Adopcja ze wskazaniem w rodzinie

Dwie istoty współzależne, jedna bez drugiej żyć nie może przez całe 9 miesięcy. Jeden oddech, jedna krew, a już dwa serca, dwa umysły, dwie dusze, dwa ciała w pełnej, doskonałej symbiozie.

Nie ma na tym świecie większej bliskości niż ta, jaka jest między matką a dzieckiem w jej łonie

Są jednak sytuacje, w których ta więź zostaje tak szybko przerwana. Patrząc na Synka nie raz przychodziła mi na myśl jego mama biologiczna:

… Ona nawet nie wie, jak wygląda jego życie, czy jest zdrowy, czy dobrze się rozwija, czy jest szczęśliwy, kochany. W zasadzie ta myśl towarzyszy mi na każdym etapie jego dzieciństwa. Ona nie wie…

Adopcja ze wskazaniem – szansa, czy zagrożenie?

Adopcja ze wskazaniem polega na zrzeczeniu się władzy rodzicielskiej nad dzieckiem na rzecz konkretniej, wskazanej z imienia i nazwiska rodziny adopcyjnej. W Polsce ta niespokrewniona traktowana jest niemal na równi z handlem dziećmi i z szarą strefą rynku adopcyjnego. Ośrodki nie zajmują się taką procedurą, wprost przeciwnie przestrzegają przed nią.

Adopcja ze wskazaniem w rodzinieOddam dziecko do adopcji

Do tej pory i ja tak myślałam, teraz jednak widzę, jak wielkim może być ona ukojeniem dla matki biologicznej, czy rodziców biologicznych.

Zapewne nie w każdym przypadku to się sprawdzi, uzależnienia, przemoc, gwałty – to na okoliczności, w których lepiej unikać bezpośredniej styczności i trudno, aby taki rodzic faktycznie kierował się dobrem dziecka i współdecydował o jego przyszłości. Ale w pozostałych przypadkach? Co jest takiego strasznego w adopcji ze wskazaniem?

W Stanach Zjednoczonych istnieje specjalny portal internetowy http://www.parentprofiles.com/, na którym zamieszczane są ogłoszenia kandydatów na rodziców adopcyjnych. Piszą tam oni o swoim życiu, o swojej rodzinie, załączają zdjęcia, starając się zdobyć zaufanie matek, pragnących oddać dziecko.

List mamy biologiczne „Adopcja ze wskazaniem mogła być dla mnie ukojeniem…”

Oto list mamy biologicznej, który całkowicie zmienił moje wyobrażenie na temat przysposobienia ze wskazaniem. Zresztą przeczytajcie sami:

Chciałam oddać dziecko, znaleźć mu wspaniałych, kochających rodziców.  Sprawić, że będzie mogło prawidłowo się rozwijać, w atmosferze miłości, ciepła, w poczuciu szczęścia.

Nie miałam możliwości, by je zatrzymać i wychować, tak wtedy ułożyło się moje życie… nie chcę tu wchodzić w szczegóły.

 Ja po prostu nie mogłam w tamtym momencie być jego mamą… Niby miałam wybór, ale tak naprawdę go nie miałam.

Postanowiłam poszukać dla Niego rodziców. Niewiele wiedziałam wtedy o adopcji, procedurach. Ja mojego maleństwa nie chciałam porzucić, lecz oddać. Spotkałam się wtedy ze strasznym potępieniem, byłam w oczach innych najgorszą matką, która nigdy nie powinna była nią zostać.

Prosiłam tylko, by pozwolili mi wybrać rodziców dla mojego dziecka, a potem bym mogła uzyskać informacje, że jest z nim wszystko dobrze, że jest szczęśliwe

Skierowano mnie do ośrodka adopcyjnego. Prosiłam tylko, by pozwolili mi wybrać rodziców dla mojego dziecka, a potem bym mogła uzyskać informacje, że jest z nim wszystko dobrze, że jest szczęśliwe.

W placówce dowiedziałam się, że nie będę uczestniczyć w tych procedurach i nigdy nie poznam rodziny adopcyjnej, chyba że dziecko mnie kiedyś odszuka, gdy skończy 18 lat…. że muszę o nim zapomnieć.  Szukałam pomocy i wsparcia… ale tego nie znalazłam.

Adopcja ze wskazaniem w rodzinieAdopcja ze wskazaniem

Zostałam sama z tą ogromną niepewnością o los mojego dziecka, zupełnie jakbym je porzuciła i nie interesowała się jego losem. A ja tylko chciałam wiedzieć, że żyje, że jest zdrowe i szczęśliwe.

Nikt nie zrozumie co czuje matka, która musi oddać dziecko, chyba że tego doświadczył. Wmawiano mi, że brak jakichkolwiek wiadomości o dziecku jest dla mnie najlepszym rozwiązaniem.

A przecież to właśnie ta niewiadoma dotycząca dalszego jego losu jest w tym najgorsza. Gdy słyszę w mediach informację o nieudanej  adopcji, to coś we mnie płacze.

Nie wiem, czy moje dziecko jest szczęśliwe, czy faktycznie jest kochane.

Dużo później dowiedziałam się, że są różne rodzaje adopcji, w tym – adopcja ze wskazaniem. Wtedy nikt mi o tym nie powiedział.

Nie rozumiem dlaczego jest ona w Polsce krytykowana i co takiego jest złego, w tym że matka może uzyskać informacje o swoim dziecku,  ja o tym mogę tylko pomarzyć.

 Dlaczego to rodzice adopcyjni mogą wybrać sobie dziecko, określić jego wiek, płeć, stan zdrowia, a my biologiczni takiej możliwości jesteśmy pozbawiani.

Wielokrotnie słyszałam argumenty przeciwko jawnej adopcji, że mogłabym nachodzić małżeństwo, które przysposobiło moje dziecko, zniszczyć ich relację, czy chcieć odzyskać mojego synka. Nic bardziej mylnego. Przecież to jego dobro było dla mnie najważniejsze, jak mogłabym próbować zniszczyć mu dom, chcieć odłączyć od rodziców (to do nich zwraca się słowami „mamo”, „tato”).  Mi wystarczyłaby świadomość, że żyje i jest szczęśliwe…

Przeciwieństwem adopcji ze wskazaniem jest adopcja całkowita (czyli taka, którą my doświadczyliśmy ???? ), polegająca na wyrażeniu zgody przez rodziców biologicznych na przysposobienie swego dziecka w przyszłości bez wskazania osoby adoptującej (tzw. zgoda blankietowa).

