzin. To samo dotyczy osób niepełnoletnich, których rodzice mieszkają za granicą.

Wskazówki dotyczące procedury wizowej: Ponieważ osoby, które otrzymały status uchodźcy, mogą skorzystać ze znacznego ułatwienia i złożyć wniosek o sprowadzenie członków rodziny w ciągu trzech miesięcy od otrzymania statusu uchodźcy, w takich przypadkach ważne jest jak najszybsze wszczęcie tej procedury. Wyjątkowo można wówczas składać wnioski również w urzędzie ds. cudzoziemców w swoim kraju. Specjalnie dla członków rodzin syryjskich uchodźców dodatkowo umożliwiono wnioskowanie o sprowadzenie członków rodziny za pośrednictwem portalu internetowego (po niemiecku) Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Ambasady

Wnioski wizowe składa się w ambasadzie niemieckiej lub w konsulacie niemieckim. Wykaz wszystkich placówek przedstawicielskich Republiki Federalnej Niemiec za granicą znajduje się na stronie internetowej (po niemiecku) Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Urzędy ds. cudzoziemców

Na stronie internetowej (po niemiecku) urzędu ds. cudzoziemców dostępne są wszelkie istotne informacje, w szczególności informacje dotyczące lokalizacji i umawiania się na spotkania oraz często zadawane pytania.

Link do strony internetowej Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji (IOM) znajduje się tutaj: (po niemiecku) Międzynarodowa Organizacja ds.

Migracji we współpracy z Ministerstwem Spraw Zagranicznych otworzyła biura w Istambule, Gaziantep i Bejrucie – członkowie rodzin syryjskich uchodźców mieszkających w Niemczech mogą uzyskać tam pomoc przy składaniu wniosków o sprowadzenie członków rodziny (centra pomocy rodzinom). Adresy biur można znaleźć tutaj (po niemiecku)

See also:  Rozwód z winy męża, a prawo do renty po nim

Gdy jedno z rodziców mieszka za granicą co z władzą rodzicielską?

  • #władza rodzicelska
  • #pobyt za granicą
  • #ojciec

2021-07-16

Wyjazd na stałe za granicę rodzica, który pozostawia dziecko w kraju, można zakwalifikować jako przesłankę do zawieszenia władzy rodzicielskiej.

Nierzadką sytuacją jest wyjazd jednego z rodziców za granicę, najczęściej w celach zarobkowych. Zapewnienie właściwej opieki nad dzieckiem pozostawionym w kraju powinno wówczas stanowić priorytet dla osoby migrującej. Nie budzi wątpliwości, że najlepszą opiekę zapewniają dziecku rodzice.

Co jednak w sytuacji gdy rodzice żyją w rozłączeniu? Jeśli obojgu powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej i rodzice nie pozostają w konflikcie, zapewnienie opieki dziecku poprzez zmianę jego miejsca pobytu na miejsce zamieszkania rodzica pozostającego w kraju nie powinno stanowić problemu.

Niestety, bywa że rodzicom zaaferowanym nowymi perspektywami rozwoju zawodowego i organizacją życia za granicą umyka dobro dziecka, a w konsekwencji zapewniają mu opiekę bez zachowania formalności czy nie poprzedzają swoich decyzji głębszym namysłem.

W wielu sytuacjach nieodzowna byłaby uprzednia konsultacja z prawnikiem, która pozwoliłaby na uniknięcie daleko idących konsekwencji. Wszakże wyjazd na stałe za granicę rodzica, który pozostawia dziecko w kraju można zakwalifikować jako przesłankę do zawieszenia władzy rodzicielskiej.

Trudno sobie wyobrazić, aby rodzic żyjący w innym kraju w sposób właściwy nadal sprawował władzę rodzicielską.

Nie jest prawidłowym wykonywaniem władzy rodzicielskiej powierzenie opieki nad dzieckiem osobom trzecim, które nie posiadają żadnych uprawnień z zakresu władzy rodzicielskiej, nie mogą podejmować skutecznych decyzji w bieżących sprawach, ani tym bardziej w sprawach bardziej istotnych, nagłych.

Rodzice cedują opiekę nad dziećmi zazwyczaj na dziadków, pokładając w nich zaufanie, co nie powinno dziwić. Umyka jednak rodzicom, że różnica pokoleniowa, zaawansowany wiek czy stan zdrowia mogą uniemożliwić dziadkom zapewnienie dziecku odpowiedniej opieki.