Adopcje i rodziny zastępcze – różnice

Wiele osób myli rodzicielstwo zastępcze z adopcją. Być może dlatego, że o rodzinach adopcyjnych mówi się głośno już od lat, a wiedza na temat rodziców zastępczych wciąż jest w naszym społeczeństwie zbyt mała.

Przybliżymy Wam w kilku punktach, czym różni się adopcja od rodzicielstwa zastępczego. Napiszemy także o podobieństwach.

NA STAŁE I TYMCZASOWO

Do rodziny adopcyjnej dziecko trafia na stałe (zostaje przysposobione), a rodzicielstwo zastępcze jest formą tymczasowej pomocy. Rodzina zastępcza nie wie, jak długo dziecko u niej pozostanie. Zdarza się, że dzieci wracają do swoich rodzinnych domów albo idą do adopcji. A bywa i tak, że zostają w rodzinie zastępczej aż do dorosłości (maksymalnie do 25. roku życia).

PRAWA I OBOWIĄZKI

W rodzinach adopcyjnych dzieci mają te same prawa i obowiązki co w rodzinach biologicznych, m.in. dotyczy ich prawo dziedziczenia oraz obowiązek opieki nad rodzicami w podeszłym wieku. Rodzice adopcyjni zmieniają adoptowanym dzieciom nazwisko.

Dzieci w rodzinach zastępczych nie dziedziczą po swoich opiekunach. Nie dotyczą ich także obowiązki wynikające z prawnej relacji dziecko-rodzic. Zwykle nie zmieniają nazwiska.

Rodziny adopcyjne zawsze są jednocześnie opiekunami prawnymi dzieci.

W przypadku rodziców zastępczych sąd może na ich wniosek powierzyć im rolę opiekunów prawnych dziecka, jeśli rodzice biologiczni są pozbawieni praw rodzicielskich.

Wtedy rodzina zastępcza może podejmować ważne decyzje np. w kwestiach medycznych. O sprawach edukacyjnych mogą decydować rodzice zastępczy, nawet jeśli nie są opiekunami prawnymi.

WSPARCIE LUB JEGO BRAK

Rodziny adopcyjne otrzymują jedynie takie wsparcie finansowe na utrzymanie dzieci, jakie przysługuje wszystkim polskim rodzinom, czyli z programu „500+” i „300+”.

Natomiast rodziny zastępcze dostają dodatkowe pieniądze na dzieci (około 1 tys. zł miesięcznie na każde dziecko), a jeśli rodzina pełni tę rolę zawodowo – to jednemu z opiekunów wypłacane jest wynagrodzenie. Rodzice zastępczy mogą także liczyć na bezpłatną pomoc ze strony psychologów, terapeutów i innego rodzaju specjalistów.

KONTAKTY Z RODZINĄ BIOLOGICZNĄ

Rodziny zastępcze powinny dbać o utrzymywanie relacji z rodzicami biologicznymi dzieci lub ich dalszymi krewnymi, chyba że sąd postanowił inaczej.

Spotkania z rodziną biologiczną można organizować we własnym domu lub w specjalnych pokojach, np.

w filii Wydziału Wspierania Pieczy Zastępczej łódzkiego MOPS-u, a dzieci nastoletnie bardzo często spotykają się z krewnymi samodzielnie np. w galeriach handlowych.

Rodziny adopcyjne mogą same decydować o kontaktach dziecka z jego bliskimi z rodziny biologicznej i nie muszą organizować spotkań, choć specjaliści zalecają, by informowały dziecko o jego historii i rodzinnych korzeniach oraz nie zatajały przed nim faktu, że jest adoptowane. W Polsce wciąż niewiele rodzin decyduje się na utrzymywanie kontaktów z rodzicami adoptowanych dzieci. W USA adopcje otwarte, czyli takie, w których relacje te są pielęgnowane, stanowią ponad 90 proc. wszystkich adopcji.

Adopcja ze wskazaniem w rodzinie

PODOBIEŃSTWA

Rodzicielstwo zastępcze i adopcję sporo różni. Ale obie grupy rodzin mierzą się podczas codziennej opieki nad dziećmi z podobnymi wyzwaniami. Bo do obu trafiają dzieci z bagażem trudnych doświadczeń. Dlatego powinny mieć świadomość, że mogą pojawić się trudności wychowawcze wynikające z traum, doświadczonej przemocy lub uwarunkowań genetycznych.

Jednak najważniejszym podobieństwem między rodzinami zastępczymi i adopcyjnymi jest chęć opieki nad dziećmi opuszczonymi lub takimi, które nie mogą na co dzień liczyć na wsparcie swoich biologicznych rodziców.

Zarówno rodzice adopcyjni, jak i zastępczy odmieniają życie tych dzieci, a jednocześnie odczuwają ogromną satysfakcję z codziennego życia w rodzinie. Obie grupy rodzin dają dzieciom miłość i akceptację.

A one potrafią czynić cuda.

Adopcja ze wskazaniem: Jestem w piątym miesiącu ciąży. Oddam dziecko w dobre ręce..

Adopcja ze wskazaniem w rodzinie123rf

Adopcja ze wskazaniem, przed urodzeniem dziecka, dla wybranych nowych rodziców. W internecie można znaleźć setki ogłoszeń od zdesperowanych kobiet i bezdzietnych par

Coraz więcej kobiet decyduje się na adopcje ze wskazaniem, czyli oddanie swojego dziecka wybranym wcześniej rodzicom. To zgodne z prawem.

– W polskim prawie adopcje ze wskazaniem należą do elastycznej materii – nie jest to wyodrębniona forma przysposobienia dziecka – i sądy nie zawsze wymagają przejścia wszystkich procedur – ocenia Arkadiusz Andrzejewski, kierownik rybnickiej filii Wojewódzkiego Ośrodka Adopcyjnego. Uważa, że dzieci nie powinny trafiać do rodziny, która nie przeszła postępowania w ośrodku adopcyjnym. Tymczasem…

Wszystko przed sądem

“Jestem mamą czwórki dzieci. W sierpniu przyjdzie na świat piąte. Niestety, ze względu na ciężką sytuację finansową nie damy rady z partnerem go wychować.

See also:  Porozumienie w sprawie obniżenia wysokości alimentów

Jakby się znalazła rodzina, która je pokocha i zajmie się od serduszka, to proszę pisać na mejla” – takich ogłoszeń w interecie są setki. Specjalne portale zajmują się kojarzeniem przyszłych matek i bezdzietnych par.

Prowadzący portal zastrzegają: – To nie jest forum surogatek! Nikt tutaj nie potrzebuje jajeczek, wynajęcia brzucha, itp. Wszelkie oferty sprzedaży będą usuwane, a konta ogłaszających blokowane.

Liczba adopcji ze wskazaniem rośnie. O skali zjawiska świadczą dane zebrane kilka lat temu przez Fundację “Przyjaciółka”, z których wynika, że na 2,4 tys. adopcji tylko 800 przechodzi przez ośrodki adopcyjne. Dziś może być znacznie więcej. Trudno jednak o precyzyjne liczby, bo sądy nie dzielą w swoich statystykach adopcji tradycyjnych i tych ze wskazanie.

Niekiedy “oferty” w ogłoszeniach dotyczą nie tylko noworodków, ale też dzieci dwuletnich i rocznych, a dzieje się tak w chwili, gdy nagle sytuacja rodziny drastycznie się pogorszy i nie ma pieniędzy na utrzymanie potomstwa. Zwykle jednak do umowy dochodzi jeszcze w momencie, gdy kobieta jest w ciąży, w 4 – 7 miesiącu.

– Urodziłam w mieście rodziców adopcyjnych. To ponad 200 km od mojego rodzinnego miasta, ale dało mi to komfort anonimowości. Do dziś z rodzicami adopcyjnymi mamy kontakt, ale nie widziałam dziecka i nigdy o zdjęcie nie poprosiłam… Jeszcze nie wszystko się wygoiło – twierdzi jedna z matek.

Wszystkie kobiety, które zdecydowały się na oddanie dziecka twierdzą, że zrobiły ten dramatycznych krok dla jego dobra, by polepszyć mu los. Adopcja ze wskazaniem znacznie skraca drogę dziecka do rodziny.

Cała procedura jest oczywiście przeprowadzana przed sądem, gdzie biologiczni rodzice muszą złożyć oświadczenie o zrzeczeniu się praw do dziecka na rzecz konkretnej rodziny, z którą wcześniej ustalili szczegóły.By dziecko znalazło się w nowym domu niemal od razu, kandydaci na rodziców składają wniosek o ustanowienie ich rodziną zastępczą do czasu uregulowania sytuacji prawnej dziecka.

Rodzice biologiczni mają bowiem sześć tygodni, by się rozmyślić – taki termin wyznacza polskie prawo, ale w przypadku świadomych adopcji ze wskazaniem wycofanie się to rzadkie zdarzenia.

Koszt bezinteresowności

Matki “reklamują się” na portalach pisząc, że są zdrowe, szczupłe, sprawne fizyczne, z wykształceniem, niepalące, niepijące. Ich dzieci są najbardziej oczekiwane przez bezdzietne pary, bo dają gwarancję, że będą zdrowe, bez odziedziczonych problemów zdrowotnych. Nie wszyscy widzą tylko jasne strony adopcji ze wskazaniem.

– Do końca nie wiemy, w jaki sposób odbywa się przyjęcie dziecka do nowej rodziny i jakimi warunkami jest obwarowane – wyjaśnia Magdalena Ostrowska, wicedyrektor Domu Dziecka “Tęcza” w Katowicach.

Arkadiusz Andrzejewski obawia się, że takie adopcje mogą otwierać drogę do nielegalnego handlu dziećmi. Dlatego, jego zdaniem, należy je ograniczyć do rodzin i powinowatych. O takim rozwiązaniu myślą też posłowie.

Podczas zeszłorocznej debaty posłanka PO Magdalena Kochan, podała nieoficjalne dane, że w woj. opolskim sama wiadomość o mamie, która rodzi dziecko i chce je oddać kosztuje 2-4 tys. euro.

– Są pośrednicy, którzy umieją trafić do takiej mamy, a ona wybiera adoptujących, mówiąc krótko, kierując się ceną – twirdziła Kochan.

Często przyszłe matki są wspierane finansowo przez pary czekające na dziecko. Zdarza się, że ciężarne dziewczyny wyjeżdżają za granicę, by urodzić dziecko mieszkającej tam wybranej rodzinie.

Marek Michalak, rzecznik praw dziecka, jest przeciwny adopcjom ze wskazaniem. Z analizowanych przez niego spraw wynika, że wiele takich adopcji odbywa się w biegu, a matka z rodzicami adopcyjnymi kontaktuje się tylko za pośrednictwem poczty elektronicznej. Jego zdaniem, taka adopcja umożliwia obejście prawa.

Michalak twierdzi, że dopuszczalne powinny być jedynie adopcje przeprowadzane przez ośrodki adopcyjne, które w odpowiedni sposób sprawdzają rodziców i ich kwalifikacje, a dopiero potem następuje zawarcie kontraktu.

W swoim wystąpieniu do ministra sprawiedliwości Michalak napisał o istnieniu w Polsce “podziemia adopcyjnego”. Sporo winy leży też po stronie sądów, które nie występują do ośrodków adopcyjnych po opinie o rodzicach.

Brzuch wynajmę..

W Polsce nie brakuje też kobiet, które za określoną opłatą urodzą dziecko bezdzietnej parze. Surogatki to kobiety, które godzą się na zapłodnienie , zwykle in vitro, i urodzenie dziecka konkretnym osobom. W USA status prawny surogatki jest uregulowany. Np. taka osoba urodziła dzieci aktorce Sarze Jessice Parker.

Adopcja ze wskazaniem dozwolona przez prawo

Boisz się żmudnego procesu adopcyjnego. Chcesz przygarnąć maleństwo, o które możesz dbać od najwcześniejszych dni. Albo – jesteś matką, która nie może podjąć się wychowania dziecka, ale chce przekazać je od razu w ręce przyszłych rodziców i oszczędzić tułaczki po domach dziecka. Możesz skorzystać z adopcji ze wskazaniem.