W ostatnim czasie nasza Kancelaria podjęła się prowadzenia sprawy z wniosku ojca, którego była partnerka – matka ich wspólnego kilkuletniego dziecka wyjechała za granicę w celach zarobkowych. Wkrótce po wyjeździe zdecydowała się zostać tam na stałe. Miała pełną władzę rodzicielską.

Dziecko pozostawiła pod opieką swoich rodziców, emerytów. Przyjeżdżała do Polski sporadycznie, utrzymywała z dzieckiem kontakt za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość.

Ojciec dziecka miał ograniczoną władzę rodzicielską do współdecydowania w istotnych sprawach dziecka, zaś kontakty z dzieckiem nie były uregulowane przez sąd, a na bieżąco ustalane między rodzicami.

Ojciec wykazywał się najwyższą troską o dobro dziecka i zabiegał o jak najczęstszy kontakt z dzieckiem. Wyjazd jego byłej partnerki dodatkowo utrudnił te kontakty, ponieważ dziadkowie odmawiali wydania wnuka.

Ojciec wystąpił z wnioskiem o powierzenie wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem, a matka o zgodę na zmianę miejsca pobytu dziecka z Polski na jej aktualne miejsce zamieszkania.

W sprawie przeprowadzono obszerne postępowanie dowodowe, w tym aż dwa dowody z opinii specjalistów sądowych z zakresu psychologii, którzy co ciekawe sformułowali całkowicie odmienne wnioski.

O ile jedną z opinii można uznać za wyważoną, profesjonalną, rzetelną i wolną od jakichkolwiek uprzedzeń, o tyle w drugiej pobrzmiewało stereotypowe spojrzenie na rolę ojca w życiu dziecka. Z góry założono, w oderwaniu od przedstawionych faktów, że więź z matką jest silniejsza.

Biegła ignorowała fakt, że matka od 2 lat przebywa za granicą i sporadycznie odwiedza dziecko. Nie ulegało wątpliwości, że dziecko tęskni za matką.

Jednakże należało zwrócić uwagę, to właśnie postawa matki i jej decyzja stanowiła przyczynę ich rozłąki, a gdyby ojciec nie podjął żadnych działań, nie wystąpiłaby o zgodę na wyjazd dziecka, tylko pozostawiła u dziadków. Na marginesie należy dodać, że obie psycholożki miały wieloletnie doświadczenie.

Ostatecznie Sąd dopuścił dowód z konfrontacji biegłych. Każda z biegłych podtrzymała uprzednio sformułowane wnioski. Opinie zostały sporządzone jednak w nieco odmiennych warunkach i w rocznym odstępstwie czasu. Przesłuchano strony, kilkoro świadków i włączono do materiału dowodowego szereg dokumentów.

  • Brak porozumienia między rodzicami doprowadził do konfliktu lojalnościowego ich wspólnego małoletniego dziecka, emocjonalnie związanego z każdym z nich.
  • Sąd bardzo wnikliwie rozpoznał sprawę i bez żadnych wątpliwości należy stwierdzić, że jego zasadniczym celem było takie rozstrzygnięcie sprawy, które będzie respektować dobro dziecka.
  • Sąd pierwszej instancji powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej ojcu i odmówił zgody na wyjazd dziecka na stałe za granicę, szczegółowo ustalając kontakty matki z dzieckiem przebywającym u ojca.

Sąd jednoznacznie wskazał, że aktualna sytuacja dziecka nie jest zgodna z jego dobrem.

Podkreślił, że matka podejmując decyzję o wyjeździe kierowała się względami ekonomicznymi, a jej obecność w życiu dziecka zastąpili niejako dziadkowie.

Sąd nie znalazł podstaw do łączenia decyzji matki dziecka o przeniesieniu swojego centrum życiowego za granicę z uzasadnieniem do radykalnej zmiany środowiska dla małoletniego dziecka stron.

  1. Sąd zwrócił uwagę, że również zaangażowanie ojca i jego zdolności rodzicielskie sprzeciwiają się pozostawieniu dziecka pod opieką dziadków.
  2. Sąd uznał obecną sytuację opiekuńczą za wprost sprzeczną z dobrem małoletniego dziecka stron.
  3. Orzeczenie nie jest prawomocne.
  4. Artykuł został opublikowany w internetowym wydaniu dziennika ,,Rzeczpospolita”

WYJAZD DZIECKA ZA GRANICĘ BEZ ZGODY DRUGIEGO RODZICA

Rodzice posiadający pełnię władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem w sprawach istotnych dla dziecka powinni decydować wspólnie.