Ta adopcja to przeciwieństwo adopcji blankietowej, w której matka wyraża zgodę na adopcję anonimowo. 

Adopcja ze wskazaniem budzi wiele kontrowersji – z reguły dobiera się rodziców do dziecka, a nie odwrotnie. Przeciwnicy wskazują, że adopcja ze wskazaniem wyklucza pośrednictwo ośrodka adopcyjnego i tym samym stwarza ryzyko, że dziecko trafi do rodziców, którzy tylko pozornie stwarzają wrażenie szczęśliwej pary.

Tymczasem te obawy nie są do końca uzasadnione. Orzeczenie o adopcji zawsze wydaje sąd i jeśli poweźmie jakieś wątpliwości co do kandydatów na rodziców, może poprosić o opinię ośrodek opiekuńczy. 

Jeszcze inni podnoszą, że adopcje ze wskazaniem mogą zachęcać do zakulisowego opłacania matek. Tymczasem dla jej zwolenników adopcja ze wskazaniem to instytucja, dzięki której dziecko szybciej odnajduje upragniony dom.

Zadaj pytanie na Forum

Adopcja ze wskazaniem zbawienna dla rodziców i dziecka?

W sytuacjach granicznych, gdy matka nie jest w stanie utrzymać załóżmy już kolejnego dziecka, a chce urodzić, woli zatroszczyć się o jego los zanim dojdzie do porodu. Często rodzice wyrzekający się maleństwa nie chcą, aby te cierpiało później w domach dziecka, gdzie będzie tylko jednym z wielu wychowanków. 

W adopcji ze wskazaniem upatrują jedyną drogę, aby upewnić się, że dziecko trafi do konkretnej rodziny. Poza tym, liczą na to, że dziecko po porodzie nie trafi do pogotowia opiekuńczego, gdzie często zaniedbywane będzie czekać na poprawę losu.

Zobacz również: Adopcja ze wskazaniem

Gdy dziecko trafia do ośrodka opiekuńczego prosto ze szpitala musi najpierw czekać, aż ktoś się nim zainteresuje. Jeśli los ześle kandydata na rodzica, należy się liczyć z nawet kilkuletnim procesem adopcyjnym, wydłużanym nie tylko przez szkolenia i badania kwalifikacyjne, ale też procedury doboru dziecka do adoptujących. 

Adopcja ze wskazaniem znacznie skraca czas oczekiwania na dziecko i nie naraża na tułanie się po placówkach dla sierot.

Jak wszcząć procedurę adopcji ze wskazaniem

Nie wszyscy rodzice zdają sobie sprawę, że adopcja ze wskazaniem jest legalna. Jest to przede wszystkim wina ośrodków adopcyjnych, które trzymają się kurczowo standardowych formalności i przekonują zainteresowanych, że adopcja ze wskazaniem jest obejściem procedury kwalifikacyjnej.

Tymczasem o sukcesie takiej adopcji decyduje zawsze sąd. Do skutecznej adopcji potrzebna jest zgoda rodziców biologicznych. W przypadku każdej procedury należy ją złożyć przed sądem.

1. Rodzice biologiczni powinni złożyć do sądu (wydział rodzinny) oświadczenie o zrzeczeniu się praw do ich dziecka na rzecz konkretnej rodziny/rodzica. Do wniosku należy dołączając metrykę urodzenia rodziców dziecka i akt urodzenia dziecka. Taką zgodę mogą wyrazić dopiero 6 tygodni po porodzie.

2. Jednocześnie rodzina adopcyjna składa wniosek o pełne przysposobienie tego dziecka. Jeśli wniosek składa małżeństwo należy do niego dołączyć odpis aktu małżeństwa, w innym przypadku odpis aktu urodzenia.

Dobrze dołączyć zaświadczenia o stanie majątkowym i zdrowotnym, choć sąd może ich żądać dopiero na późniejszym etapie.

Teraz wszystko leży w rękach sądu.

Nie zawsze unikniesz kontaktu z ośrodkami adopcyjnymi

Zobacz również: Adopcja dziecka – vademecum

Zanim sąd wyda albo odmówi zgody na przysposobienie musi zbadać, czy adopcja jest zgodna z dobrem dziecka. W tym celu może odesłać Państwa w celu wykonania badań psychologicznych i wywiadu środowiskowego do ośrodka opiekuńczego. 

Jeśli uzna to za konieczne, zbada sytuację życiową potencjalnych rodziców. Wtedy procedura się wydłuży, ale wszystkie te działania są podejmowane w interesie dziecka. Jeśli rodzice uzyskają pozytywną opinię, sąd powinien bez problemu przyznać im prawo do dziecka.

Czy można zabrać dziecko ze szpitala?

Należy pamiętać, że rodzic biologiczny może w ciągu 6 tygodni się rozmyślić i mimo deklarowanej zgody na oddanie dziecka, wycofać się ze swych obietnic.

Rodzice biologiczni nie mogą wyrazić tej zgody przed upływem 6 tygodni od narodzin. Co dzieje się z dzieckiem w tym czasie?

Dziecko może zabrać matka naturalna, ale jeśli tego nie chce, kandydaci na rodziców powinni złożyć wniosek o ustanowienie ich rodziną zastępczą do czasu uregulowania sytuacji prawnej dziecka.

Do zakończenia postępowania można się starać o uzyskanie zarządzenia tymczasowego zezwalającego na umieszczenie dziecka na czas postępowania u kandydatów na rodzinę zastępczą. Takie zarządzenie wydaje sąd w trakcie postępowania na wniosek rodziców.

  • Zarządzenie jest natychmiast wykonalne i obowiązuje tylko do prawomocnego zakończenia sprawy.
  • Zobacz również serwis: Adopcja
  • Więcej informacji, o tym jak zostać rodziną zastępczą znajdziesz tutaj

Adopcja ze wskazaniem w rodzinie

Opisz nam swój problem i wyślij zapytanie.

See also:  Rozwód i brak porozumienia w kwestiach majątkowych

Wycena w ciągu godziny.

Adopcja dziecka w Polsce – Prof. Iwona Sepiolo-Jankowska

Adopcja jest uznaniem dziecka, które zostało poczęte przez innych rodziców, za własne.

Pomimo braku więzów krwi, w momencie dopełnienia wszystkich formalności związanych z adopcją, dziecko, którego ona dotyczy, staje się członkiem rodziny adopcyjnej, a relacja prawna między nim i nowymi rodzicami jest tożsama do relacji z biologicznymi. Instytucja ta jest dla wielu par jedyną szansą, aby stać się mamą i tatą.

Z możliwością przysposobienia dziecka w Polsce wiąże się jednak dużo formalności. Wymaga to ze strony zainteresowanych znacznych pokładów zaangażowania i cierpliwości, co może również być potwierdzeniem ich motywacji do posiadania potomstwa.

Pomocny od pierwszych dni może okazać się kontakt z ośrodkiem adopcyjnym, gdzie udzielane są wszelkie informacje potrzebne w procesie adopcji. Na takie spotkanie z ośrodkiem należy zabrać ze sobą dokumenty, które są niezbędne podczas procesu adopcji takie jak:

  • podanie o adopcje, ze wskazaniem motywów decyzji o adoptowaniu dziecka,
  • życiorys,
  • zaświadczenia o zatrudnieniu i dochodach (opcjonalnie opinię z miejsca pracy),
  • odpis zupełny aktu małżeństwa, a także – kserokopia wyroku rozwodowego, jeżeli któreś z rodziców brało wcześniej rozwód,
  • odpis aktu urodzenia – dla rodziców niepozostających w związku małżeńskim,
  • zaświadczenia lekarskie o ogólnym stanie zdrowia z adnotacją poświadczającą brak przeciwwskazań do opieki nad dzieckiem, opcjonalnie zaświadczenia lekarskie z poradni zdrowia psychicznego,
  • aktualne zdjęcie,
  • kserokopię dowodu osobistego,
  • zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego.

Udzielając dalszej odpowiedzi na pytanie jak wygląda adopcja dziecka, należy wskazać, że konieczne będą również badania psychologiczne, które przeprowadzi psycholog działający dla ośrodka adopcyjnego. Celem takiego badania jest wydanie opinii, czy dane osoby mają predyspozycje do bycia rodzicami.

Kolejnym etapem procesu adopcyjnego jest przeprowadzenie wywiadu wewnętrznego, który obejmuje między innymi badanie sytuacji materialnej zainteresowanych, kwestii związanych z mieszkaniem, ale także trybem życia.

Konieczna jest weryfikacja, czy przyszli rodzice mają odpowiednio dużo czasu na sprawowanie opieki nad małoletnim, a także, czy są w stanie zapewnić mu odpowiednie warunki materialno-bytowe.

W przypadku, gdyby stwierdzono, że badani nie spełniają warunków, nie przechodzą oni do dalszego etapu postępowania, natomiast gdy wywiad ten odniesie pozytywny skutek, wówczas kolejnym krokiem jest dopuszczenie starających się o adoptowanie dziecka do szkoleń przygotowujących przyszłych rodziców do stania się rodzicami adopcyjnymi.

Zajęcia takie odbywają się w grupach składających się z osób, które ubiegają się o zostanie rodziną adopcyjną i mają na celu przygotowanie przyszłych rodziców do roli, którą będą w przyszłości pełnić, ponieważ zajmowanie się dzieckiem adopcyjnym może wiązać się z dodatkowymi trudnościami. Szkolenie takie jest bezpłatne.

Przeszedłem szkolenie, co później? – procedury adopcyjne

Wyjaśniliśmy już jakie warunki trzeba spełnić, aby adoptować dziecko. Następny etap wiąże się już bezpośrednio z nawiązaniem kontaktu z małoletnim, zanim to jednak nastąpi, przyszli rodzice otrzymują wszelkie dokumenty, które pomogą im lepiej poznać małoletniego. W przekazywanych dokumentach znajduje się m.in.

opis dziecka oraz jego charakteru, opinia lekarza i psychologa. Gdy po zapoznaniu się z dokumentami zainteresowani wyrażą chęć spotkania z dzieckiem, ośrodek adopcyjny organizuje pierwsze spotkanie, które odbywa się w placówce lub u rodziny zastępczej u której dziecko w danym czasie przebywa.

Takie spotkania w następnych dniach odbywają się systematycznie z uwagi na konieczność przyzwyczajenia dziecka do przyszłych rodziców adopcyjnych.

Od strony formalnej – działania przed sądem

Podczas kolejnego etapu, gdy warunki adopcji zostały spełnione, a dziecko stale odbywa spotkania z przyszłymi rodzicami adopcyjnymi, ośrodek adopcyjny przesyła do Sądu Rejonowego – Wydziału Rodzinnego i Nieletnich, dokumenty niezbędne do wniosku o przysposobienie dziecka.

Zadaniem przyszłej rodziny adopcyjnej jest natomiast złożenie do tego samego sądu wniosku wskazanego powyżej. Po dopełnieniu tych formalności i wydaniu przez sąd postanowienia o powierzeniu pieczy, dziecko zostaje oddane pod opiekę nowej rodziny w oczekiwaniu na zakończenie rozprawy i wydanie zgody na zmianę miejsca pobytu dziecka.

Ostatnim etapem po wydaniu zgody przez sąd jest dopełnienie formalności w urzędzie stanu cywilnego, a konkretniej sporządzenie nowego aktu urodzenia.

Należy wskazać, że opisane w niniejszym artykule procedury mogą nieznacznie różnić się w zależności od ośrodka adopcyjnego, dlatego ważne jest, aby na pierwszym spotkaniu z ośrodkiem adopcyjnym zanotować przekazywane informacje dotyczące procedury adopcyjnej, warunków adopcji oraz papierów adopcyjnych.

Ile trwa proces adopcji dziecka w Polsce?

Zapewne wiele osób zainteresowanych adopcją dziecka zadaje sobie pytanie, ile trwa adopcja dziecka. Proces adopcji dziecka w Polsce, od momentu rejestracji kandydatów jako potencjalnych rodziców, do czasu orzeczenia adopcji przed sąd, trwa minimum 2 lata.

Ile kosztuje adopcja dziecka?

Adopcja w Polsce jest procedurą bezpłatną, a od przyszłych rodziców adopcyjnych wymagane jest jedynie wykazanie stabilnej sytuacji materialno-bytowej i posiadania środków do utrzymywania małoletniego.