W sytuacji w której rodzice nie potrafią podjąć zgodnej decyzji rozstrzyga sąd opiekuńczy. W sprawach mniej istotnych, każdy z rodziców może decydować samodzielnie, bez uzyskania zgody drugiego rodzica.

Co w sytuacji, kiedy jeden z rodziców, chce zabrać dziecko na dłuższy wyjazd wakacyny za granice?

Kiedy można wywieźć dziecko za granicę bez zgody drugiego rodzica?

Wyjazd dziecka za granicę, czy to na pobyt stały, czy tez czasowy w celach wakacyjnych zaliczany jest w praktyce przez sądy do kategorii spraw istotnych, co tym samym oznacza, że wymaga zgody obydwojga rodziców. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 6.

03.1985 r. w sprawie III CRN 19/85 – ” wyjazd dziecka za granicę w celu spędzenia tam wakacji, jako należący do istotnych spraw dziecka wymaga zgody obojga rodziców, wykonujących władzę rodzicielską, a w braku takiej zgody orzeczenia sądu opiekuńczego”.

Kodeks rodzinny i opiekuńczy przewiduje również wyjątki od zasady współdecydowania rodziców o wyjazdach zagranicznych dziecka. Jeden z rodziców może wyjechać z dzieckiem za granicę bez zgody drugiego rodzica w sytuacji, gdy drugi rodzic został na mocy postanowienia sądu polskiego:

  • pozbawiony władzy rodzicielskiej na dzieckiem,
  • władza rodzicielska na dzieckiem została mu ograniczona,
  • władza rodzicielska nad dzieckiem została zawieszona;

W skutek toczących się między rodzicami spraw rodzinnych, takich jak: rozwód, separacja, ustalenie ojcostwa, pozbawienia władzy rodzicielskiej, sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem jednemu z rodziców, ograniczając jej wykonywanie drugiemu z nich do realizowania obowiązków i uprawnień, przyznanych przez sąd. W sytuacji w której sąd ograniczając władzę rodzicielską jednemu rodzicowi nie przyzna uprawienia do współdecydowania o miejscu zamieszkania dziecka, uprawienie do podejmowania decyzji w tym zakresie będzie posiadał rodzic, któremu sąd przyznał pełną władzę rodzicielską nad dzieckiem.

Kiedy zgoda drugiego rodzica na wyjazd dziecka za granicę jest potrzeba?

Zgoda drugiego rodzica na wyjazd dziecka za granicę jest potrzebna we wszystkich innych przypadkach, które zostały wyżej wymienione. Oznacza to, że zgoda rodzica na wyjazd dziecka za granicę jest potrzeba w każdym przypadku, gdy drugi z rodziców posiada władzę rodzicielską lub został na mocy sądu upoważniony do współdecydowania o miejscu zamieszkania lub pobytu dziecka.

W jaki sposób legalnie, bez zgody drugiego rodzica wywieźć dziecko za granicę?

Zasadą jest porozumienie rodziców oraz wspólna zgoda na wyjazd dziecka za granicę na pobyt stały lub tymczasowy. W przypadku braku zgody drugiego rodzica oraz braku kompromisu, konieczne jest wystąpienie do sądu rodzinnego o wydanie zastępczej zgody na wyjazd dziecka za granice. Orzeczenie sądu wydane w takiej sprawie zastępuje zgodę drugiego rodzica.

O udzielenie zgody na ywajzd dziecka za gracnię może wystąpić rodzić, wobec którego nie orzeczono pozbawienia ani zawieszenia władzy rodzicielskiej. Sądem właściwym do rozpatrzenia takiego wniosku jest sąd rejonowy w którego okręgu którego dziecko mieszka.

W sytuacji, w której rodzice osiągają porozumienie w kwestii wyjazdu zagranicznego dziecka, ze względów dowodowych w ewentualnym postępowaniu o powrót dziecka opartym na Konwencji haskiej z 1980 r. wskazane byłoby uzyskanie zgody drugiego rodzica w formie pisemnej. W sporządzeniu takiej zgody przydatna może być pomoc polskiego adwokata.

Adwokat z Wrocławia – Agnieszka Duży wraz z zespołem prawników, świadczy pomoc w zakresie przygotowania stosownych dokumentów, w tym wniosków sądowych o wyrażenie przez sąd zastępczej zgody na wyjazd dziecka za granicę.

Leave a Reply

Your email address will not be published.