Pracuję jako adwokat w Poznaniu, ale pomoc prawna z mojej strony nie ogranicza się do działań stacjonarnych. Zajmuję się sprawami osób i podmiotów prawnych z całej Polski

Odpowiedź na interpelację w sprawie adopcji ze wskazaniem

  • Odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości – z upoważnienia ministra –
  • na interpelację nr 16110
  • w sprawie adopcji ze wskazaniem

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Andrzeja Pałysa w sprawie adopcji ze wskazaniem, przesłaną przy piśmie Marszałka Sejmu z dnia 27 maja 2010 r., nr SPS-023-16110/10, ministrowi pracy i polityki społecznej, który z kolei przekazał ją w dniu 4 czerwca 2010 r. – według właściwości – ministrowi sprawiedliwości, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

   W interpelacji pan poseł podnosi zastrzeżenia dotyczące funkcjonowania w obecnym stanie prawnym instytucji tzw. adopcji ze wskazaniem.

   Na wstępie należy zauważyć, że pojęcie ˝adopcja ze wskazaniem˝ nie jest terminem prawnym. Tym pojęciem określa się niekiedy podstawową formę adopcji wymagającą zgody rodziców wyrażanej w postępowaniu o przysposobienie ich dziecka.

Ponieważ w postępowaniu biorą udział kandydaci na przysposabiających, zgoda rodziców na adopcję obejmuje z istoty rzeczy zarówno zgodę na przysposobienie dziecka, jak i akceptację konkretnych osób przysposabiających.

Sięgając do historii tej instytucji prawnej, należy stwierdzić, że to właśnie ta forma adopcji jest podstawowa i pierwotna, a wyjątkiem od niej – ukształtowanym dopiero w ostatnich dziesięcioleciach – jest adopcja całkowita, polegająca na adopcji dziecka przez nieznaną rodzicom naturalnym rodzinę adopcyjną. W tej postaci adopcji zgoda rodziców ma charakter blankietowy.

   Zgodnie z art. 1191 § 1 K.r.o., rodzice mogą przed sądem opiekuńczym wyrazić zgodę na przysposobienie swego dziecka w przyszłości bez wskazania osoby przysposabiającego. Zgodę tę mogą odwołać przez oświadczenie złożone przed sądem opiekuńczym, nie później jednak niż przed wszczęciem sprawy o przysposobienie.

   Po wyrażeniu tej zgody rodzice nie biorą już udziału w postępowaniu sądowym o przysposobienie.

Po zgodzie blankietowej możliwe jest utajnienie adopcji, przy czym w stosunku do dziecka utajnienie to jest ograniczone w czasie, bowiem po dojściu dziecka do pełnoletność może ono w aktach stanu cywilnego poznać swoje rzeczywiste pochodzenie.

Ponadto jest to adopcja nierozwiązywalna. Z tych wszystkich względów adopcja ta jest określana jako całkowita. Współcześnie uznaje się, że ta forma adopcji jest najkorzystniejsza dla dziecka.

   Funkcjonowanie tej formy adopcji wymaga istnienia instytucji zajmujących się pośrednictwem adopcyjnym (ośrodki adopcyjno-opiekuńcze), które prowadzą zbiór danych o dzieciach zakwalifikowanych do adopcji oraz kwalifikują kandydatów na rodziców adopcyjnych, jak również pośredniczą w nawiązaniu kontaktu między nimi a dzieckiem.

   Ponieważ przy tej formie adopcji ustawodawca posługuje się określeniem ˝bez wskazania osoby przysposabiającego˝, to w przeciwieństwie do niej podstawową formę adopcji zwykło się niekiedy określać mianem ˝adopcji ze wskazaniem˝.

   Mimo wprowadzenia adopcji całkowitej, zwykła adopcja pełna, jak też adopcja niepełna (niezrywająca więzi prawnych z krewnymi) pozostały w naszym systemie prawnym, podobnie jak w wielu innych współczesnych systemach prawnych.

Umożliwiają one bowiem realizację funkcji, których nie spełnia adopcja całkowita. Taką funkcją jest np. pozostawienie więzi z rodziną naturalną. Przede wszystkim jednak taka forma adopcji umożliwia rodzicom, którzy np.

z powodu ciężkiej choroby nie są w stanie zapewnić dziecku opieki, osobiście zatroszczyć się o odpowiednich kandydatów na przysposabiających.

   Nowym zjawiskiem jest kojarzenie za pośrednictwem Internetu osób chcących przysposobić dziecko z rodzicami chcącymi oddać dziecko do adopcji.

Łatwość i anonimowość przekazywania informacji za pośrednictwem tego medium mogą wpływać na rozpowszechnienie adopcji ze wskazaniem, również wśród osób całkowicie sobie obcych. Kontrowersje związane z tym zjawiskiem spowodowane są zagrożeniami, jakie mogą się pojawić w takich sytuacjach.

Zagrożenia te mogą jednak zostać zminimalizowane w wypadku należytego stosowania obowiązujących przepisów odnoszących się do instytucji przysposobienia.

   Instytucja ta w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym została oparta m.in. na zasadach: dobra dziecka, niemajątkowego charakteru przysposobienia i niekontraktowej formy powstania przysposobienia, a więc na mocy orzeczenia sądowego, a nie w drodze czynności prawnej.

   Przesłanką dopuszczalności adopcji jest zawsze dobro dziecka. Adopcja ze wskazaniem może być przeprowadzona tylko wtedy, gdy służy temu dobru.

O ile przy kwalifikowaniu do adopcji przez ośrodek adopcyjny w pierwszej kolejności bierze się pod uwagę interes dziecka (ośrodki adopcyjne diagnozują dziecko, a następnie, po ustaleniu jego potrzeb, dobierają rodzinę odpowiednią dla niego), o tyle przy adopcji ze wskazaniem to rodzina adopcyjna wybiera dziecko pod kątem swoich potrzeb.

W niektórych ogłoszeniach zamieszczanych przez osoby poszukujące dzieci do adopcji wskazywany jest preferowany wiek dziecka, jego płeć – zgodnie z oczekiwaniami osób pragnących je zaadoptować.

See also:  Jak mieć kontakt z dzieckiem?

   W każdym przypadku przysposobienia, w tym adopcji ze wskazaniem, na sądzie orzekającym spoczywa obowiązek ustalenia, czy przysposobienie nastąpi dla dobra dziecka.

Ewentualna umowa dotycząca ˝zakupu dziecka˝ pomiędzy osobą sprawującą pieczę nad dzieckiem a inną osobą, która taką pieczę chce sprawować, w świetle prawa cywilnego jest bezwzględnie nieważna i nie wywołuje zamierzonych przez strony skutków prawnych.

W tym miejscu należy podkreślić, że w każdej sytuacji dla dokonania skutecznego prawnie przysposobienia konieczne jest orzeczenie sądu.

   Sąd opiekuńczy jest zawsze zobligowany do zbadania i stwierdzenia występowania przesłanek przysposobienia określonych w prawie materialnym (w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym), w tym m.in.

odnoszących się do kwalifikacji osobistych przysposabiającego – jego poziomu umysłowego, moralnego, wyrobienia obywatelskiego, zdolności wychowawczych.

Dodatkowo – jako jedną z gwarancji prawidłowego ustalenia tych przesłanek – prawo procesowe nakłada na sąd obowiązek zasięgnięcia opinii ośrodka adopcyjno-opiekuńczego lub innej specjalistycznej placówki (art. 586 § 4 K.p.c.).

   W ramach tego obowiązku sąd zwraca się do ośrodka adopcyjno-opiekuńczego o wyrażenie opinii o kandydatach na przysposabiających.

Placówki te, wydając opinię o kandydatach, mogą porównać kwalifikacje wnioskodawców z kwalifikacjami osób przygotowanych i oczekujących na adopcję w tych ośrodkach. Obowiązek zasięgnięcia opinii ośrodka (z art. 586 § 4 K.p.

c.) jest skutecznym zabezpieczeniem przed ryzykami związanymi z adopcją ze wskazaniem.

   Podkreślić należy, że adopcja ze wskazaniem jest w Polsce legalną formą adopcji i nie wydaje się, żeby wprowadzenie zakazu tej formy adopcji było właściwym rozwiązaniem. Może ona spełniać pożądane społecznie funkcje. Brak takiej formy adopcji odbierałby rodzicom prawo do decydowania o przyszłości swojego dziecka. Byłoby to zbyt daleko posuniętą ingerencją państwa w sferę praw obywateli.

   Jednakże, jeżeli np. okaże się, że do przysposobienia zainteresowani doprowadzili wyłącznie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, istnieje możliwość wystąpienia do sądu o rozwiązanie tego przysposobienia.

W takiej sprawie powództwo o rozwiązanie przysposobienia może wytoczyć prokurator (art. 127 K.r.o.).

Ponadto, gdyby w konkretnej sprawie rodzice swoim postępowaniem godzili w interesy dziecka, sąd rodzinny, kierując się zasadą dobra dziecka, może takich rodziców pozbawić władzy rodzicielskiej.

   Należy również podnieść, że uchwalona w dniu 20 maja 2010 r. ustawa o zmianie ustawy Kodeks karny, ustawy o Policji, ustawy Przepisy wprowadzające Kodeks karny oraz ustawy Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 98, poz. 626), która wejdzie w życie z dniem 8 września 2010 r., przewiduje kryminalizację handlu dziećmi (art. 189a § 1 i § 2).

Gdyby zatem zostały ujawnione okoliczności wskazujące na faktyczny zamiar seksualnego lub innego bezprawnego wykorzystania dziecka, którego dotyczy przysposobienie, to istnieje podstawa do wszczęcia postępowania karnego.

Równocześnie wymieniona wyżej okoliczność powinna być sygnałem do rozwiązania przysposobienia, gdyby takie orzeczenie już zapadło.

   Powołana wyżej ustawa z dnia 20 maja 2010 r. przewiduje również możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności karnej osoby organizującej adopcję, mającej na celu osiągnięcie korzyści majątkowej (art. 211a K.k.).

  1.    Z wyrazami szacunku
  2.    Podsekretarz stanu
  3.    Zbigniew Wrona
  4.    Warszawa, dnia 7 lipca 2010 r.

Informacje ogólne o adopcji krajowej – Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej

W tej części znajdą Państwo informacje na temat adopcji, w tym adopcji krajowej.

Adopcja, inaczej przysposobienie (od łac.: adoptio oznacza przybranie, usynowienie), jest uznaniem dziecka innych rodziców, z którym nie ma więzi biologicznej, za własne.

Ma ona nie tylko wymiar psychologiczny, lecz także prawny: powstałe w wyniku adopcji relacje łączące dziecko i jego nowych rodziców są tożsame z relacjami opartymi na więzach krwi i pochodzenia.

Zarówno dziecko, jak i jego nowi rodzice, mają więc względem siebie takie same prawa i obowiązki, jakie istnieją między potomstwem a jego biologicznymi rodzicami.

Przysposobić można osobę małoletnią, tylko dla jej dobra.

W procesie adopcji najważniejsze jest dziecko. To do niego jest dobierana rodzina a nie odwrotnie. Nie oznacza to jednak umniejszania roli kandydatów na rodziców. Przygotowanie do powstania nowej rodziny przebiega zawsze z poszanowaniem obydwu stron procesu.

Według kodeksu rodzinnego i opiekuńczego przysposobić mogą tylko osoby, które:

  • mają pełną zdolność do czynności prawnych (tzn. są pełnoletnie i nieubezwłasnowolnione), umożliwiającą po adopcji sprawowanie władzy rodzicielskiej,
  • posiadają kwalifikacje osobiste (moralne i zdrowotne oraz stabilną sytuację materialną), które pozwolą w przyszłości na wywiązywanie się z obowiązków rodzicielskich,
  • uzyskały opinię kwalifikacyjną ośrodka adopcyjnego oraz świadectwo ukończenia szkolenia organizowanego przez ten ośrodek.
  • Droga do przysposobienia wiedzie przez ośrodek adopcyjny.
  • Odgrywa on istotną rolę zarówno na etapie przygotowania do adopcji, jak i w jej trakcie, a po zakończeniu całej procedury może udzielać rodzinie adopcyjnej potrzebnego wsparcia.
  • Wykaz ośrodków adopcyjnych, które na terenie danego województwa prowadzą postępowania adopcyjne, możecie Państwo znaleźć Biuletynie Informacji Publicznej tego województwa.
  • Kandydaci mogą zwrócić się do dowolnego, wybranego przez siebie ośrodka adopcyjnego w kraju.
  • Procedura rozpoczyna się od złożenia dokumentów oraz dokonania wstępnej oceny, dotyczącej ich kwalifikacji osobistych oraz motywacji do adopcji.
  • Ocena ta weryfikowana jest poprzez późniejsze spotkania indywidualne, diagnozę pedagogiczną i psychologiczną kandydatów oraz wywiad adopcyjny.

Następnym etapem jest skierowanie na bezpłatne szkolenie pomagające „oswoić” lęki i obawy kandydatów, towarzyszące planom adopcji. Omawia się na nim wiele ważnych problemów m. in. czy możliwe jest pokochanie dziecka innych rodziców, jaka jest rola genów, a jaka wychowania w rozwoju osoby, czy i jak wprowadzać dziecko w temat adopcji, co myśleć o jego rodzinie biologicznej.

Szkolenie ma pomóc także w kształtowaniu kompetencji rodzicielskich w zakresie pielęgnacji dziecka, umiejętności rozpoznawania jego potrzeb na poszczególnych etapach życia, budowania jego poczucia wartości oraz rozwijania prawidłowych postaw wychowawczych.

Szkolenie jest obowiązkowe, a zwolnieni są z niego jedynie kandydaci spokrewnieni lub spowinowaceni z dzieckiem, a także osoby, które wcześniej przysposobiły rodzeństwo dziecka oraz osoby sprawujące nad dzieckiem rodzinną pieczę zastępczą (z wyjątkiem osób niespełniających warunków dotyczących rodzin zastępczych w zakresie niezbędnych szkoleń, którym sąd powierzył tymczasowo pełnienie funkcji rodziny zastępczej).

W dalszej kolejności, ośrodek adopcyjny przygotowuje ocenę końcową, zawierającą opinię kwalifikacyjną.

Jej celem jest dokładne określenie potencjału kandydatów na rodziców oraz upewnienie się, że stworzą oni dla dziecka bezpieczną, akceptującą, kochającą i mądrą rodzinę.

Pod uwagę brana jest również sytuacja materialna i mieszkaniowa kandydatów, niekaralność oraz stan zdrowia fizycznego i psychicznego (w tym brak uzależnień).

Po uzyskaniu pozytywnej opinii kwalifikacyjnej rozpoczyna się okres oczekiwania na dziecko. Rodziców dobiera się do dziecka w taki sposób, by potrafili oni właściwie zaspokoić jego potrzeby.

Ośrodek adopcyjny przedstawia im informacje o sytuacji prawnej, rodzinnej, zdrowotnej i rozwoju psychoruchowym określonego dziecka.

Dopiero po akceptacji tej propozycji następuje pierwszy kontakt kandydatów na rodziców z dzieckiem (z wyjątkiem adopcji międzynarodowych, gdzie pierwszy kontakt możliwy jest dopiero po wydaniu przez Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej zgody na dalsze postępowanie w procedurze adopcyjnej).

Kontakt ten się zwykle na terenie placówki, w której ono przebywa, lub u osób sprawujących rodzinną pieczę zastępczą, a czasami w ośrodku adopcyjnym. Należy pamiętać, że na stworzenie więzi z dzieckiem potrzeba czasu i cierpliwości, temu służą m. in. kolejne spotkania.

Po podjęciu decyzji o adopcji poznanego dziecka kandydaci uzyskują od pracowników ośrodka adopcyjnego pomoc w przygotowaniu wniosku do sądu o jego przysposobienie.

Przed orzeczeniem przysposobienia sąd opiekuńczy może wydać postanowienie o styczności, określające sposób i okres osobistego kontaktu przyszłych rodziców z dzieckiem (w przypadku adopcji międzynarodowej jest ona obligatoryjna).

Postanowienie to zazwyczaj umożliwia kandydatom zabranie dziecka do domu, dzięki czemu możliwe jest ich głębsze poznanie się i budowanie wzajemnej więzi.

Jeśli nastąpi przejęcie bezpośredniej opieki nad dzieckiem (tzw. okres styczności), pracownicy ośrodka adopcyjnego wspierają rodziców w nowej dla nich roli podczas odwiedzin.

Ponadto sporządzają sprawozdanie o kontaktach z okresu preadopcji dla potrzeb sądu oraz, na jego wezwanie, uczestniczą w rozprawie. O adopcji dziecka przez nowych rodziców decyduje sąd opiekuńczy.

Ośrodek adopcyjny wspiera także rodziny, które już przysposobiły dziecko, na ich prośbę udzielając im pomocy. Rodzice, którzy adoptowali dziecko, mogą korzystać ze spotkań indywidualnych lub uczestniczyć w życiu środowiska rodzin adopcyjnych, czy grup wsparcia.

Dziecko do adopcji mogą zgłosić sami rodzice, podmiot leczniczy, organizator rodzinnej pieczy zastępczej, dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej lub interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego oraz inna instytucja lub osoba. Zgłoszenie przekazuje się do ośrodka adopcyjnego działającego na terenie województwa, w którym przebywa dziecko. Przy tym zgoda rodziców na przysposobienie dziecka nie może być wyrażona wcześniej niż po upływie sześciu tygodni od jego urodzenia.

Ośrodek adopcyjny sprawdza, czy adopcja jest możliwa i wskazana dla dobra dziecka, ustala sytuację prawną dziecka, przeprowadza diagnozę psychologiczną, określa jego specjalne potrzeby np. w zakresie terapii, leczenia, nauczania. Na podstawie tych informacji kwalifikuje dziecko do adopcji, a następnie rozpoczyna poszukiwanie kandydatów do jego przysposobienia.

Prawo do ubiegania się o adopcję dziecka w pierwszej kolejności mają osoby spokrewnione lub spowinowacone z dzieckiem, osoby, które adoptowały jego rodzeństwo, a także rodzina zastępcza lub rodzinny dom dziecka, u których dziecko przebywa. Jeśli ośrodek adopcyjny nie znajdzie kandydatów do adopcji dziecka w regionie, na którym działa, poszukiwani są oni na terenie całego województwa, a następnie w całym kraju.

Materiały

Leave a Reply

Your email address will not be published.